In de lawine aan voetbal op tv, nog iets te vaak op lelijke kunstgrasvelden, met nog lelijker reclame die het uitzicht van stadionbezoekers en kijkbuisvrienden vervuilt, is daar soms die parel van ongekende schoonheid. Het fragment dat je duizend keer achter elkaar kunt bekijken, en dan is het eigenlijk nog niet genoeg.
Zo’n moment is de pass van Frenkie de Jong, zaterdag met Barcelona in het duel bij Valencia, gegeven met de buitenkant van de rechtervoet, als inleiding voor de 0-1. Het is de combinatie van puurheid, improvisatie, technische vaardigheid en het vertrouwen om zo’n bal te geven. De pass als kunst. Het is een fragment Johan Cruijff, verplaatst naar 2023. Zico, Eder, Van Hanegem of een andere grootheid die net zo makkelijk met de buitenkant van de voet als met de binnenkant voetbalde.
Over de auteur
Willem Vissers is meer dan 25 jaar voetbalverslaggever. Hij versloeg acht WK’s. Vissers schrijft elke week een sportcolumn voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Frenkie de Jong en verloofde Mikky kregen vorige maand een zoon, op 21 november; 21 is tevens het rugnummer van De Jong. De baby heet Miles. De beroemdste Miles in de geschiedenis is Miles Davis, grootheid van de jazz. In 1959 nam hij Kind of Blue op, een album van pure improvisatie. De groep, met naast trompettist Miles Davis ook de saxofonisten Julian Adderley en John Coltrane, bassist Paul Chambers, drummer James Cobb en de pianisten Bill Evans en Wynton Kelly, had de stukken nog nooit samen gespeeld voor de opnamen.
Davis vertelde later in zijn biografie dat hij met Kind of Blue de sfeer van een gospelkoor wilde oproepen en verder geïnspireerd was geraakt toen hij op een avond in een donkere straat in Arkansas het geluid van een duimpiano van een Afrikaans dansorkest hoorde.
Barcelona is dit seizoen helemaal niet zo’n geweldig swingend orkest. Frenkie de Jong oogt een beetje pips voor een man die in Barcelona woont. Wie weet, zijn de nachten soms doorwaakt, vanwege jazzy geluiden van Miles. Maar deze pass in de tweede helft verrast zelfs commentator Sierd de Vos, die nooit verlegen zit om woorden. Hij heeft even de tijd nodig om de bal op waarde te schatten. Mooie bal, zegt hij in eerste instantie.
Raphinha legt de bal terug naar De Jong en zet aan voor een sprintje in de diepte. De bal is op pakweg 25 meter van het doel, een beetje op de rechterflank. De Jong neemt aan met links en passt onmiddellijk met rechts. Uit stand. Lippen op elkaar, beetje bolle wangen van inspanning. Vooral de herhaling op tv vanuit een laag perspectief, frontaal, is van ongekende schoonheid. De totaal ontspannen zwaai met het been, de veeg van de bal met de buitenkant. Het dalen van de pass, die over vier verdedigers valt, in de buurt van de punt van het doelgebied, en, zoals de natuurwetten van een pass met de buitenkant leren, een toefje effect naar buiten krijgt, waardoor Raphinha in een keer voorzet en Joao Felix de bal simpel in het doel loopt.
De pass van Frenkie is pure jazz, als toppunt van improvisatie, spontaniteit en vertrouwen op aanwezige klasse. Goede naam voor dat ventje trouwens, Miles.
Source: Volkskrant columns