Toen Geert Wilders op een morgen uit onrustige dromen ontwaakte, ontdekte hij dat hij in zijn bed in een schaap was veranderd. Hij lag op zijn wollige rug en zag, als hij zijn kop enigszins optilde, zijn gewelfde zachte buik. Hij wilde zijn telefoon pakken om te twitteren dat de Koran ‘net Mein Kampf’ is en dat hij, nu zijn triomftocht naar de macht kan beginnen, spoedig zijn belofte kan inlossen dat hij ‘gewelddadige Marokkanen gericht zal uitroken’, maar zijn dunne poten maaiden hulpeloos voor zijn ogen.
Hij keek opzij. Daar lag een raar uitziende man verdwaasd op zijn rug. ‘Hey pssst, duw me even om’, vroeg Wilders. Zijn stem klonk gelukkig nog hetzelfde, en onder de schapenkrulletjes voelde hij als vanouds de wolf wriemelen. Misschien viel het mee.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Wat is er gebeurd?’, vroeg de raar uitziende man. Hij klonk als Pieter Omtzigt. Wilders legde uit dat hij ’s nachts in een schaap was veranderd, maar dat het schapenvelletje verrassend dun aanvoelde en dat hij verder gewoon nog dezelfde was. Twitteren lukte niet met z’n hoefjes, maar het woord ‘heks!’ was net nog door z’n hoofd geflitst en het vriendschapsspeldje van Poetin prikte troostrijk aan de binnenkant van z’n vacht.
‘Waarom zie ik er zo raar uit?’, vroeg de raar uitziende man die als Pieter Omtzigt klonk. Dilan Yesilgöz rekte zich uit en schaterlachte: ‘Het lijkt wel alsof je in een typische opportunist bent veranderd, Pieter.’ Ze bekeek hem goed, het hoofd schuin, en concludeerde vertederd: ‘Je lijkt mij wel.’
Zij zag er nog gewoon uit als Dilan Yesilgöz: koket, spiekbriefjes met ‘fiksen’ en ‘instroom’ in de hand, en een dom plan in de achterzak. ‘Superhandig voor wanneer het vorige domme plan is mislukt’, legde ze stralend uit.
Koortsachtig probeerde Omtzigt zich te herinneren hoe hij in deze hallucinante toestand was beland. Flarden van z’n verkiezingsprogramma en preken zweefden door z’n hoofd: ‘grondwettelijk hof om grondrechten te verankeren’, ‘tegen onrecht en bestuurlijke willekeur’, ‘bestuur dat transparant, eerlijk en integer is’, ‘ordentelijk parlementair proces’.
Langzaam kwamen ook de recente afschuwelijke gebeurtenissen terug. Dat hij zich had laten meeslepen door zo’n dom Yesilgöz-plan, om zich vanuit de Tweede Kamer te bemoeien met de Eerste, en met een al aangenomen wetsvoorstel, waardoor de opvang van mensen die er nu eenmaal al zijn alleen maar nóg chaotischer en mensonterender zou worden, en dat dit dan – hij kon het niet eens navertellen.
Aanvankelijk had hij de trots voelen gloeien, en de genoegdoening. Het jongetje dat altijd gepest was, dat zich jammerend had gewenteld in het onrecht dat hem was aangedaan, mocht meedoen met de grote jongens. Daar zaten pestkoppen tussen en gratis-bierpopulisten en fellow travelers van het rechts-radicalisme, maar er stond respect tegenover.
Hij was ver meegelopen, voorbij het piketpaaltje waar ‘grondrechten’ op staat. Maar hij had er een professor in de grondwet bijgehaald, hij kon elk moment ‘stop’ zeggen, hij had een oud-rechter in zijn team en een toeslagenslachtoffer en een ambtenaar die beroemd was omdat ze een rechtsstaatschending had aangekaart, hij kón niet fout zitten. Waarom zag hij er dan toch zo raar uit?
Een tweede schaap kwam aangewaggeld. Het stootte onsamenhangende teksten uit: ‘kopvoddentaks’, ‘rode neuzen afhakken’, ‘genocide op blanken in Zuid-Afrika’, ‘omvolking’.
‘Martin!’, blaatte Wilders verheugd. ‘Jij kunt nog wel gewoon zeggen wat je denkt!’ Martin Bosma legde uit dat hij dat kon blijven doen, als hij er maar steeds ‘grapje!’ achter zei. ‘Dan vinden ze je gevat.’ Daarna zei Bosma dat hij Pieter zocht, om hem en zijn club te bedanken voor de steun.
‘Nee!’, riep de raar uitziende man die als Pieter Omtzigt klonk, en hij zette het op een lopen. Op zoek naar de uitgang.
Source: Volkskrant