In een van mijn appgroepen lekt de ellende door het scherm. Mensen breken met familieleden, willen vluchten, verdwijnen en nooit meer terugkomen. Iedereen voelt zich onbegrepen. In die appgroep zitten ethische vegans. Dat zijn lui die denken dat dieren recht hebben op hun leven, vrij van opzettelijk toegedane pijn en kwelling. De overkill aan vleesreclames brengt vegans rond kerst al op de rand van hun geestelijk evenwicht en nu wordt in hun families het kerstdiner gepland.
Veganisme groeit, dus zitten steeds meer gezinnen met zo’n vegan in hun maag, zo’n betweter die iedereen zijn overtuiging wil opdringen. Ook de familie wil waarschijnlijk dat dit knaagdier vlucht, verdwijnt en nooit meer terugkomt, maar helaas, in westers georiënteerde huizen is kerst betaaldag voor de familieband. Tijd voor wederzijds begrip en toenadering.
De meeste veganen zijn niet veganistisch opgevoed. Als kind aten ze dierlijke producten. De vegaan kent de overtuigingen van de vleeseter daarom van binnenuit. Hij kent de smaak van vlees, de nostalgie, de traditionele gerechten, maar iets heeft hem ertoe gebracht daarmee te stoppen. Vaak is dat met eigen ogen naar beelden van de slacht hebben gekeken. Dieren in slachthuizen zijn doodsbang, sterven een gewelddadige dood en zijn meestal maar jonkies. Een lam is een kleuter, een vleeskuiken ook. Dierenleed zien, maakt een mens verdrietig, doorlopend dierenleed zien, maakt razend. Daarom zijn vegans humorloos en sikkeneurig.
Andersom weet de diereneter niet hoe het is om als vegan aan een non-vegan tafel te dineren. Misschien schept dit een beeld: De meeste mensen eten geen andere mensen, mede omdat we vinden dat mensen recht hebben op hun leven, vrij van opzettelijk toegedane pijn en kwelling. Als je als non-kannibaal aan een tafel moet schuiven waar mensenvlees wordt geserveerd, wordt het een ingewikkeld diner. Ook wanneer die kleuter speciaal is gefokt om opgegeten te worden en hij dagelijks mocht buitenspelen.
Als een non-kannibaal onder kannibalen, zit de veganist aan de kerstdis, niet bij onbekende menseneters, maar bij zijn eigen familie. Hij ziet zijn eigen moedertje lachend een rib uit een dode kleuter wrikken. Kerst is voor de veganist een bloederig offerfeest, de aanloop er naar toe is een emotioneel mijnenveld.
Bij een aantal veganisten zijn de stoppen zo doorgeslagen dat ze in de kadaverbakken zijn gedoken van fokkerijen van vleeskonijnen. In die bakken deponeren fokkers het ingecalculeerde percentage dieren dat het slachthuis niet haalt. Dinsdag lagen de witte, pluizige konijnenkadavers voor de deur bij Albert Heijn en bij de KNVB omdat die zich door Albert Heijn laat sponsoren, aldus Stichting Konijn in nood.
De oplossing voor het kerstdinerdilemma is niet dat de non-kannibaal zijn morele bezwaren opzij zet. Morele bezwaren wegen zwaarder dan gewoontes. De oplossing is dat de kannibalen, al is het alleen voor twee dagen, kleuters, konijnen en eigenlijk alles wat een moeder heeft, in leven laten.
Source: NRC