Een verzameling levende, oorspronkelijk wilde dieren die in een vaak parkachtige omgeving in gevangenschap worden gehouden, om het publiek de gelegenheid te geven ze te kunnen bekijken. Zomaar een definitie van een dierentuin. Een andere luidt: park waarin dieren in hokken leven om door mensen te worden bekeken. Een minder verhullende omschrijving. Het is niet anders.
Dierentuinen bestaan al eeuwenlang. Wereldwijd zijn er zo’n 3.000 en in ons land alleen al 24. Ze zijn er vooral voor ontspanning en vermaak. Met argumenten dat ze educatieve, wetenschappelijke en zelfs beschermende belangen dienen, wordt hun bestaan gerechtvaardigd. En ik geef toe, zelf kan ik er ook van genieten. Zeker wanneer mijn kleinkinderen zich verwonderen over wat die beestjes en beesten allemaal uithalen.
Toch vind ik dat het niet meer past om zo met onze mededieren om te gaan. En ook denk ik dat er inmiddels een goed alternatief is te creëren, in deze tijden, waarin deepfake en kunstmatige intelligentie zich razendsnel ontwikkelen. Waarom zouden we de dieren die we nu gevangenhouden, niet kunstmatig namaken? In de filmwereld zijn al talloze voorbeelden te vinden van zeer geslaagde trucage. Het moet mogelijk zijn natuurgetrouwe vervangende dieren te maken en zo te programmeren dat toeschouwers een (educatief) beeld krijgen van hun leefgewoonten en natuurlijke gedragingen.
Scheelt gigantisch veel dierenleed, voedings- en onderhoudskosten, en het biedt in educatieve zin nog meer kansen. Denk bijvoorbeeld aan het tonen van inmiddels uitgestorven dieren.
Natuurlijk zal een goede oplossing moeten worden gevonden voor de dieren die nu nog worden vastgehouden. Waar mogelijk weer de echte wildernis in en anders een zo diervriendelijk mogelijk alternatief. Een dergelijke ommezwaai levert het nodige werk op voor technici en anderen die de gerobotiseerde dieren gaan maken en actief houden. Het huidige dierentuinpersoneel zal deels betrokken kunnen blijven bij de ontvangst en de rondleiding van bezoekers en het beheer van deze écht diervriendelijke dierentuinen.
George Westermann, Puth
Na de Nokia van Mark Rutte is de ijskast van Geert Wilders de nieuwste revolutionaire politieke innovatie. We hebben genoeg problemen gehad met het geheugen van politici. Nu gaan we denkbeeldig zaken in de ijskast stoppen en doen of ze er niet meer zijn.
De Grondwet, denigrerende uitlatingen over anderen, een veroordeling door de rechter en onhaalbare populistische plannen. Nog voordat de rolverdeling bekend is, voelt Wilders zich al helemaal thuis in de rol die Rutte speelt. Een minister-president heeft straks helemaal geen herinneringen meer nodig en hoeft zich ook niet meer te verantwoorden voor zijn nieuwe rol als minister-president. Een geniale politieke innovatie, waar zelfs Rutte en de VVD niet van durfden te dromen.
Voor de zoveelste keer zijn we weer een proces in gerommeld, waarin alles blijft liggen en alle kiezers uiteindelijk verliezen.
Kees van Pagee, Amersfoort
Het enige lichtpuntje na de Tweede Kamerverkiezingen van 22 november was het einde van al die dagelijkse peilingen. Gelukkig niet meer iedere dag in kranten, talkshows en nieuwsberichten geconfronteerd worden met winnaars en verliezers van de dagkoersen. Die veroorzaakten niets dan onzekerheid en onrust bij politieke partijen en werkten sturend op het stemgedrag van veel stemgerechtigden. Want wie wil nu niet bij de winnaars horen? Partijprogramma’s en standpunten van partijen deden er niet meer aan toe.
Maar helaas, verkeerd gedacht. Ook weken na de verkiezingen is daar de regelmatige confrontatie met peilingen. Maar nu over de ‘harde eis’ van zogenoemde achterbannen van PVV, VVD, NSC en BBB over deelname aan een zéér rechts kabinet. Die zullen vanzelfsprekend weer effect hebben op het onderhandelingsgedrag van VVD en NSC. En wéér doen partijprogramma’s en onfrisse standpunten er dan niet toe.
Hoogtij voor het populisme.
Frits Homan, Hillegom
Vergeet links en rechts – verouderde termen uit de verzuilde tijd. Als we echt een nieuwe bestuurscultuur en nieuwe politiek willen, moeten we ook de reflex bedwingen om steeds terug te vallen op deze klassieke en gedevalueerde indeling. Partijen en politici moeten we wel eenvoudig kunnen blijven classificeren, en bij voorkeur in een herkenbare tweedeling waarin de tegenstelling duidelijk tot uiting komt, zoals zwart en wit maar dan met meer diepgang.
Wellicht kunnen we het alternatief van Monty Python uit de jaren zeventig overwegen? Zij stelden dat er uiteindelijk maar twee soorten politieke partijen waren: de Sensible Party en de Silly Party. Ik denk dat deze indeling goed toepasbaar is op de partijprogramma’s van deze verkiezingen, die waren of verstandig of raar. Ook het al dan niet doorrekenen van partijprogramma’s valt zo te kwalificeren.
Laten we ieder voor zich een oefening doen en de vier beoogde coalitiepartners indelen in Sensible en Silly. Ik twijfel nog tussen 1-3 en 2-2 (Sensible versus Silly). Voor andere oefeningen raad ik aan om de komende Kamerdebatten te volgen en voor jezelf na te gaan wie je verstandige dingen hoort roepen en wie niet. Succes met je mening.
Valentijn Peute, Den Dolder
Misschien is het een idee om de methode die het Centraal Justitieel Incassobureau hanteert los te laten op de kabinetsformatie. Elke dag dat de formatie langer duurt dan 60 dagen, wordt er één miljard euro in een fonds gestopt voor een urgente kwestie. Neem het klimaat, de woningbouw of bijstandsmoeders.
Dat geld komt voor 50 procent uit een pot die alle banken samen creëren uit hun gestegen rente-inkomsten. De andere helft komt van de overheid zelf, uit de huidige begroting. Na 90 dagen wordt het met 100 miljoen per dag verhoogd, en zo verder. Moet je je eens voorstellen bij een formatie van meer dan 299 dagen.
Harry Jansen, Santpoort Zuid
Memo voor Pieter Omtzigt: ook als je water bij een gifbeker doet, is het een slecht idee hem leeg te drinken.
Paul Wiegers, Breda
We hebben een daklozenopvang als buur gehad en een opvang voor verslaafden die moesten ontgiften. Hoewel sommige buurtgenoten zich vooraf zorgen maakten, bleek zich geen enkel probleem voor te doen.
Maar sinds er 42 corpsballen wonen op dezelfde locatie, moeten we er constant bovenop zitten. Vergaderen met die jongens, afspraken maken en dan maar hopen dat ze zich er wat aan gelegen laten liggen. Kan daar niet een spreidingswet voor komen?
Alette van Doggenaar, Utrecht
Symbolische parallel tussen het Kerstverhaal en het verweer tegen de spreidingswet: de herbergen blijven gesloten.
Marieke Doomen, Oosterbeek
Ik heb dit jaar besloten alleen nog kerstinkopen te doen bij winkels waar sneeuw voor de deur ligt.
Anjo Clement, Leiden
Geen van de reviteiten die onlangs in deze krant voorbij kwamen, had betrekking op Reves sublieme kerstverhaal De kerstavond van Zuster Magnussen in de bundel Tien vrolijke verhalen. Wie die vrolijke verhalen in zijn kast vindt, leze het. Wie de bundel niet bezit, vindt het verhaal snel in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren (DBNL) door simpel de titel ervan te googlen.
U bent dan komende Kerstavond verzekerd van een witte Kerst die diepzwart is. U kunt het ook voorlezen om zo de verdere ontlezing in dit land tegen te gaan. Lees, daarmee is de kous af.
Jacob Hilbrands, Eelderwolde
Teun van de Keuken vergelijkt in zijn column van 11 december een krant met een groententas. Een merkwaardige vergelijking als je de betaalmuur van de digitale krant wilt verdedigen. Waarom sommigen moeite hebben met de betaalmuur, wordt duidelijker als je de digitale krant vergelijkt met een papieren krant.
Stel je zit in de trein. Je leest een stuk dat je aanspreekt en je zegt tegen een medereiziger: ‘Interessant stuk, moet je even lezen.’ Je overhandigt de krant en dan staat daar opeens een mannetje: de waakhond van de krant. Die grist de krant weg en roept: ‘Eerst even dokken!’
Dat is dus waarom mensen soms moeite hebben met de betaalmuur.
Frits Beutick, Ramelton (Ierland)
Op de opiniepagina’s van 12 december weer een bijdrage over anticonceptie. Daarin werd een interessante website vermeld: anticonceptievoorjou.nl. Ik ben gaan kijken. Vraag 3 was voor mij niet te beantwoorden: wil je minder last hebben van je menstruatie? Als man menstrueer ik niet. Moraal van mijn verhaal: waar is toch de man in de anticonceptiediscussie? Heeft de man ook niet een verantwoordelijkheid en het gemak om hormoonloos de simpele oplossing van een condoom te gebruiken?
Steven Wilmink, Siebengewald
Ik keek naar het actualiteitenprogramma Tagesthemen op de Duitse tv. Er werd overgeschakeld naar een analist die haar mening gaf over de Schuldenbremse (rem op de staatsschuld), waarmee de Duitse premier Scholz geconfronteerd werd.
Tijdens haar betoog verscheen linksboven het woord Meinung goed leesbaar in beeld en ineens realiseerde ik me dat onze buren dé oplossing hebben voor al die meningen die ons dagelijks als feiten worden gepresenteerd.
Zet overal waar het een mening betreft het woord ‘mening’ naast. In kranten, op tv, en vermeld het bij analyses op de radio. Zou een hoop opwinding schelen. Want wat is nou een mening? Vaak gebakken lucht, toch?
Peter Bours, Soest
Wat was ook alweer het doel van betere leesvaardigheid? Ik vraag dit voor een vriend die onlangs bij het installeren van een kinderzitje in de auto de keuze had tussen het lezen van de bijgeleverde gebruiksaanwijzing of het bekijken van een YouTube-filmpje.
Mona Toebosch, Tilburg
Meertalige biculturele leerlingen in het voortgezet onderwijs doen het helemaal niet zo slecht. Vaak beheersen juist deze leerlingen meerdere talen. De woordenschat per taal is lager, maar daar staat tegenover dat de leerlingen en zeker de niet-westerse kinderen, naast het Nederlands nog een tweede taal vaardig zijn.
En dat vergeten de Pisa-onderzoekers te meten. Volgens hen snappen jonge mensen de brieven van de overheid niet. Wie snapt die brieven nu wel? Juist daar is een verbeterpunt te halen.
Siep de Haan, Utrecht
Als de kinderen uit de Randstad nu al op school leren om te praten met een zachte g is over twintig jaar, als zij moeten verhuizen naar hoger gelegen delen van Nederland, de integratie in Zuid- en Oost-Nederland een stuk gemakkelijker.
Geert Rutten, Venlo
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden