Toen Khadija Arib zich kandidaat stelde voor het Kamervoorzitterschap, zei Geert Wilders: ‘Het zal nooit wennen, een Marokkaanse als Kamervoorzitter.’ Toen ze daadwerkelijk gekozen werd, twitterde hij: ‘Het is een zwarte dag voor dit nepparlement.’ Ik ga hier verder niet op deze uitspraken in. Ik laat ze enkel afdrukken opdat u vandaag een vrijbrief heeft wat dan ook te vinden van het Kamervoorzitterschap van Martin Bosma.
Dat is immers een politicus (ik leen hier wat citaten uit het uitstekende profiel dat Frank Hendrickx en Remco Meijer over hem schreven) die eerder zei dat ‘de elites een miljoen moslims op ons dak stuurden’, bedenker is van de omstreden term ‘kopvoddentaks’ en volgens sommigen ook het brein was achter de ‘minder Marokkanen’-toespraak.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
O ja, de islam vindt hij een ‘een middeleeuwse woestijnideologie’, de publieke omroep heeft als voornaamste doel ‘de geesten rijp te maken voor de islamisering’, hij refereert geregeld aan theorieën over ‘omvolking’, waarbij de oorspronkelijke bevolking van Nederland moedwillig zou worden vervangen door een nieuwe bevolking, en zijn ideeën over de Apartheid in Zuid-Afrika zijn zo controversieel dat zelfs Wilders ze niet overneemt, omdat ‘Geert niet ook nog het verwijt [wil] krijgen dat de PVV iets tegen zwarte mensen heeft’, aldus een ex-PVV’er.
Het moge duidelijk zijn: onze nieuwe Kamervoorzitter kent weinig verbale remmingen, berijdt vaak hetzelfde stokpaardje en vindt dat Nederland vol is. Verder wel een heel vriendelijke en neutrale man, overigens, die Bosma.
Zelf denk ik bij het horen van de uitspraak ‘vol is vol’ altijd aan hoe vrouwen de vaatwasser inpakken, waarna ik besef hoeveel er op die stelling af te dingen is. Zodra je de yoghurtbakjes immers goed verspreidt, blijkt er altijd ruimte over te zijn voor nog wat extra koffiekopjes.
Het is vanuit precies die ervaring dat ik de weerstand tegen de deze week veelbesproken Spreidingswet zo slecht begrijp. Tuurlijk: als je het eigenbelang verkiest boven het algemene, kan ik er nog inkomen. Toen in de jaren dertig veel Joden uit Duitsland vluchtten en er een vluchtelingenkamp op de Veluwe zou komen, tekende koningin Wilhelmina bezwaar aan vanwege de nabijheid van Paleis Het Loo (18 kilometer). Daarom werd uitgeweken naar Drenthe, waar kamp Westerbork verrees. Het komt, met andere woorden, in de beste families voor.
Ook vanuit PVV-optiek snap ik de weerstand. Hoe meer asielzoekers je op dat grasveld in Ter Apel bij elkaar drijft, hoe meer incidenten er volgen en hoe makkelijker je angst en woede om kunt zetten in stemmen. Zodra echter blijkt dat kleine groepen asielzoekers verspreid over het hele land veel minder overlast veroorzaken, is er slechts één vervolgconclusie mogelijk: we hadden in Nederland helemaal geen asielcrisis, we hadden een opvangcrisis. Weg woede, weg angst, weg stemmen.
Maar hoe is het toch mogelijk dat de grootste tegenstander van die Spreidingswet – een wet die nota bene belooft asielzoekers weg te halen uit Budel en Ter Apel – zowel in Budel als Ter Apel 33 procent van de stemmen kreeg?
Misschien heeft het iets te maken hebben met het dreigement dat de nieuwe Kamervoorzitter van diezelfde partij vlak voor de verkiezingen deed aan te links stemmende gemeenten: ‘Zou het niet mooi zijn als deze mensen gewoon krijgen waar ze om vragen? Veel azc’s in het dorp, met de daarbij behorende overlast (...) Waarom niet gewoon eigen schuld, dikke bult?’
Verder wel een heel vriendelijke en neutrale man, overigens, die Bosma.
Source: Volkskrant