‘Ik keek deze week naar Deutsches Haus, op Disney+ goed verstopt onder de Engelse titel The Interpreter of Silence. De serie gaat over een proces van 1963 tegen een groep officieren die in Auschwitz hadden gediend. Het was het eerste West-Duitse proces tegen oorlogsmisdadigers, dus de zaak was ook een test voor de vrij jonge naoorlogse rechtsstaat van het toenmalige West-Duitsland.
‘De oorlog was destijds een niet veelbesproken onderwerp in Duitsland; de generatie die alles had meegemaakt, sprak er niet graag over. Dit proces bracht daar verandering in, laat de serie zien. Zowel de schuldvraag als de kloof tussen de voor- en naoorlogse generatie werden erdoor op scherp gezet in West-Duitsland. Tijdens het proces traden allerlei getuigen op: mensen die het concentratiekamp hadden overleefd of er juist hadden gewerkt, en natuurlijk de aangeklaagden.
‘Naast die historische ruggegraat volgen we een fictief personage, de jonge tolk Eva Bruhns, die Poolse getuigenverklaringen vertaalt voor de rechters. Via haar functie als tolk hoort zij voor het eerst verhalen uit Auschwitz, waardoor er bij haar een enorme bewustwording op gang komt. Ze gaat haar ouders en verloofde bevragen over hun leven tijdens de oorlog, en komt er zo achter dat ze een stuk dichter bij het verhaal van de getuigen is dan dat ze zelf aanvankelijk wist.
‘Dankzij al het opgenomen materiaal, de notulen van de getuigenverklaringen en de biografieën van de beschuldigden hebben de makers van deze vijfdelige serie de processcènes zo historisch accuraat mogelijk neer kunnen zetten. Deze serie neemt wel veel hooi op haar vork, met zowel het proces, het Duitsland van 1963 en de generatiekloof. Maar hoewel het een hoop thema’s zijn, heb ik er ongelooflijk geboeid naar gekeken. Deutsches Haus is een integer gemaakte, fascinerende serie, die meer verdient dan ergens in een uithoek van Disney+ geparkeerd te staan.’
‘Doctor Who is een extreem Brits verschijnsel sinds 1963, toevallig hetzelfde jaar als het proces dat we net bespraken. De BBC-klassieker over de tijdreiziger Doctor Who is ooit begonnen als kinderserie, met een educatieve opzet, maar de populariteit had vooral te maken met de sciencefiction-achtige elementen, zoals de strijd tegen aliens.
‘Het personage is de afgelopen zestig jaar door vijftien verschillende acteurs gespeeld. Elke keer als de BBC een nieuwe Doctor benoemt, is het in Groot-Brittannië alsof er een nieuwe premier wordt aangekondigd. De laatst gekozen doctor is Ncuti Gatwa (Eric Effiong uit Sex Education), de eerste zwarte acteur die het personage speelt. Doctor Who is ook al door een vrouw vertolkt (Jodie Whittaker), dus wat representatie betreft loopt de serie ver vooruit op de andere Britse klassieker, James Bond.
‘Inmiddels viert de serie dus haar zestigste verjaardag, en dat doet de BBC met drie specials (★★★★☆, Disney+). Een van de favoriete acteurs uit het verleden van Doctor Who, David Tennant, keert terug in zijn rol. Je zou de serie als sciencefiction kunnen bestempelen, maar het leuke van Doctor Who is dat dat genre juist op de hak wordt genomen. De verhaallijnen zijn soms bizar, en ook de personages nemen zichzelf niet al te serieus. Doctor Who is een genre op zichzelf geworden.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden