Wie had dat gedacht? In Wonka, de nieuw geschreven speelfilm en prequel over de jonge jaren van de zo ingenieuze chocoladefabrikant, stapt Roald Dahls schepping puntgaaf van de boot. Voorzien van de karakteristieke hoge hoed, paarsrode jas én een fabuleus vormgegeven chocoladeknutselkabinet, met daarin de meest wonderlijke ingrediënten voor bonbons: marshmallow uit ‘het Peruaanse mallow-moeras’, zout van de ‘bitterzoete tranen van een Russische clown’.
Niks wordingsgeschiedenis: in de openingsscène heeft de aan de kade aanmerende Willy Wonka (Timothée Chalamet) zijn zevenjarige ontdekkingsreis er nét op zitten. Alle benodigde virtuoze choco-kennis is al opgedaan. Zijn reis naar dat verre Oempa Loempa-oord, waar de beste cacaobonen groeien? Ook achter de rug. De volleerde chocolade-magiër staat op het punt om zijn grote droom te realiseren: die eigen winkel openen tussen de topchocolatiers van een poenige winkelstraat in de bijzonder fraai gestileerde, vroeg 20ste eeuw ademende anachronistische wereldstad.
Over de auteur
Bor Beekman is sinds 2008 filmredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft recensies, interviews en langere verhalen over de filmwereld
Eerste hindernis: Wonka is platzak. Zijn laatste zilveren dollars worden de goeiige held ontfutseld tijdens het eerste muzikale nummer. Chalamet beschikt misschien niet over de allerbeste zangstem, maar de charmante acteur redt zich prima in de verrukkelijke dansjes. En al klinken de nieuw toegevoegde liedjes soms een tikje eentonig (de leukste zijn toch die paar ingepaste klassiekers uit de jarenzeventigmusical Willy Wonka met Gene Wilder), familiefilmspecialist Paul King (Paddington) weet de kijker wél mee te voeren.
De plot slaat twee paden in: Wonka dient te ontsnappen uit het pension waar hij als armlastige gast te werk wordt gesteld én in verzet te komen tegen het ‘chocoladekartel’ van drie bozige chocolatiers die de stad in hun greep houden. Allemansvriend Chalamet speelt de braafste film-Wonka tot nog toe, na Gene Wilders’ ondoorgrondelijke en virtuoze voorbeeldrol en Johnny Depps eng-steriele Michael Jackson-achtige verschijning in Tim Burtons versie uit 2005, destijds ook een kolossale hit.
Dahl zal vast (weer) een kwartslagje draaien in zijn graf; deze Wonka ontbeert de kenmerkende donkerte van de schrijver. En wie de discussie over saneren van Dahls kunst wil voortzetten, vindt hier zeker munitie. Al steekt er nog wel iets van Dahls plagerige geest in de film, getuige die aan chocolade verslaafde en almaar verder opzwellende politiechef. Ook fijn: Hugh Grant blijkt gemaakt voor de rol als mopperende Oempa Loempa, en uiteraard ontbreekt een karakteristiek, eigen dansje niet. Wonka is een innemende, bonafide kerstfilm.
Musical
★★★★☆
Regie Paul King
Met Timothée Chalamet, Calah Lane, Keegan-Michael Kay, Hugh Grant, Olivia Colman, Sally Hawkins.
116 min. Ned. versie in 144 zalen, originele versie in 183 zalen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden