Waar lopen de correspondenten van de Volkskrant tegenaan in hun dagelijkse leven? Vandaag: Maral Noshad Sharifi ziet in de Verenigde Staten discussies oplaaien over de hiphopmuziek die ze overal hoort.
‘Wil je met of zonder gehaktballen?’ De jongeman achter het raampje in de steeg kijkt vermoeid uit zijn ogen, alsof hij in een willekeurig spaghettizaakje werkt. ‘Met!’, roep ik enthousiast. ‘Natuurlijk, met!’ Een ijzige wind blaast langs ons heen. Ik heb al jaren uitgekeken naar de dag waarop ik spaghetti met gehaktballen zou halen bij Mom’s Spaghetti in Detroit. Dit is het restaurant van rapper Eminem.
De paar dagen die ik doorbreng in Detroit, tussen interviews en ontmoetingen, werpen mij terug naar mijn jeugd. Ik denk aan 8 Mile, die film uit 2002 die is gebaseerd op zijn leven. Zou het trailerpark waarin hij opgroeide nog bestaan? Hoe vaak zou de rapper zich hier laten zien? Wat vinden zijn vrienden en familieleden van zijn gehaktballen?
Als kind luisterde ik hele dagen naar hiphop op mijn zolderkamertje in het christelijke Moerkapelle. Ik leerde Eminems soms rabiate teksten uit het hoofd. Ik had geen broer of zus die mij erop had gewezen, of klasgenoten die er naar mijn weten naar luisterden. Voor veel migrantenkinderen was hiphop een manier om samen te zijn zonder samen te zijn. Nu ik als volwassene door de Verenigde Staten reis, roepen veel plekken herinneringen op. Hiphop is hier overal.
In Los Angeles hoor ik overal de nummers van Tupac Shakur en Dr. Dre. In Brooklyn staan Jay-Z’s teksten levensgroot afgedrukt op de buitengevel van de bibliotheek. Bij mij om de hoek kun je in een restaurant van rapper Nas wafels met gefrituurde kip eten, al doe ik dat nooit – ook ik heb grenzen.
Hiphop lééft. Toch delen Amerikaanse hiphopliefhebbers steeds meer zorgen. ‘Wat heeft hiphop gedaan met de hoofden van vrouwen?’, schrijft Xochitl Gonzalez, een schrijver uit Brooklyn, in het literair-culturele tijdschrift The Atlantic. Ze vraagt zich af hoe de muziekhelden uit haar jeugd zich gedroegen rond de ho’s en bitches over wie ze zongen. Muziek waar de liefhebbers vroeger zo gek op waren, klinkt hun nu anders in de oren.
Dat heeft alles te maken met de schikking die vorige maand werd getroffen tussen zangeres Cassie Ventura en Diddy, een van de grootste Amerikaanse rappers en producers aller tijden. De zangeres werd in 2005 als 19-jarige door de producer ontdekt, en ze kregen een relatie. Volgens Ventura heeft hij haar jarenlang fysiek en emotioneel misbruikt, en gedwongen tot seks met vreemden. Meer aantijgingen van anderen volgden.
‘De MeToo-afrekening in de muziekindustrie heeft te lang geduurd’, schrijft Janice Gassam Asare in zakentijdschrift Forbes. Toen in 2009 naar buiten kwam dat Rihanna was mishandeld door haar partner Chris Brown, gaven veel fans haar de schuld. Toen Megan Thee Stallion in 2020 in haar voet werd geschoten, werd niet geloofd dat rapper Tory Lanez de dader was. De zaak van Diddy leidt er hopelijk toe dat meer verhalen worden gedeeld. En dat slachtoffers vaker worden geloofd.
Daar denk ik in Detroit over na, boven de gehaktballen van Mom’s Spaghetti, waar Eminem in het nummer Lose Yourself over zingt. Had iemand destijds maar aan Eminem verteld dat mensen zoals ik later veel meer van zijn eten hadden kunnen genieten als zijn teksten niet zo vrouwonvriendelijk en homofoob waren geweest.
‘Is het heel raar als ik het papieren zakje van Mom’s Spaghetti mee naar huis neem?’, app ik mijn vriend, als mijn ballen op zijn. De calvinist in mij dwingt me tot schaamte en inkeer. Ik herinner hem eraan dat ik 34 jaar ben. ‘Natuurlijk moet je het meenemen’, antwoordt hij. Hoe de spaghetti was, wil hij weten. ‘Smakeloos en doorkookt’, antwoord ik. ‘En toch heerlijk.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden