Palestijnse protesten op treinstations worden omgeven door grote woorden, maar het groepje demonstranten in de stationshal van Zwolle is klein. Hooguit 25 man verzamelen zich voor de AKO. Sommigen rollen vuilniszakken uit om op te zitten. Een sit-in, dat is het plan.
Maikel Boon, vorige week beëdigd als PVV-Kamerlid, hij was plaats 24 op de kieslijst, als aandachtsgebieden heeft hij ‘islam, integratie en antisemitisme’, stelde zijn eerste Kamervragen over ‘antisemitische leuzen op stations’ tijdens dit soort demonstraties. De sit-ins, zo meende hij, worden als ‘bedreigend’ ervaren door Joodse Nederlanders.
Over de auteur
Ana van Es schrijft twee keer per week een column voor de Volkskrant, waarvoor ze Nederland doorkruist. Eerder was ze onder meer correspondent in het Midden-Oosten. Van Es won de journalistieke prijs De Tegel met haar reportages uit Jemen.
‘We houden de situatie nauwlettend in de gaten’, meldde de NS op X, ‘daar kun je op rekenen.’ Aanvankelijk rukt de NS uit met per elke twee demonstranten één beveiliger in een gele jas, ‘veiligheid en service’ op het epaulet, ze filmen het protest.
Een jonge vrouw met een grijze hoofddoek hanteert de megafoon. Inderdaad roept zij leuzen. De anderen zeggen haar na. Het onvermijdelijke ‘from the river to the sea’ en zelfs een keer ‘Israeli terrorist’ schalt door het station, maar meestal blijft het vriendelijker. ‘Gaza Gaza don’t you cry, Palestine will never die.’
Wie is deze vrouw? Ik wil haar aanspreken, maar ja, vooralsnog is zij met de megafoon in de weer. Een uur leuzen roepen blijkt lang. Vormvast blijven is dan lastig. ‘Nederland bombardeert!’, roept een meisje. Neehee, corrigeert een man met een traditionele geblokte sjaal om zijn hals. ‘Israël bombardeert, Nederland financiert!’
In één moeite door waarschuwt hij de demonstranten. ‘Willen jullie alsjeblieft plaatsnemen aan de zijkanten zodat de doorgang naar de treinen vrij blijft?’ De beveiligers kijken verrast. Sommigen trekken zich terug.
In het looppad naar de treinen, buiten de kring van actievoerders, staat een man met een keppeltje. Voor zijn buik houdt hij de Israëlische vlag. Hij blijkt Joods noch Israëlisch. Marten Visser is predikant te Wezep.
Een opiniestuk in deze krant van Lodewijk Asscher, het gesprek over ‘waar moeten we naartoe’ dat is teruggekeerd aan veel keukentafels, het besef dat het in Joodse families weer daarover gaat, doen hem een keppeltje dragen ‘uit solidariteit’. Hij staat hier met de Israëlische vlag om ‘het geluid te laten horen dat er ook mensen Israël steunen’.
Volgende scène: discussie tussen de predikant en een demonstrant voor de Palestijnse zaak. Zij heet Linda, ze is geboren in Nederland, studeerde ooit christelijke theologie, maar bekeerde zich toen tot de islam, dat was een hele zoektocht. Linda vindt dat het niet alleen moet gaan over de Hamas-aanval van 7 oktober, maar ook over de reactie van Israël ‘op 8 oktober, 9 oktober, 10 oktober’, enzovoorts.
Wat precies tussen beiden gezegd is, weet ik niet, maar achteraf vertelt Linda dat ze van zichzelf baalt. Zij zag de Israëlische vlag van de predikant als een provocatie. Daarom beëindigde ze al gauw de discussie. Kortom: ze zat niet sterk ‘in de dialoog’, terwijl ze dialoog bij een protest belangrijk vindt.
Eindelijk legt de vrouw met de grijze hoofddoek haar megafoon neer. Ze blijkt pas 20 jaar, doet een hbo-studie in Utrecht en wil niet met haar naam in de krant. Ze organiseert vaker sit-ins, omdat ze alles wil doen ‘aan het stoppen van de genocide in Gaza’.
Haar opa is Palestijns, vertelt ze dan. In 1948 vluchtte hij naar Syrië. Niet dat ze dit detail van belang vindt. ‘Het maakt niet uit of je daar familie hebt. De pijn blijft.’ Zelf is ze geboren in Syrië. Maar jij bent hierheen gekomen als klein kind, vul ik in. Nee hoor, zegt ze in vloeiend Nederlands, ‘ik woon hier zes jaar, sinds 2016’.
Onder de demonstranten zijn meer jonge vrouwen met dezelfde achtergrond: Palestijnse Syriërs, die hier met hun familie naartoe gevlucht zijn vanwege de oorlog in Syrië. Ze wonen hier pas een paar jaar, doen eindexamen of studeren en spreken de taal rap en accentloos. Zo snel kan integratie gaan.
Bij het weggaan worden afspraken gemaakt over ‘een Teamsvergadering voor het dialoogdingetje’, want de dialoog, die doet ertoe.
a.vanes@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden