De avond van de mensenrechten, zondag bij BNNVara, duurde in weerwil van de titel slechts zeventig minuten. Zeventig keer langer dan het eenminuutliedje over een ‘best wel ingewikkeld onderwerp’ waarmee Even tot hier wekelijks met het scalpel van de humor een kwestie fileert. Toch was het te kort om de viering van 75ste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens uit te tillen boven een wat plichtmatige verkenning van een best wel actuele aangelegenheid.
Voor wie was dit avondje nu eigenlijk vooral bedoeld, vroeg ik me af nadat cabaretier Freek de Jonge met een woordspelige voordracht de uitzending had afgesloten? Een vermaning voor dolende PVV-stemmers die de lol wel kunnen inzien van Wilders’ haat tegen journalisten, dat ‘tuig van de richel’? Of moest het een steuntje in de rug zijn voor de onverbeterlijke optimisten die, het opgerukte populisme ten spijt, blijven geloven in de universele mensenrechten?
De eerste categorie haakte denk ik al gauw af bij de historische verhandeling van feministisch voorvrouw Hedy d’Ancona, die werd geïnterviewd over Joke Kool-Smit, Dolle Mina en ‘Baas in eigen buik’. Belangrijk, de ontwikkelingen van het feminisme, maar niet het gedroomde onderwerp om de hedendaagse proteststemmer bij de kladden te grijpen. Die heeft nu eenmaal meer met de asielcrisis, armoede, woningnood en de vermeend onbetrouwbare overheid: óók aan mensenrechten gelieerd.
En zouden degenen met belangstelling in de achtergronden van en oprechte liefde voor mensenrechten zitten te wachten op die lange reportage over het symbool van de anti-kernwapenbeweging uit de jaren tachtig, het affiche met dat geinige boze, schoppende vrouwtje van cartoonist Opland? (Niet zo'n opzienbarend voorbeeld van vrije meningsuiting, want weinig verenigde Nederland destijds meer dan de alom gedeelde weerzin tegen de komst van nieuwe kernraketten.)
Presentatoren Tim Hofman en Amber Kortzorg interviewden gasten over Kick Out Zwarte Piet en de agressie die zij uit extreme hoek hebben te verduren. En over hulpverlenen aan bootvluchtelingen in doodsnood bij Lesbos (een Syrische activiste riep hierbij op tot ‘free Palestine’). De directeur van Amnesty International vertelde over elementaire rechten: ‘Je hoeft de politie bij een vreedzame demonstratie je id niet te tonen.’ En reporter Sinan Can vestigde met korte docu’s aandacht op het treurige lot van het verdronken Syrische bootvluchtelingetje Aylan en de vermist geraakte ‘Tank Man’, de demonstrant die in Beijing tijdens de studentenprotesten van 1989 oprukkende tanks hinderde.
Zo groeide De avond van de mensenrechten uit tot een monumentje voor goede bedoelingen, die steeds worden gefnuikt door de harde werkelijkheid. Ik miste aandacht voor de verwording van het vrije woord op sociale media en de gure wind van onverdraagzaamheid die ook over ons waait. Had toch goed geweest als in het koor van gelijkgestemden uit de hoek van ontevreden Nederland een pijnlijk schurend tegengeluid had geklonken. Al was het maar om ze tegen te spreken.
.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden