‘Will, onze hulpofficier, belde op zaterdagochtend. Een vrouw was in haar gezicht geslagen. Hij ging onderzoeken of haar partner een tijdelijk huisverbod moest worden opgelegd. ‘Het stelt niet veel voor’, zei hij erbij, ‘maar ik ga toch even kijken’.
‘Ik had aangegeven dat ik graag eens een tijdelijkhuisverbodonderzoek wilde meemaken. Hoe gaat dat? Wat bespreek je dan? Dus ik meldde me om half tien hier op het bureau Zuiderpark.
‘Het ging om een jong stel, allebei begin twintig. Ze hadden een tweeling van een paar maanden oud. Hij had haar die avond ervoor geslagen terwijl ze een van die baby’s aan het voeden was. Ze bleken vaker ruzie te hebben. Collega’s hadden hem aangehouden en hier in het cellenblok gezet.
Over de auteur
Wil Thijssen is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Will en ik belden het slachtoffer met de vraag of we konden langskomen. Ze zei dat ze nog boodschappen moest doen, dus we spraken later die ochtend af. Om half twaalf stonden Will, een hulpverlener van Veilig Thuis en ik voor haar deur. Ze deed open in pyjama en zag er heel onverzorgd uit. Dat vonden we al gek.
‘Binnen zagen we meteen dat er iets mis was. Het huis was vrijwel leeg. In de woonkamer stond een tafel zonder stoelen en een hoekbank waarop twee baby’s met hun oogjes veel te dicht bij het scherm van een laptop naar een filmpje lagen te staren. Ze lagen los op de bank, zonder bescherming. Er was geen box, geen kinderspeelgoed, geen billendoekjes, niks.
‘We gingen allemaal op die bank zitten en ik vroeg: ‘Je ging toch boodschappen doen?’ Dat had ze nog niet gedaan, zei ze. Will werkte een vragenlijst af en ze vertelde dat ze vanuit de Antillen naar Nederland was gekomen om een mbo-opleiding te doen, maar ze was zwanger geraakt en gestopt met haar studie. Ze kende niemand hier in Den Haag. Haar familie woonde aan de andere kant van de wereld en ze had één vriendin, maar die woonde in Rotterdam.
‘Ze wilde bij haar vriend weg, maar ze had geen huis, geen werk, geen uitkering aangevraagd en nog geen 20 euro op de bank. Haar moeder maakte soms een beetje geld over. Ze at met heet water van die gedroogde instantnoedels uit een pakje. Toen ik zei: ‘Je geeft borstvoeding, dan heb je goeie voedingsstoffen nodig’, haalde ze haar schouders op. Het leek haar niet te interesseren. Alsof ze de ernst van de situatie niet inzag.
‘Ik zag eczeemachtige vlekken op de armpjes en beentjes van de baby’s en vroeg of ze al eens bij de dokter was geweest. Ja, ze had zalf meegekregen die ze er elke ochtend op moest smeren. ‘Heb je dat al gedaan?’, vroeg ik, want het was al 12uur. ‘Nog niet’, antwoordde ze, en ik voelde een enorme woede in me opkomen.
‘Ik wil zelf graag kinderen en dacht: geef die baby’s aan mij! Smeer die zalf erop! Ga boodschappen doen! Die kindjes werden duidelijk verwaarloosd.
‘We legden de consequenties van hulpverlening en een tijdelijk huisverbod voor haar vriend uit, zeiden dat ze bereikbaar moest blijven en gingen na een uur beduusd weer weg. We waren alle drie van slag.
‘Op het bureau hadden we vervolgens een gesprek met haar vriend. Hij wilde van zijn vriendin af en had precies dezelfde houding als zij; geen verantwoordelijkheidsgevoel, weinig vrienden, totaal afhankelijk van zijn familie op de Antillen, geen geld, geen opleiding, geen baan. Hij wilde rijk worden door auto’s te gaan verhandelen, maar had geen idee hoe. Alsof je met een kind praat dat zegt dat hij profvoetballer wil worden. Will hield hem stevig een spiegel voor: ‘De banen liggen voor het oprapen, maar je wilt niet werken. Je hebt geen plan, je wilt een bedrijf starten op basis van niks, wat is dit voor een houding?’
‘We legden uit dat hij uit huis moest, omdat we een vrouw die borstvoeding geeft niet met twee baby’s op straat konden zetten, en boden hem een plek in de opvang aan. Dat wilde hij niet. Hij zei: ‘Ik ga wel in mijn auto wonen.’
‘Zó weinig verantwoordelijkheidsgevoel… Echt bizar. De burgemeester heeft zijn uithuisplaatsing geaccordeerd. Dan gaat de hulpverlening verder en is ons traject klaar.
‘Deze casus laat zien hoe belangrijk het is om bij een melding van huiselijk geweld bij mensen thuis te gaan kijken. Het probleem met dit stel was vele malen groter dan die klap in haar gezicht. Aan iemands huis en kinderen kun je veel aflezen wat je anders niet weet. Dat stel was totaal niet klaar voor het ouderschap.
‘Als voorbereiding op dit gesprek heb ik in onze systemen teruggekeken. Ik zag dat die moeder nu met haar baby’s in Rotterdam woont, waar ze een vriendin heeft. En dat ze niet meer met de politie in aanraking is geweest. Dus dat is een goed teken. Dat doet me goed.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden