Marjan (een gefingeerde naam) vertelt tegen NU.nl: "Eind vorig jaar kregen alle inwoners een nieuwsbrief van de gemeente waarin stond dat hier voor vijf maanden vluchtelingen zouden worden opgevangen."
Omdat de gemeente begreep dat er veel zorgen over waren, werd er een bijeenkomst georganiseerd waar inwoners hun vragen konden stellen, bijvoorbeeld over veiligheid. "Mijn eerste reactie was eigenlijk om te vragen of ze vrijwilligers nodig hadden", zegt Marjan. "Dat vond de gemeente leuk, want die hoorde in eerste instantie alleen maar de zorgen van mensen. Het enige wat je ziet over asielzoekers is wat je op televisie en in de media ziet, en dat voelt dan vaak bedreigend."
Marjan geeft toe dat zij het in eerste instantie ook wel spannend vond. "Je hebt gewoon een bepaald beeld in je hoofd." Toen de groep een week in de opvang zat, is ze er naartoe gegaan om te kijken wat ze kon doen. "Ik ben al snel voor kleding gaan zorgen, want mensen hadden geen eens fatsoenlijke schoenen."
"We merkten gelijk al dat mensen nog moesten landen. Ze waren nerveus", vertelt ze. Gek vond ze dat niet, aangezien de asielzoekers al meerdere keren hadden moeten verhuizen. "Maar wij waren daar elke dag om te kijken wat we konden doen. Je merkte dat mensen tegen ons durfden te gaan praten."
Op verzoek van 'Marjan' noemen we in dit artikel niet om welk dorp het gaat. Want hoewel ze vindt dat wij als media ook eens een positief verhaal moeten brengen, is ze erg bang voor de gevolgen. Ze vreest dat er tegenstanders van asielopvang naar haar dorp komen om te protesteren en de sfeer te verpesten. Om die reden is de naam van Marjan ook gefingeerd.
Marjans echte naam en de locatie van de opvang zijn wel bekend bij de redactie. Ook hebben we haar verhaal geverifieerd.
Er werd besloten een open dag te organiseren om inwoners te laten zien hoe het eraan toeging in de opvang. "Iedereen wilde komen kijken. Met als resultaat dat we er tientallen vrijwilligers bij kregen." En er kwamen niet alleen meer vrijwilligers, maar er werd meer actie ondernomen. Zo werd er "met een sneltreinvaart" kleding gedoneerd. Sportclubs, zoals de lokale voetbalvereniging, boden hun locatie aan zodat de groep asielzoekers kon komen sporten. Volwassenen én kinderen.
"Iedereen werd enthousiast door die open dag. Mensen zagen dat de asielzoekers niet gek deden, dat ze er niet raar uitzagen en dat je gewoon met ze kon praten. Het beeld dat we van ze hadden was niet hoe het in het echt was. Veel mensen spraken Engels of konden zichzelf duidelijk maken met handen en voeten. Sommigen waren al begonnen met Nederlandse les via YouTube toen ze nog in zo'n sporthal werden opgevangen."
De groep werd "echt omarmd" door het dorp, volgens Marjan. Zo kregen ze taallessen in de bibliotheek, doneerde de lokale fietsenmaker fietsen en kregen ze verkeers- en fietslessen van de dorpsbewoners. "Er zijn ook vriendschappen gesloten, we gaan bij elkaar op de koffie. Ze zijn heel erg dankbaar."
Er zijn nooit akkefietjes geweest, vertelt Marian. "Maar het is ook een locatie met niet heel veel mensen, het zijn er geen honderden. Dat is ook een voordeel. Want over bijvoorbeeld vijfhonderd mensen heb je geen controle in een kleine gemeenschap."
Het enthousiasme in het dorp was zo groot dat vrijwilligers na vijf maanden bij de gemeente aanklopten met de vraag of de groep asielzoekers niet langer kon blijven. In eerste instantie vond de gemeente dat lastig, omdat er een belofte aan de inwoners was gedaan. "Maar omdat het geluid zo sterk was om er nog een keer naar te kijken, zijn er werkgroepen opgezet waar je je voor kon opgeven. Daarin bespraken we wat de zorgen zijn."
Uit die gesprekken bleek dat mensen zich over het algemeen juist afvroegen waarom deze groep zich weer moest verplaatsen. "Daar is over vergaderd en toen is besloten om de crisisopvang met een jaar te verlengen", vertelt Marjan. De asielzoekers zijn er dus nog steeds.
"Dat het een succesverhaal is geworden, komt vooral doordat de gemeente qua communicatie heel erg open is geweest naar de inwoners. En er werden ook veel positieve verhalen in de plaatselijke krant opgeschreven, om de bewoners bij het succes te betrekken."
"Ik zie al die negatieve berichten, al die onderbuikgevoelens die mensen hebben. Dat komt volgens mij omdat mensen angst hebben en er al zoveel problematiek is, zoals met de woningbouw. Er is natuurlijk een grote groep mensen die op een woning zit te wachten, maar asielzoekers zijn daar maar zo'n klein onderdeel van. Toch zij zijn wel het mikpunt en dat vind ik oneerlijk."
"Als je dan iets positiefs kunt vertellen en er meer gemeenten zijn die daardoor over de streep worden getrokken, dan kunnen mensen er misschien anders naar gaan kijken", zegt Marjan. "Ze voegen zoveel toe. Ze zijn ook bereid iets terug te doen, bereid om te gaan werken. Helaas wordt dat ze moeilijk gemaakt als ze vaak moeten verhuizen en ze nergens kunnen aarden."
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen