Als ik bijeen zou vegen wat ik de afgelopen vijftien jaar zoal las over het krijgen van kinderen, mag het een klein wonder heten dat ze überhaupt nog geboren worden. Deze week was het de ‘stoomcursus baby’s’ in NRC: wat moeten álle aanstaande ouders weten? ‘Dat je van onderen ontploft’, bijvoorbeeld, ‘wat nooit meer helemaal goed komt’, dat je ‘nooit meer puf hebt voor seks’. Het ouderschap is ‘een bootcamp met van die grote, zwarte, diepe modderplassen’. Hemeltje, waarom zo’n grauwe wolk? Omdat ‘miljoenen vrouwen overal ter wereld argeloos de loopgraven in huppelen om zich daarna het leplazarus te schrikken’.
Nou, nee hoor. Mijn generatie en die daarna zijn doodgegooid met (vooral op vrouwen gerichte) rubrieken, series en non-fictie in de categorie ‘niemand vertelt je ooit dat’, waarna iets volgt dat je talloze keren is verteld, waaruit het beeld opstijgt dat het moederschap één eindeloze, seksloze slapeloze nacht is. Een ‘ontplofte egel’, noemde Daphne Deckers haar vulva in 2003, waarmee ze talloze loedermoeders, ploetermoeders en spijtmoeders voorging.
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Media staan sindsdien bol van het eerlijke moederschap: van Dit is het boek voor ouders met een leven (2016), Sheila Heti’s Moederschap (2018) en Orna Donaths Spijt van het moederschap, tot rubrieken in Linda, waarin vrouwen opbiechten dat ze ‘hun vrije tijd en niet-ingeknipte vagina terug willen’.
Waar het allemaal vandaan komt valt te begrijpen: een deel van die verhalen verbrak een gespannen stilte, over post-partumdepressie bijvoorbeeld. Niemand wil terug naar de tijd waarin het moederschap als de enige juiste, probleemloze keuze werd gepresenteerd.
Het zal voor de gedesillusioneerde ouders een opluchting zijn geweest, maar inmiddels lijken we te maken te hebben met de gevolgen van overcorrectie, schrijft ook de Amerikaanse (kinderloze) journalist Rachel M. Cohen deze week op de Amerikaanse nieuwssite Vox over millennial mom dread. De onervarenen en twijfelaars zoals zij is onnodige schrik aangejaagd, met al die schijtlollige karikaturen van moeders die in het gezicht gebraakt worden.
Als ik voor mezelf spreek (tegen alle waarschuwingen in inmiddels moeder): ook ik was bang, onnodig bang. Ook in Nederland worden boeken geschreven over de twijfel (Soms wil ik een kind) en houden vrouwen zich bezig met de even saaie als onmogelijke vraag: gaat een kind mij wel gelukkig maken? Vorig jaar ging een tiktok viraal waarin een vrouw 350 redenen om het níét te doen presenteert: ‘Kinderen kunnen jou verachten, ongeacht hoeveel je voor ze doet.’ Waar. Kinderen, anyone?
Het doembeeld komt heus ergens vandaan: het ouderschap ís uitdagender dan ooit. De talloze kinderloze vrouwen die Cohen sprak, weten vooraf dat kinderopvang duur is, dat veel vrouwen de combinatie van werk en zorg zwaar valt. Maar het moederschapsbeeld valt te sterk uiteen in twee smaken: martelaar of jubelaar. Vrouwen die online wél liefdevol over het moederschap berichten, leren we te wantrouwen – ze willen je doorgaans bentoboxen of menstruatie-ondergoed verkopen. Gewone moeders die wél blij zijn, zijn bang stomvervelend te worden gevonden als ze over zoiets banaals als moedergeluk schrijven – of onfeministisch.
Het is begrijpelijk dat vrouwen willen spuien over de ontgoocheling, over oneerlijk verdeelde lasten, maar het is allang niet meer taboedoorbrekend om te vertellen over ‘lekkende melktieten’. We leven daarnaast in een zeer informatiedichte samenleving waarin jonge mensen makkelijk zat aan hun informatie komen.
Er ís geen snelle oplossing om druk op jonge ouders te verlichten: dat vereist een omslag op de woningmarkt, hervormingen in de kinderopvang en meer. Maar het zou zeker schelen als er wat meer optimisme en grijstinten zou komen in het grote gesprek over ouderschap, weg van dat belegen permanentecrisisframe. Al was het maar omdat het schrikbeeld van de leeggezogen, seksloze moeder, potentiële ouders niet bepaald sterkt in het idee dat ze (mét hulp van partner) een paar jaar de schouders eronder kunnen zetten. En dat er heus nog een leven buiten dat kind bestaat – op het werk bijvoorbeeld.
Source: Volkskrant