Even een bekentenis, met het oog op de Oudejaarstrekking. Ik vind loterijen leuk. Altijd al gevonden.
Vroeger kraste ik in tijdschriften reclames van de Postcodeloterij open, als surrogaat voor dat wingevoel. Ik keek spelshows met Marc Klein Essink die door de Staatsloterij gesponsord waren, waarin mensen exorbitante bedragen wonnen. Ik won zelf niks, maar anderen zien winnen voelde ook al goed. Natuurlijk deed ik nooit mee. Ik kocht geen loten. Als kind niet. Als volwassene niet.
Ik zeg het hier nog maar eens: loterijen zijn funest voor je portemonnee. Het is rationeel niet te verklaren dat je een tientje gaat besparen op boodschappen en tegelijk een straatje Staatsloten koopt. Laat staan dat ik maandelijks meespeel. Voor loterijen geldt het omgekeerde van beleggen op de beurs: hoe langer je het doet, hoe groter de kans op serieus verlies. Voor wie een beetje verstandig maandelijks belegt, wordt de kans op serieuze winst met de jaren steeds groter.
Over de auteur
Vincent Kouters schrijft voor de Volkskrant over beleggen en (be)sparen. Hij schreef het boek Over geld praat je wel. Reageren? Mail naar geldvoorbeginners@volkskrant.nl
Hoe groot is die kans op verlies eigenlijk? De afgelopen keren werden er steeds ruim 7 miljoen loten verkocht voor de Oudejaarstrekking. Dat maakte de kans op het winnen van de jackpot 1 op 7 miljoen, ofwel 0,00000014. De kans dat je binnen drie keer de pincode van een gevonden pinpas raadt, las ik ooit, is ruim 2143 keer groter.
Maar er zijn toch meer prijzen?
De winkans van de Staatsloterij is 51,6 procent, zeggen ze zelf trots, omdat het de grootste is van alle loterijen. Dat klopt, maar winkans is geen winstkans. Als je een prijs wint van 10 euro op een lot dat 30 euro kost, heb je nog steeds 20 euro verloren. De winstkans van de Staatsloterij is 13,7 procent. De verlieskans van de Staatsloterij is dus 86,3 procent.
Opvallend genoeg valt er ook emotioneel gezien weinig lol te beleven aan loterijen, zodra ze voorbij zijn. Winnen blijkt helemaal niet zo leuk te zijn. Uit psychologisch onderzoek is bekend dat de euforie die hoort bij het winnen van 50 euro veel minder heftig is dan het schuldgevoel dat je om de oren slaat als je 50 euro verliest. En zelfs áls je veel wint, dan zijn de meeste mensen in staat om met de abrupte beschikbaarheid van een fortuin hun eigen leven alsnog te vergallen. Talloos zijn de verhalen over ‘lottery losers’, winnaars die toch alles verloren, tot echtscheidingen en zelfdoding aan toe.
Dit zou me moeten overtuigen van de nutteloosheid van loterijen. Maar toch, dat gevoel, die spanning in de uren voorafgaand aan de trekking op Oudjaarsavond, dat je je even multimiljonair kan wanen, die is ongeëvenaard.
En dus doe ik het enige dat ik mezelf kan toestaan: ik vraag een Oudejaarslot cadeau, voor onder de kerstboom. Voor iemand die toch nooit weet wat hij op een verlanglijstje moet zetten, is dit een goede oplossing. Bovendien vinden veel mensen het leuk om loten cadeau te geven, heb ik gemerkt. En ja, uiteraard, áls ik dan tegen alle verwachtingen in toch die megasuperduperjackpot win, dan deel ik hem met de gulle gever.
Source: Volkskrant