In de provincie die voor de zoveelste keer wordt klemgezet, bouwen mannen in fleecevesten de tenten op. Eén dag nog, dan staat alles. ‘Bij evenementen moet het ook snel’, zegt de voorman. Tenten bouwen voor asielzoekers is niet anders.
Over de auteur
Ana van Es schrijft twee keer per week een column voor de Volkskrant, waarvoor ze Nederland doorkruist. Eerder was ze onder meer correspondent in het Midden-Oosten. Van Es won de journalistieke prijs De Tegel met haar reportages uit Jemen.
Om eerlijk te zijn: het is nu lastiger tenten bouwen dan in de zomer. De voorman wijst om zich heen, naar de dooisneeuw. De drab maakt alles vies, ook de tentvloeren. ‘Maar er komt straks vloerbedekking overheen, dan zie je het niet meer.’
Ver weg, op het Groningse Provinciehuis, klinken harde woorden. De commissaris van de koning vertelt over de afspraken met het Rijk. Dat blijken slechts ‘afspraken tot aan de deur’. ‘Op alle punten zie je dat het Rijk de beloften niet waarmaakt.’
Demissionair staatssecretaris Eric van der Burg (Asiel en Migratie) beloofde afgelopen voorjaar dat in het Groningse Ter Apel voortaan nooit meer dan tweeduizend asielzoekers tegelijk zich zouden aanmelden. Verrassing: van deze belofte komt niets terecht.
Ter Apel stroomt opnieuw over. De mensen slapen op stoelen en op matrasjes in een wachtlokaal. Vuile matrassen, benadrukt de GGD. De Inspectie Justitie en Veiligheid waarschuwde donderdag: waar asielzoekers in de zomer van 2022 zichtbaar in de berm lagen, hangen ze nu binnen de hekken rond. Voor het Nederlandse publiek onzichtbaar, maar net zo onmenselijk, onhygiënisch en onveilig.
De oorzaak: gemeenten overal in het land die hun verantwoordelijkheid qua opvang van asielzoekers ontlopen. Door een opvang specifiek te bestempelen voor alleen Oekraïense vluchtelingen en die opvang vervolgens leeg laten staan. Door een vakantiepark op te kopen zodat daar geen asielzoekers meer gehuisvest kunnen worden.
Of, zoals in Amsterdam, door te verzuimen om 1.498 statushouders – asielzoekers met een verblijfsvergunning – te huisvesten. Zouden deze vluchtelingen allemaal op tijd een huis hebben gekregen, dan kon alles doorstromen en was de nieuwste crisis in Ter Apel mogelijk voorkomen.
Op het Provinciehuis, begrijpelijkerwijs valt ergens het woord ‘gaswinning’, is het in alle ernst overwogen: Groningen niet weer de dupe laten worden van het Randstedelijke wegduiken.
Hup, de asielzoekers in de bus, afzetten bij hotels buiten de provinciegrenzen. Maar ja, dat is ‘heel ruig’. En dus verrijzen in Stadskanaal, op 13 kilometer rijden van Ter Apel, verwarmde tenten waar de asielzoekers kunnen overnachten.
Wie verzuurd dreigt te raken in het Nederland van nu, moet naar Stadskanaal. Naast het grasveld waar de tenten verrijzen, daar waar de Europalaan begint, bevindt zich woonwijk Maarswold. Een ‘hecht buurtje’, zegt iemand, veel sociale huurwoningen, flats opgeluisterd met kleurrijke muurschilderingen, bij de plaatselijke rijschool staat de koffie altijd klaar.
Een bewonersprotest? Een kort geding tegen de komst van de tenten? Niet in Maarswold. Di-janna van de rijschool: ‘Als hier iets zou gebeuren, dan hoop ik ook dat ik elders opgevangen wordt.’ Haar partner Richard: ‘Als iemand hulp nodig heeft, dan moet-ie dat krijgen.’ Di-janna: ‘Ik maak ook nog wel een prakkie voor ze klaar.’
En zo gaat het maar door. ‘Ik heb er geen enkel probleem mee’, zegt een vrouw op de stoep van haar bungalow aan de rand van Maarswold. ‘Het is eerder gedaan, daar hadden we toen ook geen enkele last van.’
‘Jammer dat het zo moet, maar noodzakelijk’, zegt de uitbater van een plaatselijke broodjeszaak. ‘Dat er iets gebeuren moet, is logisch. Je zult nu maar beveiliger zijn in Ter Apel.’ Hij begint over poppetjes in Den Haag. Dat het in de politiek veel over poppetjes gaat.
Vanachter haar rollator beschouwt de 75-jarige mevrouw Tineke de Groot de volksaard. ‘Wij zéggen niet veel. Maar wij denken wel. En we doen. Stadskanaal doet veel.’
Om eerlijk te zijn: het baart haar zorgen. Ze besprak het met de dokter. Ja, de asielzoekers behoeven onderdak, maar waarom moet Stadskanaal, qua geld een arme gemeente, doen wat al die andere gemeenten in Nederland nalaten?
Maar toen dacht ze: ik ben bevoorrecht. Met een volle voorraadkast. Met de energietoeslag die voor komend jaar is goedgekeurd. Met genoeg geld om kerstkaarten te kopen. Dus waarom zou je je dan druk maken?
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden