De dinner party begon met een crypto: op de kaartjes bij de zitplaatsen stonden bijnamen van de twaalf eetgasten vermeld. Zoekend naar mijn stoel, liep ik langs onder meer ‘The Master Baker of Goa’, ‘Lord Chippendale’ en ‘The Primrose Queen’ om uiteindelijk te blijven staan bij ‘De wielerschrijver’. Dat moest mijn plaats zijn aan de tafel in een eetkamer van The Two Brydges, een zogeheten private-membersclub gelegen aan de smalste straat van Londen, om de hoek van Trafalgar Square.
Samen met mijn vrouw was ik uitgenodigd voor een etentje ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van onze aimabele buurman Kevin. Wat we in de gezellige moerasdelta een ‘etentje’ noemen, heet in Engeland een dinner party. In een standenmaatschappij als de Engelse is dit meer dan een ‘etentje’. Het is een sociaal mijnenveld, zo wist ik als devoot lezer van ‘Dear Mary’, een rubriek in weekblad The Spectator waarin lezers terechtkunnen voor maatschappelijk advies.
Vraagstukken zijn er genoeg. ‘Hoe kan ik ervoor zorgen dat eetgasten stoppen met kibbelen over politiek?’ ‘Hoe krijg ik mijn vrienden de deur uit na een dinner party?’ ‘Wat voor maaltijd bereiden we voor een chef van een Michelin-restaurant?’ ‘Wanneer is het in orde om niets mee te nemen naar een dinner party?’ ‘Hoe ga je om met lastige eters?’ ‘Hoe kan ik de gastheer helpen?’ ‘Schuif je je stoel na het opstaan terug onder de tafel of laat je deze staan?’
Niet alleen ‘Dierbare Maria’, maar ook de etiquettebijbel Debrett’s geeft antwoorden op deze prangende vragen. Dinner party’s zijn met de jaren echter informeler geworden. Society-journalist Sophia Money-Coutts schreef onlangs dat chips en goedkope witte wijn tegenwoordig op tafel kunnen verschijnen. Tijdschrift Country Life informeerde haar lezers dat gympjes niet langer taboe zijn, ellebogen op tafel mogen en van een man niet langer wordt verwacht dat hij de stoel van zijn vrouw aanschuift.
Al snel vergat ik een basisregel door niet een gesprek aan te knopen met de gast links van me – mijn linkeroor is slecht – maar met degene die recht tegenover me zat. Dat bleek Chris te zijn, een heer die werkt bij een hedgefonds. Hij bleek goed bekend te zijn met Nederland omdat zijn fonds investeert in Europese bedrijven. Het grote probleem, zo legde hij uit, is dat Britten huiverig zijn om aandelen te kopen, omdat ze het idee-fixe hebben dat de euro geen toekomst heeft.
Na deze economische bijles, raakte ik aan de praat met een Londense Ierse die leek te zijn weggelopen uit Absolutely Fabulous. Enthousiast vertelde Noreen over de cursus Iers die ze volgt. Onder de diaspora, leerde ik tijdens het aansnijden van de vegetarische Shepherd’s Pie, is deze taalverwerving populairder dan ooit. Haar verhaal kwam abrupt ten einde toen elke derde persoon verzocht werd drie plaatsen op te schuiven. Deze stoelendans is een middel om het sociale contact te bevorderen.
Het bracht me naast Nick, alias The Moroccan Ambassador. Een regel is dat je niet vraagt waarmee iemand de kost verdient. Informerend naar zijn exotische bijnaam, kwam ik er snel achter dat hij een woestijnkamp uitbaat in de Draa Vallei, waar de idyllische dadelpalmen gezelschap krijgen van zonnepanelen. De dinner party had zijn functie vervuld: het houden van conversaties, mede mogelijk gemaakt door een Engels dinerbeginsel dat belangrijker is dan ooit tevoren: geen gesprekken over politiek.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden