Op X, het platform dat tot voor kort Twitter heette, zag ik vorige week een boze vrouw. Dat was geen verrassing, want sociale media zijn al een tijdje verworden tot clubhuizen van de teleurgestelden. Ze worden bevolkt door mensen die in hun echte leven de prikkel van de invloed zijn verloren en dat gemis er online weer bij proberen te schelden.
Zo denk ik dat er voor deze krant weinig journalisten werken die geen kanker toegewenst hebben gekregen nadat ze de afgelopen maanden stukken hadden geschreven over stikstof, migratie, de oorlog in Gaza of Geert Wilders. Het zal, zoals Godfried Bomans ooit opmerkte, wel iets met die veelbesproken overbevolking in Nederland te maken hebben. Waar je ook gaat, je staat altijd op iemands tenen.
Maar goed, die boze vrouw op X dus. Ze deelde een foto van een seksscène uit het boek De belofte van Pisa van Mano Bouzamour. Haar 14-jarige dochter moest dat boek op school lezen en dat vond deze vrouw schandalig want het was seks dus porno en gatverdamme en godverdomme en nog wat van dat soort krachttermen. Ze zou contact opnemen met de directeur.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De titel van dat boek slaat op een belofte (zijn vwo-diploma halen) die het hoofdpersonage zijn broer doet in ijssalon Pisa. De echte belofte van Pisa, zo stond woensdag in deze krant, is helaas een stuk minder hoopvol. Uit het driejaarlijkse Pisa-onderzoek van de Oeso bleek namelijk dat inmiddels een op de drie Nederlandse 15-jarigen ‘onvoldoende geletterd’ is.
Dat is een potentiële ramp, want hoe slechter je leest, hoe moeilijker het wordt deel te nemen aan onze kenniseconomie, hoe ontvankelijker je bent voor nepnieuws en complotten bovendien en dus hoe groter de kans dat je later tot de groep afgehaakten behoort. Daar komt bij dat lezen je leert je te verplaatsen in anderen; het kweekt empathie. En hoe minder empathie, hoe harder de samenleving wordt als de 15-jarigen van nu straks 18 zijn en mogen stemmen op partijen die zeggen dat hun ellende vooral de schuld van de ander is.
Uit de analyses naar aanleiding van het Pisa-onderzoek bleek dat het Nederlandse leesonderwijs last heeft van een lerarentekort en daarnaast te veel gericht is op het doorgronden van de structuur van een tekst, in plaats van op de inhoud.
Ik herkende dat, want ook mij werd in de eerste klas medegedeeld dat ik dyslectisch was. Ik was zo’n typische puber die vooral leefde in het parallelle universum van mijn eigen verlangens, dus wanneer een docent over zoiets saais als ’t kofschip begon, of over voor-, bij- en onderzetsels, keek ik hoogstens licht geïnteresseerd op van mijn telefoon.
Dat veranderde toen ik een nieuwe docent kreeg: juf Marion. Zij begreep dat een echt goede leerkracht niet enkel de lesstof dient te kennen, maar vooral de kinderen, en dus raadde ze mij aan om Phileine zegt sorry van Ronald Giphart te lezen.
Dat was in 2002 net zo’n boek als De belofte van Pisa nu is: niet literair genoeg, te veel seks en dus perfect voor een 14-jarige als ik. Ik legde mijn Nokia 3210 terzijde en twintig jaar later verdien ik 100 procent van mijn geld met lezen en schrijven.
Per jaar investeert Nederland bijna 50 miljard euro in onderwijs. Mijn advies: investeer wat minder van dat geld in de digitalisering en ‘verleuking’ van het leesonderwijs en investeer veel meer in juffen als Marion.
Source: Volkskrant