Rustig staat hij, in de hectiek voorafgaand aan de wedstrijd, een balletje hoog te houden. In z’n eentje, midden op het veld. Als hij me op de tribune ontwaart, zwaait hij vriendelijk. Henk Brugge is assistent-coach bij Heerenveen. Ik ken hem omdat we beiden in de Noordoostpolder wonen. Vanavond is hij van de tegenpartij. Zijn analyse van Almere City vormt mede de basis voor het Friese strijdplan.
Almere verloor de week daarvoor van Heracles Almelo. 5-0. Thuis. Tegen een medepromovendus nog wel. De jubelstemming van de reeks van zes ongeslagen wedstrijden sloeg om. Hangende schouders, sombere gezichten.
‘Op de laatste lijn speelt Almere een-op-een’, constateerde assistent-coach Brugge. Zijn advies: ‘Het is zaak om de duels te winnen. Fel erin gaan. En sneller de lange bal naar Pelle.’ Pelle van Amersfoort scoort die avond twee keer. Almere verliest, 3-0. De club staat nu vijftiende. Het lijkt erop dat de tegenstanders de tactiek van trainer Alex Pastoor doorkrijgen.
Over de auteur
Historicus Eva Vriend is geboren en getogen in Flevoland. Ze schreef Het Nieuwe Land: het verhaal van een polder die perfect moest zijn. Ze bericht elke twee weken in de Volkskrant over de verrichtingen van Almere City in de eredivisie.
Dat uitgerekend een plaatsgenoot bijdraagt aan de tweede forse verliespartij op rij... In een kille gang in de catacomben van het stadion schudden we elkaar na de wedstrijd de hand. Ik blijf beleefd. Brugge vertelt dat hij zijn werkzame leven begon voor de klas. Hij werkte in het speciaal onderwijs, in Almere nota bene. Die ervaring komt hem nu goed van pas. Zoals hij toen een les uitdacht, zo bedenkt hij nu de trainingen.
Is het maatschappelijk gezien niet zonde dat zo’n onderwijsdier voor een groep getatoeëerde voetballers staat? Is hij, ook gezien het lerarentekort, niet meer nodig voor een klas moeilijk lerende pubers? Zelf vindt hij van niet. Nu hij als assistent-coach af en toe op televisie voorbijkomt, merkt Brugge hoe belangrijk voetbal is voor mensen. Supporters speken hem aan, overal, in de supermarkt, of als hij bij een van zijn eigen zoons langs de lijn staat. Met pretogen: ‘Veel ongevraagd advies ook.’
Voetbal verbindt. En dat is ook een belangrijke functie, weet Brugge. Mensen die het politiek niet eens worden, vinden elkaar in ieder geval in hun liefde voor een slimme steekpass van Heerenveen-aanvaller Osame Sahraoui.
Als poldergenoten constateren we dat het voetbal de bewoners van Flevoland nog amper samenbrengt. Tussen het zuidelijke en noordelijke deel van de provincie ligt een randmeer. De natuurlijke grens werkt door. In het noorden zijn Heerenveen en PEC Zwolle het populairst.
‘Wil je niet aan de slag bij Almere?’ probeer ik hem over te halen. Dan kan Brugge als inwoner van het noordelijke Emmeloord de brug slaan naar de stad. Wat dat betreft dient Heerenveen tot voorbeeld. In de gloriejaren van trainer Foppe de Haan, ook een onderwijsman, groeide de club van een lokale liefde naar een provinciale trots. ‘Superfriezen!’ klinkt het nu bij iedere goal.
Brugge glimlacht. De Foppe van Flevoland? Superflevo’s? Eerst maar eens proberen om zijn papieren als hoofdtrainer te halen. ‘Het duurt nog heel wat jaar voor ik zover ben’, zegt hij.
‘Dat staat daar maar balletjes hoog te houden. Schiet eens op, Brugge’, mopper ik bij mezelf als ik naar huis rij. En ik probeer niet aan de volgende tegenstander van Almere te denken: zaterdag uit tegen AZ.
Source: Volkskrant columns