De flexibele opiniemaker verdedigt wekelijks een opinie waaraan op dat moment behoefte is. Ditmaal: het kan niet zo zijn.
De formatie is pas begonnen, maar deze week zagen we al een voorbeeld van nieuwe politiek, waarbij feiten en gevoelens op zoek gaan naar balans door elkaar vast te houden, als een dans waarbij Wilders leidt en de rest van ‘t land volgt.
Veel problemen zijn te complex voor snelle oplossingen, terwijl het land daar wel naar snakt. Daarom kiest Wilders ervoor om bepaalde problemen te verzinnen, om vervolgens te constateren dat ze vanzelf worden opgelost. Die strategie is het best te omschrijven als Het-Kan-Niet-Zo-Zijn-politiek.
Een goed voorbeeld van HKNZZ-politiek zagen we deze week in Kijkduin. Wilders bezocht daar een plek waar asielzoekers worden opgevangen om te roepen dat het niet zo kan zijn dat die in prachtige hotelkamers met grote flatscreens zitten, in het zwembad liggen en smullen van excellente maaltijden, terwijl de Nederlanders zelf hongerig in de kou zitten. ‘Nee, dat kan niet zo zijn’, denkt zijn achterban dan, ‘we hebben zelf problemen, laten we die eerst oplossen.’
Vervolgens zoeken journalisten uit of het klopt wat Wilders beweert. En dan ontdekken ze dat de opvang van asielzoekers juist sober is. Wilders spreekt dus niet de waarheid, tot grote vreugde van zijn tegenstanders. Triomfantelijk delen ze het op hun sociale media: ‘Haha, de asielzoekers mogen helemaal niet in het zwembad en het eten is juist heel goor!’ Ze zijn zo blij dat ze Wilders op een leugen kunnen betrappen, dat ze helemaal vergeten dat ze asielzoekers eigenlijk best een fijne hotelkamer, lekker eten en een duik in het zwembad gunnen, het zijn immers ook mensen.
De achterban van Wilders voelt zich dus gesteund omdat ze ook vinden dat het niet zo kan zijn, terwijl zijn tegenstanders verheugd zijn over het feit dat het niet zo is. In een land vol ontevredenheid zorgt HKNZZ-politiek zo voor een tevreden volk.
Source: Volkskrant