Suzy schrijf me ook eens een brief
Suzy… ik vind je zo lief
Suzy, Jiskefet (1998)
Vijfendertig jaar nadat The Cards uit IJmuiden vriend en vijand hadden verbaasd met Suzy, ging het popjournalistencollectief Dummers op zoek naar de oorsprong van deze wereldhit. Na twee jaar speuren in het ‘door het afval van de tijd uitgespuugde unieke materiaal’ presenteerde het collectief het eindresultaat, in december 1998 in het satirisch/absurdistische tv-programma Jiskefet.
Zowel de hit als de reconstructie waren verzinsels, Jiskefetiaanse parodieën. De drie mannen van Dummers (Herman Koch, Kees Prins en Michiel Romeyn) waren slome types die, zo leek het, in hun leven vaak een blowtje hadden gerookt. Voldaan en relaxt keken ze terug op hun noeste arbeid en research.
Hun tweedelige rockumentaire bevatte unieke (zwart-wit) beelden van The Cards, de beatgroep die in 1963 geheel tegen de tijdgeest in een Nederlandstalig lied had uitgebracht. Bovendien hadden de Dummers het enige nog levende lid van de band opgespoord én aan het praten gekregen, bassist Jan Drieberg (Romeyn).
Suzy was, zo vertelde de voice-over, niets minder dan een ‘door swingende lichamen en opzwepende beatmuziek levensvatbaar gemaakte wanhoopskreet tegen de beklemmende moraal van een vergeten tijd’. Een blik op de Top 40 uit 1963 in het blad Muziek Express bewees dat de band destijds concurreerde met grootheden als Cliff Richard en The Blue Diamonds en niet te vergeten Anneke Grönloh (Brandend Zand).
De Dummers hadden beelden bemachtigd van de eerste repetitie van Suzy, in 1963 in een schoolgebouw in IJmuiden. Gitarist ‘Henk’ (Prins) zong het eerste couplet en vertelde dat hij bij het schrijven van de tekst een meisje uit een bollenschuur in Lisse in gedachten had gehad. Drieberg kwam 35 jaar later met een nieuwe theorie. Suzy werkte destijds op de visafslag in IJmuiden, achter de microfoon.
The Cards waren ‘beatjongens tussen de streng gereformeerde geuren van uitbeenders en fileerders op de visafslag aan de rand van de onmetelijke zee’. Makkelijk hadden ze het niet. Op de oude beelden was te zien dat ze werden aangesproken door een plaatselijke dominee: ‘Zeg hee, stelletje nozems! Scheer je weg hier! Het is hier geen beatkelder zeg!’
Op een persconferentie in Zaal Concordia geven de mannen prijs dat ze twee interesses hebben, meisjes en sigaretten, en dat ze niet bang waren voor de concurrentie: ‘The Rolling Stones? Kun je dat eten?’
In hun Jiskefet Encyclopedie uit 2021 schrijven Richard Groothuizen en Rutger Vahl de geschiedenis van Suzy en de documentaire van de Dummers gedetailleerd op. Voor de clip bleek, naast Prins, Romeyn en Koch, als drummer Marcel Albers te zijn ingeschakeld, de zaakwaarnemer van de mannen van Jiskefet. Nelsje Musch, Martine Berghuijs en Neeltje Mooring waren de vrouwen met suikerspinkapsels die, quasi ongeïnteresseerd, rond de band cirkelden.
Dankzij de muziek van de huiscomponist van Jiskefet, Vincent van Warmerdam, en de tekst van Prins was Suzy meer dan een gimmick. Wat in 1998 een ‘in de mist van de tijd opgelost symbool van pure jongensliefde’ werd genoemd, zou in 1963 een dikke hit zijn geweest, geen twijfel mogelijk.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden