Pieter Omtzigt liet zich in de aantekeningen kijken, en beweerde daarna dat zulks niet de bedoeling was geweest. Aan ons de taak te geloven dat deze perfecte kopie van het ‘functie elders’-moment per ongeluk plaatsvond. Dat een raspoliticus als hij heeft gedacht: ‘Even neerkrabbelen met welke partijen ik ook alweer geen kabinet wil vormen, anders ga ik het straks vergeten.’
Als je daarvoor niet goedgelovig genoeg bent, zoals ik, ben je overgeleverd aan giswerk. Wilde Omtzigt zich gewoon eens van zijn lollige kant laten zien, of bracht hij een boodschap? Zo ja: welke? Eén stap verder en je vraagt je af waarom zijn aantekeningen staken uit een notitieboekje met de kleuren van de Nederlandse vlag, dat hij omgekeerd vasthield! BBB, leest u mee?
Die kant moet het niet op. Laat het al dan niet toevallig wapperen met papieren stoppen, voor het een trend wordt. De weg naar een transparante bestuurscultuur begint met de aanschaf van een doos niet-transparante mapjes.
Source: Volkskrant