Serie In ‘Rundfunk: Duco en Roy’ volgen we twee talentloze acteurs op hun weg naar beroemdheid. De serie vol bizarre scènes levert kritiek op de oppervlakkige entertainmentindustrie.
Anna Keuning als Tetske Tom Kalmthout als Roy en in Rundfunk: Duco en Roy.
Na een tv-serie, film en twee theatershows komen de mannen van Rundfunk met een nieuwe serie, Rundfunk: Duco en Roy. Huisgenoten en beste vrienden Duco Baardmans (Yannick van de Velde) en Roy Bloothooft (Tom van Kalmthout) zijn vastbesloten door te breken als acteurs. Eén probleem: getalenteerd zijn de mannen niet. Na de zoveelste afwijzing van toneelscholen en castingdirectors, blijven Duco en Roy echter overtuigd van het succes dat hen te wachten staat: „Wij gaan samen gruwelijk hard doorbreken!”
Recensie Comedyserie
Rundfunk: Duco en Roy
Met: Yannick van de Velde, Tom van Kalmthout. NPO Start, 8 afl. van 22 tot 26 min, en op NPO3, zondag, 23.15 uur.
Rundfunk: Duco en Roy is geen vervolg op de eerdere tv-serie Rundfunk (2015-2016), maar is een compleet nieuw verhaal met nieuwe personages. De serie is absurdistisch en atypisch. Dat zit hem niet alleen in de markante looks van de jongens en de komische dialogen, maar ook in de vorm. In aflevering vier en zeven staan bijvoorbeeld niet de hoofdpersonages, maar enkele bijrollen centraal. En ook de vijfde aflevering valt uit de toon. Een half uur lang zie je Duco en Roy die in hun smoezelige, gehorige studentenhuis tv kijken met hun naakte huisbaas en een eenzame fietskoerier. Zoiets kan verkeerd uitpakken, maar hier werkt het. Rundfunk zou Rundfunk niet zijn als het voorspelbaar was.
Met de serie leveren Van de Velde en Van Kalmthout, die met deze productie tevens hun regiedebuut maakten, kritiek op hun vakgebied. Duco en Roy zit vol BN’ers als Ruben van der Meer, Paul de Leeuw en Michiel Romeyn die een ijdele, arrogante versie van zichzelf spelen.
Zelfoverschatting en borstklopperij zijn niet alleen aan de orde bij de BN’ers, Roy en Duco kunnen er zelf ook wat van. Zo verzucht Roy in aflevering twee: „Wat nou als ik voor dit werk véél te knap ben? Hoe kan ik ooit geloofwaardig iemand uit bijvoorbeeld de zorg spelen?”
Naast de acteurswereld worden ook verschillende maatschappelijke thema’s op de hak genomen: cancelcultuur, genderdiversiteit, huisjesmelkers, alcoholmisbruik, grensoverschrijdend gedrag. Verschillende zware onderwerpen komen aan bod, maar alles is ingebed in een context van onalledaagse situaties en goed getimede oneliners, waardoor zelfs een aflevering over een terroristische aanslag op geen enkel moment zware kost wordt.
Zo komt Roy er tijdens het televisieavondje in aflevering vijf achter dat hij mee heeft gedaan aan het programma Dating on Drugs – een parodie op datingshows als De Villa en Temptation Island, die meermaals onder vuur lagen vanwege seksueel misbruik. Roy was door de drugs zijn deelname vergeten. Terwijl hij ziet hoe hij door zijn date wordt misbruikt, blijft Roy positief. Hij is immers tóch maar mooi met zijn gezicht op nationale televisie geweest.
Van de Velde en Van Kalmthout bewijzen opnieuw het absurdistische genre uitstekend in de vingers te hebben. De mannen zoeken de grens op van het politieke correcte n zijn niet bang daar flink overheen te gaan. Hoewel de dialogen vaak ongemakkelijk en op zekere momenten zelfs ronduit bizar zijn, worden ze uitgesproken als doodnormale tekst, met bizarre scènes tot gevolg. De mix van hele flauwe, scherpe, lompe en grove grappen maakt van Duco en Roy een wilde en uiterst vermakelijke rit.
Source: NRC