Vervlochten met haar stem daalde haar afschuw de trap af en bereikte mij terwijl ik heerlijk languit op de bank lag. ‘Wat ligt er op de grond?’, gilde mijn vrouw vanuit de slaapkamer. ‘Wat heb je gedaan?!’ Niets, ik had niets gedaan. Behalve een nieuw vloerkleed gekocht. ‘Wat is er?’, riep ik terug. Ik wist precies wat er was. Het was een jute vloerkleed, waar we er wel meer van hebben. In de keuken bijvoorbeeld, onder de tafel. En in de woonkamer, bij de bank. Alleen dit jute vloerkleed was anders. Dit jute vloerkleed was ongeveer een meter breed en twee meter lang. En dit jute vloerkleed was bedrukt met een tekst. In grote zwarte letters stond er: live, love, laugh.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Een paar uur eerder had ik het kleed opgehaald in een woonwijk waar, voor zover ik kon zien, weinig te loven en te laughen valt – misschien een beetje living, maar dat zal op het tandvlees gebeuren. Terwijl ik aan het betaalverzoek voldeed, vroeg ik aan de vrouw van wie ik het kleed kocht waarom ze het verkocht. Had ze het niet meer nodig? Was er genoeg geleefd, gelachen en liefgehad in dit huis? Ze haalde haar schouders op. ‘Mijn dochter had het een tijd op haar kamer liggen’, antwoordde ze, ‘en die wilde gewoon wat anders.’ Ik kan me voorstellen dat het op een gegeven moment wat veel gaat worden: een kleed dat je er dag in, dag uit, bij nacht en ontij, aan herinnert dat je moet leven, lachen en liefhebben. En niet op een zachte, aanmoedigende toon, maar in onverbiddelijk gebiedende wijs.
Goedemorgen. Live. Love. Laugh.
‘Ja maar de verwarming is kapot en ik heb diarree en mijn hele bed zit onder.’
Maakt niets uit. Live love laugh.
‘Sorry, maar ik las dus net dat de aarde nog meer gaat opwarmen dan we dachten?’
Who cares. Live love laugh.
‘Kom op, je kan niet gewoon maar de hele tijd bij alles zeggen –’
LIVE. LOVE. LAUGH.
Eenmaal thuis sloop ik met het kleed over mijn schouder naar boven en legde het neer naast de kant van het bed waar mijn vrouw ligt. Het viel me op hoe zorgwekkend goed dit kleed in onze slaapkamer paste. We hebben een mooie slaapkamer, maar blijkbaar ook weer niet zo mooi dat als je er een kleed met de tekst live love laugh neerlegt het overduidelijk ironisch is. Je zou onze slaapkamer kunnen binnenstappen en denken: oh, oké, ach, nou ja, ieder zijn ding.
Dat was ik allemaal alweer vergeten, totdat ik mijn vrouw hoorde gillen. Hoofdschuddend kwam ze de woonkamer binnen. ‘Het is afschuwelijk’, zei ze. Ze lachte er wel bij. En daarna kreeg ik ook nog een kus. Het kleed werkte dus. Natuurlijk werkte het. Maar inmiddels ligt het er niet meer.
Source: Volkskrant