In een grote bioscoopzaal van Pathé Ede klinkt vrijdagavond zoals gebruikelijk aan het begin van de film het ploppen van de beugelbiertjes. Maar de vertoning van de concertfilm Renaissance: a film by Beyoncé is verder verre van normaal. Voor de gelegenheid zijn de stoelen in de grote bioscoopzaal omhoog getakeld, waardoor de houten akoestische panelen die eronder zitten het plafond van de zaal vormen. In combinatie met een geluidssysteem dat vergelijkbaar is met die van een kleine popzaal en showverlichting, hoopt de bioscoop zo te zorgen voor een echte concertervaring.
Els de Grefte is popredacteur van de Volkskrant.
Eigenlijk is concertfilm niet een passend hokje voor Beyoncé’s drie uur durende film. Een aanzienlijk deel van de film bestaat uit documentairebeelden over de totstandkoming van de tour en Beyoncé’s (gezins)leven. Daarin zit het grootste verschil met de andere grote concertfilm van dit jaar, Taylor Swift: The Eras Tour. Collega superster Taylor Swift liet met haar film een volledige show uit haar Eras Tour zien, waarbij ze nog wat kon knippen en plakken met de beelden van drie verschillende shows op een locatie. Beyoncé’s film gebruikt beelden van heel veel shows, van de eerste show in Stockholm tot de laatste in Kansas, aangevuld met backstagebeelden van voor en tijdens de tour.
De documentairebeelden die het leven achter de schermen laten zien zijn deels gefilmd door een professionele crew, maar ook deels door haar man (Jay-Z) en haar drie kinderen. Zo wekt de film de indruk dat je als fan eindelijk de echte, ongefilterde Beyoncé te zien krijgt, in plaats van de tot perfectie opgepoetste wereldster.
Uniek is de scène waarin we zien dat de zangeres haar geduld verliest. ‘Queen B’ heeft de volledige zeggenschap over deze tournee, of zoals een medewerker het formuleert: ‘Beyoncé is een visionair, aan ons de taak om haar behoeften te faciliteren’. Haar eisen zijn torenhoog en het frustreert haar wanneer die van haar crew iets lager liggen, bijvoorbeeld als achtergrondzangers niet lang genoeg doorgaan met repeteren.
Maar uiteindelijk draagt deze tekortkoming alleen maar bij aan het beeld van een hardwerkende vrouw die nooit opgeeft. Ook de rest van de backstagebeelden laat Beyoncé precies zien zoals ze zich wil tonen aan de wereld, namelijk als drieledige vrouw. Ze vertelt het zelf tegen het einde van de film: ‘Als moeder ben ik liefdevol en verzorgend, dat is wie ik ten diepste ben. Als vrouw die mijn bedrijf runt ben ik sterk en analytisch. Als artiest op het podium mag ik alles wat ik op andere momenten onderdruk uiten en alles doen wat ik wil.’
De shows in de Renaissance-tour zijn gemaakt voor een enorm stadion-publiek. Alles is groots en spectaculair, zoals Volkskrant-muziekredacteur Robert van Gijssel al constateerde toen de tour deze zomer Amsterdam aandeed. Maar als publiek kom je nooit zo dichtbij het podium als de vele camera’s die de choreografieën, het decor, de band, de outfits, Beyoncé en haar emoties van alle hoeken laten zien. In de productie van de enorme Renaissance-tour is aan al deze aspecten tot op het kleinste detail aandacht besteed en dat zie je pas echt op een groot bioscoopscherm.
Dat de show tot in de puntjes is uitgedacht en er niets aan het toeval wordt overgelaten, is duidelijk te zien aan hoe soepel de beelden van de verschillende optredens met elkaar versneden kunnen worden. Als Beyoncé niet iedere show een andere ontzagwekkend prachtige outfit aan had gehad, had de kijker het waarschijnlijk niet eens doorgehad. Nu wisselt de Amerikaanse tijdens het refrein van Flaws and all op het scherm zo’n vijf keer van outfit, zonder dat de uitvoering zoals de bioscoopbezoeker hem hoort daaronder lijdt.
Zo blijkt Beyoncé’s concertfilm een uitstekende gelegenheid om alle hoogtepunten van de tour te kunnen laten zien in de kijktijd van één show: het gastoptreden van Kendrick Lamar tijdens een van de Los Angeles-shows, het gastoptreden van Diana Ross tijdens diezelfde show om Beyoncé een fijne verjaardag te wensen en het gastoptreden van Megan Thee Stallion tijdens de shows in Beyoncé’s geboorteplaats Houston.
Doordat de livebeelden worden afgewisseld met documentairebeeld over de totstandkoming van de show, wekken de concertregistratie automatisch meer ontzag op. Veel van de werkbijen uit de ‘Beyhive’ passeren de revue: van vlechters tot vrachtwagenchauffeurs en van fysiotherapeuten tot beveiligers.
In Ede staan de bezoekers met het glaasje cava dat ze bij de ingang kregen aan de statafels die verspreid staan over de zaal. Voor wie toch liever zit is de eerste rij bioscoopstoelen blijven staan, verder is er genoeg ruimte om te dansen. Dat gebeurt, af en toe. Door de vele documentairescènes is het lastiger om een feest- en dansmomentum op te bouwen. Het lijkt de bezoekers niet te deren: zij zien vanavond aanzienlijk meer van hun Queen B in deze bioscoopzaal dan in een stadion.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden