Het startschot werd gelost bij WNL Op Zondag, waar de Turks-Nederlandse schrijfster Lale Gül vertelde dat zij wel vijftien moslims kende die PVV hadden gestemd. ‘Er wordt steeds gedaan alsof mensen met een migratieachtergrond progressief-links zouden stemmen’, zei Gül, terwijl haar ervaring is dat moslims conservatief stemmen. Ze sprak ook over seculiere moslims, die zich in de steek gelaten voelden door progressief links, en in Wilders een bondgenoot zouden zien tegen de strenge islam. De studio lichtte op: spannend! Tegen De Telegraaf zei Gül er netjes bij dat ze niet voor álle moslims kon spreken, cijfers waren er ook niet, maar dit verhaal was te mooi om kapot te checken.
‘Yo man, jij bent moslim, denk ik?’, vroeg de Telegraaf-reporter op de markt aan een jongen die − bingo − op Wilders had gestemd. Bij RTV Rijnmond gingen ze PVV-moslims scouten op de Rotterdamse Beijerlandselaan, het AD trok naar Leerdam. De geïnterviewde PVV-stemmende moslims legden de nadruk op sociaal-economische PVV-punten: AOW met 65, de zorg, kans op een huis. De doodgewone Nederlander met doodgewone zorgen was gevonden, en hij bleek moslim. En al die aanvallen van de voorbije twintig jaar dan? De kopvoddentaks, minderminderminder, de legale pepperspray die de PVV vrouwen aanbood om zich te weren tegen ‘islamitische testosteronbommen’? Ouwe koek. ‘Normaal doen tegen de moslims, hè!’, riep een islamitische Wilders-stemmer bij RTV Rijnmond, ‘je wordt premier, maar dan moet je ook normaal doen, Geertje!’
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Prachtige televisie, alleen: de PVV-moslim blijkt amper te bestaan. In NRC verklapte hoogleraar sociologie Niels Spierings uit het nog te verschijnen Nationaal Kiezersonderzoek: ‘We zien geen enkele indicatie dat het aandeel PVV-stemmers in die groepen gigantisch groot zou zijn.’ Tuurlijk, moslims hebben óók PVV gestemd, maar veel minder dan de rest van de bevolking. Volgens Aziz el Kaddouri van Het Opiniehuis stemmen moslims voor zo’n 60 procent Denk, de rest grotendeels links, en minder dan 5 procent Wilders. ‘Dus waar praten we over?’
De gretigheid waarmee de ‘PVV-minnende moslim’ op sociale media en in traditionele media werd opgeblazen, lijkt vooral een copingmechanisme van een land dat nog in het reine moet komen met het vooruitzicht van een extreem-rechtse regering. De mythe dat ‘de moslim’ zelf massaal Wilders heeft gestemd, is voor zowel de Wilders-stemmer als de non-Wilders-stemmer een geruststelling: die eerste groep kan zich warmen aan de gedachte dat ze heus niet islamofoob zijn, de tweede groep troost zich met het idee dat het vast zal meevallen, met al die moskeeën die Wilders wil afbreken. Als zelfs moslims Wilders’ islamofobie willen wegmoffelen, wat zou de rest er dan over doorzaniken?
Intussen is de anekdotische PVV-moslim als argument voor het idee dat Wilders best een puike vent is, ongeveer van het kaliber: ‘Op Curaçao vinden ze Zwarte Piet heel leuk.’ Uit het gemak waarmee de PVV-moslim in de media werd rondgepompt, spreekt ook het ongemakkelijke idee dat één moslim nog altijd spreekt voor allemaal. En niet: dat moslims een pluriforme groep zijn van meer dan een miljoen Nederlanders, van wie enkelen zichzelf op één willen zetten.
Toch is het te makkelijk het verhaal van Gül daarmee terzijde te schuiven. Er is vast een vijver van afgehaakte kiezers met een migratieachtergrond, die te vaak in de steek gelaten is door progressief Nederland. Dat zijn de blinde vlekken van de intersectionele gedachte, waarbij de PVV triomfantelijk jubelt: wat zijn die feministen stil − terwijl zij zelf alleen pepperspray aan vrouwen uitdelen als ze tegelijkertijd moslims kunnen zwartmaken.
Als Marokkaans-islamitische meiden aan de schandpaal worden genageld in shaming-groepen, als het gaat over eerwraak of ‘hoofddoekdwang’, wordt dat te veel overgelaten aan schrijvers en journalisten met een migratieachtergrond zoals Gül. Progressievelingen zoals ik mogen zich dat aanrekenen – en Gül bijstaan, zodat de winst op die fronten niet in de armen valt van extreem-rechts.
Source: Volkskrant