Toen de verwachting definitief was verschrompeld, pakte Geert Wilders zijn telefoon, opende zijn X-account en schreef aan Pieter Omtzigt: ‘Speel geen Haagse spelletjes met allemaal eisen vooraf.’
Dat onze toekomstige premier oprechte zorgen over de Grondwet afdoet als ‘spelletjes’ laat ik hier even onbesproken. In een artikel op GeenStijl, dat ik zowaar voor de helft heb uitgelezen, zag ik immers dat kritiek op Wilders gelijk staat aan het ondermijnen van de democratie en zoiets vreselijks wil ik niet op mijn geweten hebben.
Nee, deze column gaat enkel over het verloop van de formatie. Het was namelijk verkenner Ronald Plasterk die vrijwel meteen na aantreden zei dat er eigenlijk geen alternatief bestaat voor een rechts kabinet met PVV, VVD, NSC en BBB.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat leek mij een probleem, omdat Caroline van der Plas weliswaar bereid is een prijs aan Wilders te betalen zonder vooraf de kosten te kennen, maar de VVD — de partij die jarenlang iedereen verketterde die geen regeringsverantwoordelijkheid wilde nemen — er sinds de verkiezingsnederlaag achter is gekomen dat het alleen leuk is om regeringsverantwoordelijkheid te nemen als je de grootste bent.
Bovendien blijkt ook Pieter Omtzigt gewoon nog dezelfde man door wederom te benadrukken enkel over rechts mee te willen doen mits, maar, tenzij, laat me er nog even over delibereren, ik wil eerst met mijn vrouw overleggen, ik kom erop terug.
Politiek verslaggever Frank Hendrickx vatte het deze week, zoals hij wel vaker doet, zeer treffend samen: ‘Plasterk wist als gelauwerde hoogleraar moleculaire genetica de 19 duizend genen van het één millimeter lange wormpje Caenorhabditis elegans te ontcijferen. Nu krijgt hij een minstens zo complex klusje: de Nederlandse formatie op gang brengen.’
Ik durf hier best toe te geven dat die zin de afgelopen dagen tot vervelens toe deuntjes bleef tokkelen op de snaren van mijn gemoed. Als deze aanstaande formatie namelijk net zo lang duurt als de vorige, hebben we in vier jaar tijd slechts 18 maanden een missionaire regering gehad; een vrij rampzalig scenario aangezien we te maken hebben met zowel een klimaatcrisis als een woningcrisis, een stikstofcrisis, een migratiecrisis én een energiecrisis, plus een crisis in Israël en nog eentje in Oekraïne. Een realiteit, met andere woorden, die meer gebaat is bij actie dan stilstand.
Gelukkig herinnerde ik me net op tijd dat besluiteloosheid rond het vormen van een regering iets van alle tijden is. Toen de aanwezige kardinalen na het overlijden van paus Clemens IV in 1268 er na 33 maanden vergaderen nog niet uit waren, werd de lokale bevolking zo kriegel dat zij zelf maar tot actie overging. Eerst stopte ze alle kardinalen in één zaal, die werd afgesloten met een sleutel (con clavis, het was het eerste conclaaf).
Toen ze er een paar dagen later nog niet uit waren, kregen de kardinalen enkel nog water en brood voorgeschoteld en toen zelfs die maatregel niet hielp, werd uiteindelijk het dak boven de zaal verwijderd zodat ze overgeleverd waren aan de elementen. Dat laatste bleek een gouden greep, want drie dagen later was er opeens wél een nieuwe paus: Gregorius X.
Ik wil hier uiteraard geen pleidooi houden om alle lijsttrekkers vanaf morgen samen met Plasterk op te sluiten in de Trêveszaal, laat staan dat ik ze enkel water en brood wil voorzetten. Maar de komende dagen alvast een raampje openzetten, zodat het een beetje tocht?
Het is maar een idee.
Source: Volkskrant