Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof, Anna van Leeuwen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Wilders, die er geen geheim van maakt dat hij de NPO wil slopen, staat bekend als een filmliefhebber. Culturele uitjes zijn voor hem praktisch onmogelijk vanwege de aanhoudende bedreigingen. Maar voor de bioscoop wordt een uitzondering gemaakt. Als het zaallicht dooft vlug naar binnen, voor het aangaat alweer weg. Mogelijk zat hij eens onopgemerkt bij u in de zaal, geflankeerd door zijn beveiligers op de achterste rij.
‘Avatar is echt een spectaculaire 3D-film’, schreef de PVV-leider eens op het toenmalige Twitter. ‘Toch blijft (de) mooiste film ooit The Unbearable Lightness of Being naar boek van Milan Kundera.’
Wie Viktor Orbán wil begrijpen, stelt de vooraanstaande Hongaarse politicoloog Kéri László, dient de lievelingsfilm van de Hongaarse premier mee te wegen. Once Upon a Time in the West; Wilders’ vriend en politieke geloofsgenoot zag de spaghettiwestern minstens veertien maal. Wraak, antwoordde Orbán, gevraagd naar zijn fascinatie: hoe die man met de mondharmonica (Charles Bronson) iedereen laat betalen voor wat hem als kind is aangedaan.
Nederland komt uit een stabiel dertienjarig tijdsgewricht – filmisch bezien althans. Een land geregeerd door een adept van Mon Oncle, de lichtvoetige en sublieme Franse komedie van Jacques Tati uit de jaren vijftig; Ruttes lievelingsfilm.
Fitna, antwoordde Geert Wilders eens op de vraag wat hij nou de beste Nederlandse film ooit vond; zijn eigen 17 minuten lange collage-aanval op de islam, uit 2008. Maar zijn echte, grote filmische liefde gaat toch uit naar dat epische romantische drama van Philip Kaufman uit 1988.
Dat je nooit kun weten of je in het leven een juiste keuze maakt, stelt de serieel overspelige Praagse hersenchirurg Tomas (Daniel Day-Lewis) in de sleutelmonoloog van The Unbearable Lightness of Being. Omdat we nu eenmaal niet tweemaal leven; er valt niks te vergelijken. En die notie, zo leert de film, kan zowel bevrijdend als remmend werken op de mens.
Er is nog een significante scène, voor de deelnemers aan de formatie die menen dat er nog iets te morrelen valt aan het PVV-verkiezingsprogramma. Onder druk gezet om afstand te nemen van zijn op papier geuite kritiek op het communistische regime (‘een bureaucratische formaliteit, doe het nou gewoon!’), houdt Tomas de rug recht. Dan maar werken als glazenwasser in plaats van chirurg.
Ook het lijsttrekkersinterview in de Volkskrant, van verslaggevers Remco Meijer en Natalie Righton, getuigde een week voor de verkiezingen van Wilders’ filmliefde. ‘De laatste film die we zagen was Barbie, dat wilde mijn vrouw graag. Hoog tijd om weer eens te gaan!’
Het oordeel van de politicus over Greta Gerwigs kaskraker, waarin het matriarchale Barbie-universum botst met de patriarchale echte wereld: ‘Verschrikkelijk verhaal, maar leuke film.’
Mogelijk is het Wilders’ enige uitweg om de patstelling bij de formatie te doorbreken. De handen opsteken en over zijn partij en zichzelf roepen: ‘Verschrikkelijk verkiezingsprogramma, maar leuke premier.’
Source: Volkskrant