‘VN: wereld koerst af op 2,5 tot 2,9 graad opwarming’, kopte de Volkskrant vorige week dinsdag op de voorpagina.
Daaronder werd op grond van VN-conclusies een rampzalig scenario geschetst van de opwarming van de aarde. ‘Bij die opwarming worden grote rampen waarschijnlijk, zoals het smelten van delen van de ijskap van Groenland en van Antarctica, met meters zeespiegelstijging tot gevolg. Ook zal de Noordpool ’s zomers geregeld ijsvrij zijn, zullen de Alpen waarschijnlijk hun gletsjers verliezen en kan de moesson in Afrika stilvallen.’ Om de opwarming te beperken tot 1,5 graad, moeten er vier keer zoveel klimaatmaatregelen komen als tot nu toe afgesproken.
De volgende dag stemden 2,3 miljoen Nederlanders op Geert Wilders, volgens Greenpeace ‘een klimaatontkenner’. Als het aan hem ligt, worden er juist vier keer minder klimaatmaatregelen genomen.
De transitie naar schone energie wil hij weer omkeren. De windmolens heeft hij gelaakt als klimaatminaretten. Ze zijn in zijn ogen afzichtelijk en ziekmakend. Ook nieuwe zonneparken wijst hij af. Wilders wil liever ‘kolen- en gascentrales en gas- en oliewinning op de Noordzee’. Bedrijven die bezig zijn met de transitie wil Wilders dwarsbomen door klimaatsubsidies te stoppen. Daarnaast wil hij een streep zetten door het VN-klimaatakkoord, de klimaatwet intrekken en het klimaatfonds schrappen.
Het Nederlandse electoraat vindt blijkbaar voor een groot deel het klimaat onbelangrijk – tenminste, onbelangrijker dan bij de vorige verkiezingen toen D66 en GroenLinks nog goed scoorden. Ons land ligt niet op de pool en kent geen gletsjers of moessons. En de stijgende zeespiegel kan met het ophogen van de dijken met een paar meter wel worden gestopt, zo is de gedachte. De Nederlanders vliegen massaal en hebben, ondanks alle oproepen in de strijd tegen de wegwerpmaatschappij de consumptie te matigen, voor een recordbedrag spullen aangeschaft op Black Friday, terwijl Sinterklaas en Kerst nog moeten komen.
Niet alleen op de top in Dubai moeten ze daarvan gruwelen. Veel bedrijven die hun ziel en zaligheid in verduurzaming hebben gestopt, dreigen de dupe te zijn van de politieke omwenteling. Niemand weet wat Wilders echt gaan doen en of coalitiepartners bereid zijn hierbij op de rem te gaan staan. NSC en BBB zijn ook niet bepaald groene partijen.
Voor groene beleggers is de verkiezingsuitslag eveneens een onverwachte tegenslag. Het allergrootste pensioenfonds van Nederland, het ABP, is voornemens tot 2030 liefst 30 miljard euro te beleggen in de klimaattransitie. Vorig jaar besloot het ABP alle beleggingen in bedrijven die bijdragen aan de klimaatverandering, te stoppen. Dat is mooi en werd door velen als een succes gevierd.
Maar als het ABP direct moet korten op pensioenen vanwege lagere beleggingsresultaten dan concurrerende fondsen die maling aan het klimaat hebben, zal dit succes zich tegen het fonds keren. Tienduizenden gepensioneerde ambtenaren komend dan in opstand.
Nu is dat het minste van de problemen, als het toch niet lukt met de hogere dijken. Het zou bizar zijn als het meest welvarende land het eerst onder water komt te staan.
Over de auteur
Peter de Waard is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen. Onlangs verscheen van zijn hand Het geheim van Beursplein 5, over de Amsterdamse beurs. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit.