Toen ik een paar maanden geleden inschakelde voor de eerste aflevering van docusoap Volendam: Een dorp in de Eredivisie, was ik niet meteen gegrepen. Fascinerend clubje hoor, dat FC Volendam, met veel aanstekelijke zeikerds in het umfeld, maar was dit niet gewoon de zoveelste poging om een slaatje te slaan uit de populariteit van voetbaldocumentaires?
Wat in die eerste aflevering hoop bood, waren de beelden van een ruzie bij een bestuursvergadering, waar clubvoorzitter Jan Smit ‘zijn’ Volendam omschreef als ‘een achtste wereldwonder’, maar ook stelde dat het dorp wordt ‘vergiftigd door jaloezie, onwetendheid en vooral pure domheid’.
‘Dit dorp is pas écht goed in het verspreiden van onjuiste informatie, ophitsing, rancune en vooral achter iemands rug om mensen beschadigen, en ze het liefst nog lachend een dolk in diezelfde rug te steken’, aldus Smit. Zo dan.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie.
De definitieve Volendamse dolk kwam deze week, ruim een half jaar na Smits tirade, per mail, waarin de raad van commissarissen van FC Volendam meedeelde dat het voltallige bestuur op straat zou worden gezet vanwege een miljoenentekort in de begroting. En dat terwijl Smit vrijdag zijn 10-jarig jubileum zou vieren.
Smit reageerde zelf furieus. Op X, waar hij op zijn profielfoto een immense cowboyhoed draagt, deelt hij fanatiek jaarcijfers, foto’s waarop hij poseert in het stadion, en stelt hij ‘dat hij zich niet voor leugenaar laat uitmaken’.
Geen dorp dat zo schitterend kan imploderen als Volendam. De paling is dood, lang leve de paling!
Wie wil begrijpen hoe die paling in eerste instantie langzaam werd gefileerd, kan zich gelukkig alsnog storten op de zesdelige docuserie, die een perfecte samensmelting bleek van palingsoap, koningsdrama en meeslepend voetbalseizoen.
In de serie zie je het allemaal al aankomen, vooral omdat professionaliseringscowboy Smit voortdurend stuit op het hardnekkige vissersconservatisme van de poortwachters van zijn achtste wereldwonder. We horen het in de kapsalon, waar het over niets anders gaat dan de reservebeurten van lokale lieveling Henk Veerman. We horen het van de vissers, voor wie ‘niet iedere verandering een verbetering is’. We zien het in de tragi(komi)sche aftocht van de clubvrijwilligers, die eerst zelf de gehaktballen draaiden en tosti’s vouwden, maar nu zijn vervangen door professionele koks.
Het achtste wereldwonder toont zich in de serie vooral een zeikend dorp dat het heus zo slecht niet heeft, maar toch voortdurend de neiging heeft om zo veel mogelijk ongenoegen te etaleren. Daarmee is Volendam allesbehalve uniek, maar eerder symptomatisch voor een chronisch chagrijnig land. De enkeling die durft te pleiten voor wat progressie, wordt met cowboyhoed en al de wacht aangezegd.
Avrotros schijnt voorlopig geen plannen te hebben voor een tweede seizoen. Nu was de serie inderdaad geen kijkcijfersucces, maar er bestaat ook nog zoiets als een publieke taak. Dus hup, zo snel mogelijk terug naar de Dijk met die camera’s. We kunnen niet meer zonder.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden