Zijn (om en nabij) vijftigste film wordt in de begintitels in het Frans aangekondigd (‘écrit et réalisé par Woody Allen’), maar vervolgens is het in veel opzichten alleen de Franse taal waarmee Coup de chance zich onderscheidt binnen het oeuvre van de 87-jarige Amerikaan. En die taal lijkt eerder te leiden tot vervlakking dan dat Allens overbekende thematiek van toeval en ironie erdoor in een nieuw licht wordt gezet.
Coup de chance speelt zich af in een Parijs zoals Allen dat kent van films en boeken, waar de herfstzon elk frame in een geelrode gloed zet (een kenmerk in de nadagen van stercameraman Vittorio Storaro), waar mannen hun geliefden verblijden met op straat gekochte rozen en poëziebundels, waar, kortom, elke stap geldt als het summum van romantiek.
Over de auteur
Berend Jan Bockting schrijft sinds 2012 voor de Volkskrant over film.
Zo wandelt schrijver Alain (Niels Schneider) zomaar zijn voormalige en nog immer sprankelende middelbareschoolvlam Fanny (Lou de Laâge) tegen het lijf. Die is inmiddels getrouwd met een steenrijke zakenman, maar diens modeltreintjes en voorliefde voor hertenjacht wijzen op een saaie en sneue hang naar controle en dominantie waaraan ‘trofeevrouw’ Fanny maar wat graag zou ontsnappen.
Alain valt opnieuw als een blok voor Fanny en zij wordt deze keer óók verliefd. ‘Wat ben ik aan het doen?’, vraagt ze hem na een paar ontmoetingen. ‘Waarom denk ik steeds aan jou?’
Prille verliefdheid is een vorm van kinderlijke naïviteit, laat Allen zien, maar Coup de chance maakt het wel erg bont. Dit is als de vlakke ansichtkaartromantiek uit een bouquetroman, waarin elk woord en elk gebaar ondubbelzinnig duidelijk is.
Ook wanneer Allen een misdaadplot introduceert, is de finesse ver te zoeken. Zijn die boeven afkomstig uit een film van Bassie en Adriaan of Louis de Funès? Wat het antwoord ook mag zijn: vergelijk dit met een moderne Allen-klassieker als Match Point (2005), ook een veredelde thriller die de rol van toeval in het leven ontleedt, en het verschil is op z’n zachtst gezegd opmerkelijk.
Je ziet Allens bedoelingen, en die zijn heus charmant. Weer tracht hij een monument op te tuigen voor de bohemien-kunstenaar, voor de lyrische liefde. Ondertussen raakt hij verwikkeld in een spel met ironie, omdat hij als geen ander weet hoe vaak deze verhalen zijn verteld. Die stijl verwordt in Coup de chance tot een harnas. Allen, in Frankrijk beland omdat hij zijn thuisland zo’n beetje is uitgejaagd, durft hier op geen enkele wijze nog kwetsbaar te zijn.
Komedie
★★☆☆☆
Regie Woody Allen
Met Lou de Laâge, Niels Schneider, Melvil Poupaud, Valérie Lemercier
97 min., in 50 zalen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden