Vergeet even de ongrondwettelijkheid. De PVV is debet aan de normalisering van de ontmenselijking. De afkeer, de minachting, de verachting, de haat die Wilders ons de afgelopen jaren voerde, heeft ons er aan laten wennen. We weten niet beter. Neem de kopvoddentaks. Even daargelaten dat dit een ‘maatregel’ was die volstrekt botst met artikel 1 van onze Grondwet. De uitgespuugde haat in zo’n scheldwoord. Dat is de PVV.
Over de auteur
Harriët Duurvoort is publicist en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Hoe ontwrichtend in de doofpot gestopt institutioneel racisme kan zijn, bewees het toeslagenschandaal. Nu heeft er een partij gewonnen die gewoon openlijk racisme propageert als richtsnoer voor kabinetsbeleid. Een doofpot is niet meer nodig.
‘Institutioneel racisme’ kwam een aantal jaar geleden als wetenschappelijke term het debat in gerold. Het klonk politiek correct, woke; een opgeheven vingertje. Maar al snel kreeg Nederland een inkijkje in wat die term in de praktijk betekende. Het ‘nest Antillianen’ bijvoorbeeld, waarvoor ambtenaren met een publieke taak, in dit geval bij de Belastingdienst, gniffelend een ‘afpakjesdag’ organiseerde.
Het is de cynische realiteit: er zijn stemmen naar uitgerekend de PVV gegaan, omdat mensen hun vertrouwen in de politiek hebben verloren door het toeslagenschandaal. Terwijl het toeslagenschandaal in essentie weergeeft wat het gevolg is van institutioneel racisme, klassisme, of seksisme. Als fundamentele minachting voor en wantrouwen naar de mens die anders is dan u en uw bubbel, verankerd is in de instituties die onze publieke voorzieningen moeten regelen.
Nog een cynische realiteit: ook veel biculturele Nederlanders hebben op Wilders gestemd. Verwacht geen antiracisme en solidariteit bij dit deel van multicultureel Nederland. Iedereen strijdt om zijn eigen hachje. Aan de onderkant van de samenleving is het gevecht om de schaarse middelen snoeihard. De indruk dat iedere extreemrechtse stemmer een volgevreten kleinburger is, heb ik niet. In een stad als Rotterdam is de armoede wijdverbreid.
Dat een deel van de Surinamers weglopen met Wilders, was voor mij geen nieuws. Islamofobie is helaas in een deel van de Hindoestaanse en ook de creoolse christelijke gemeenschap al jaren gemeengoed.
Een islamitische buurman haalde glimlachend zijn schouders op bij de PVV-winst. Maar de soep wordt niet zo heet gegeten in Nederland, toch? En ja, ook hij had islamitische kennissen die op de PVV hadden gestemd. ‘Want hij heeft ook goede punten.’ Dat er teveel immigranten komen bijvoorbeeld. De mildere Wilders mag vrede sluiten met de moslims die hier al generaties wonen en de nieuwe moslims buiten de deur houden.
In Rotterdam gaat het populistisch rechts van Leefbaar sowieso prima samen met het populistisch islamitisch van Denk. Afgezien van het geruzie over de islam is er opvallend veel eensgezindheid: samen voor de auto; samen tegen klimaatgezeur; samen tegen de gemeenschappelijke vijand van de ‘regenboogdwang’, ofwel ‘genderwaanzin’. Et cetera. Maar dat je dan als belijdend moslim op een partij stemt waarbij ‘geen islamitische scholen, korans en moskeeën’ expliciet in het verkiezingsprogramma staat vind ik desondanks van een onnavolgbaar stockholmsyndroom getuigen.
En nu. Een stralende Wilders-‘light’ die - hoe eufemistisch - een ‘centrumrechts’ kabinet wil leiden. Ik voorspel bij NSC een schisma. ‘We hebben eerder gezien wat er mis kan gaan als grondrechten van burgers worden geschonden, zoals bij het toeslagenschandaal. Die rechtsstaat en die Grondwet zullen wij bij NSC te allen tijde verdedigen, het is de raison d’être van onze partij,’ aldus Pieter Omtzigt in deze krant. Kandidaten die zich uit liefde voor de Grondwet en de rechtsstaat bij NSC hebben aangesloten zullen niet met Wilders in een kabinet willen.
Want het verkiezingsprogramma van Wilders-light kan alleen worden uitgevoerd als grondwetsartikelen worden geschrapt of aangepast, en als Nederland besluit Europese mensenrechtenverdragen en VN-mensenrechtenverdragen op te zeggen.
Voor een grondwetswijziging is er gelukkig een tweederde meerderheid nodig in beide Kamers. Sterker nog, tweederde van het electoraat stemde niet eens op Wilders. Daar houd ik mij maar aan vast.
Source: Volkskrant