Twee jaar geleden was ik voor het laatst met Thanksgiving in New York. We vierden het in restaurant Altro Paradiso, waar truffelpasta als tussengang te koop was voor de vriendelijke prijs van 125 dollar. De truffelpasta zal het kapitalisme overleven.
Dit jaar zou ik met Thanksgiving in Gent zijn vanwege een project met theatergroep De Hoe die vroeger De Koe heette.
Maya, de nieuwste aanwinst in het gezin, de vriendin van mijn oudste zoon, tevens babysitter van de jongste, gezinnen dijen uit en slinken dan weer, groeide op in de buurt van Seattle maar woont nu in Nederland. Ik had haar voorgesteld met kalkoen naar Gent te komen, opdat zij Amerika niet al te zeer hoefde te missen. De kalkoen mocht van mij een vegetarische kalkoen zijn, maar een eis was dit niet, de bewuste moordenaar in mij is nog niet ontslapen.
Ze kwam met mijn oudste zoon en een dood dier van ruim 6 kilo naar Gent, alsmede de onontbeerlijke stuffing, wat cranberrysaus en zelfgebakken appeltaart. Eigenlijk was pumpkin pie meer op zijn plaats geweest, maar Maya vreesde dat zo’n taart de Europese gasten voor altijd van Thanksgiving zou vervreemden.
Het hotel in Gent, gerund door twee sympathieke heren met een minstens zo sympathieke hond, vreesde dat hun etablissement nog dagen naar kalkoen zou ruiken, en zo weken we uit naar een appartement.
De biograaf van Hugo Claus kwam binnen, zonder kalkoen maar met zetproeven, een kleine duizend pagina’s, dat is wat er overblijft van een leven, als je geluk hebt.
De biograaf zei: ‘De uitgeverij in Amsterdam vroeg zich af of Hugo Claus nog wel leeft in Nederland.’
Iedere zichzelf respecterende schrijver dient zich af te vragen of hij nog leeft in Nederland. Als het antwoord ‘nee’ luidt, dan is dit het behandelplan: probeer te leven in Liechtenstein.
Source: Volkskrant