Wij zijn momenteel op wereldreis met ons busje, en het begint echt op te vallen: telkens hebben we de allerbeste tijd in islamitische landen. In Tadzjikistan bijvoorbeeld, het armste land van Centraal-Azië, kwamen Tadzjieken elke dag met broden, tomaten, schapenvlees of aardappelen aanzetten. En elkaar helpen, bijvoorbeeld bij autopech, lijkt een tweede natuur te zijn.
Of nu weer in Turkije, waar families hun overgebleven barbecuemaal niet in tupperware bakjes stoppen, maar met ons komen delen. Delen als onderdeel van het geloof, een cultuur. Door te delen wordt er contact gelegd, ontstaat er vaak iets moois, al is het voor een klein moment.
Na bijna een jaar reizen is mijn hart hierdoor tot aan de nok toe gevuld met liefde voor mensen én de wereld. Ik wens iedereen deze ervaring toe. Het kan namelijk zo simpel zijn.
Chris Heijmans, Utrecht
Nu het formeren kan beginnen, na weken de mond vol over bestaanszekerheid, lijkt het mij nuttig de politici eraan te herinneren dat de bestaanszekerheid, waarover permanent werd gesproken, te allen tijde wordt overruled door mondiale leefbaarheid. Dat is, zeg maar, bestaanszekerheid op mondiaal niveau.
Dat is niet de bestaanszekerheid van Nederlandse individuen, waar onze politici zeggen zich verantwoordelijk voor te voelen. Dat is juist meer onze bestaansonzekerheid die, in de vorm van water, langzaam maar gestaag, van ver buiten onze landsgrenzen komt aanrollen en daar net zo min bij de grens zal ophouden als de bemoeienis van de VS met onze binnenlandse beslissingen over het vliegverkeer boven ons grondgebied.
Gelukkig hebben we binnenkort een landgenoot die bij de mondiale knoppen kan en wellicht daar kan lobbyen voor Nederlandse technologieën die meehelpen mondiale bestaanszekerheid/leefbaarheid te bevorderen. Lobbyen voor bestaanszekerheid van het Nederlandse bedrijfsleven komt dicht bij de ons zo vertrouwde VOC-mentaliteit met, dit keer, als negatief bijeffect dat de rest van de wereld er ook wat aan heeft.
Iets minder VOC misschien, maar dat nemen we dan deze keer maar eens voor lief.
Gerard Wielaard, Den Haag
Richard Kroes meent dat de uitslag van de scholierenverkiezingen een argument is om geen stemrecht te verlenen aan jongeren. Voor Albert Bakker zijn de uitslagen een aanleiding om het burgerschapsonderwijs te bekritiseren. Beide heren kunnen kennelijk nog wel een paar lesjes burgerschap gebruiken.
Dat een groep mogelijk op een andere partij zal stemmen dan jij is namelijk helemaal geen argument om hen hun democratische rechten te ontzeggen. Noch is het de taak van docenten om leerlingen te vertellen op welke partijen zij wel en niet mogen stemmen. Overigens laten de uitslagen van de echte verkiezingen zien wat wij in het VO al jaren weten: als je kinderen laat stemmen in een nepverkiezing zonder enige consequenties, stemmen zij hetzelfde als hun ouders.
Roelinde Kamst, Assen
Onlangs bleek dat scholieren de PVV op nummer 1 hadden gezet. Al in maart 2021 liet onderzoek zien dat in de tweede klas van de middelbare school de helft het niet belangrijk vond in een democratisch land te leven. Ik geloofde m’n ogen niet.
Bij praktische opleidingen was die opvatting het sterkst. Ligt dat aan de leerlingen of hun ouders? Zij vormen de meerderheid van de bevolking, maar zitten nauwelijks in de Kamer, ook niet bij links. Democratie is een weinig bekende taal. Dat na het vertrek van ‘baas Rutte’ de partij met een duidelijke baas en de meeste praktisch opgeleiden het stokje overneemt is niet zo verbazend.
Terecht vraagt het redactioneel commentaar van de krant het links-progressieve deel van de Kamer om zelfonderzoek. Ik stem er al 50 jaar op en doe graag mee.
Pim Ligtvoet, Amsterdam
Wat me nog het meest tegenstaat, is de opvatting van Geert Wilders over de oorlog in Oekraïne. Het vergoelijken van het optreden van Rusland speelt alleen maar schurkenregimes zoals in Iran in de kaart. Dat zijn nou net de islamitische regimes waar hij niks van moet hebben, en de grootste vijand van Israël, zijn lievelingsland. Denk toch eens na Geert.
Niko van Dijk, Lelystad
Er wordt gesproken over een rechtse meerderheid in de nieuwe Tweede Kamer. Maar is dit wel zo? Is er niet eerder sprake van een verschuiving richting sociaal-conservatief? Wanneer de zetels van PVV, NSC en BBB bij elkaar worden opgeteld, dan komen we op 64. Doe daar gedoogsteun bij van SP en de drie christelijke partijen en dan valt er al een meerderheid te noteren van 80 zetels.
Gert van Asselt, Ede
‘Tegen Verkiezingen’ van David Van Reybrouck. Lees dit boek na deze verkiezingsuitslag. Daarin is te lezen wat de werkelijke oorzaak is van deze ramp. De oorzaak ligt niet bij de kiezers of bij de partijen. De oorzaak is het systeem. Ik citeer: ‘In deze tijd met de malaise van een opgehitst mediabestel en snel veranderende cultuur toch mordicus blijven vasthouden aan alleen maar verkiezingen is de democratie bijkans moedwillig ondergraven. Het publieke verkiezingsdebat is een spektakel geworden, dat gemanaged wordt door rivaliserende teams van professionele experts in overredingstechnieken’.
Ons westers politiek systeem zou een voorbeeld moeten zijn voor de niet-democratische wereld. maar verwordt nu tot een belachelijke instelling. Nogmaals dit is rampzalig. Lees dit boek. In het eerste deel geeft Van Reybrouck een overzicht in wat er mis is met ons kiesstelsel. Onze politieke partijen behoren tot de meest gewantrouwde instellingen.
Individuele vrijheid is het vermogen om je omstandigheden gunstig te kunnen beïnvloeden. Dit is wat de bewoner van dit land mist. Hij mag eens in de paar jaar een kringetje rood kleuren. Er is sprake van het drastisch uitbreiden van het aantal Tweede Kamerzetels. Dat kost heel veel geld en het leidt alleen maar tot meer van hetzelfde. Besteed dat geld en inspanning aan een systeem dat burgers in de gelegenheid stelt mee te argumenteren voor of tegen bepaalde zaken. Waarbij een doorsnede van het volk na rijp beraad ook beslissingsbevoegdheid krijgt.
Kost inspanning en geld, maar kan in de toekomst ook electorale kansberekening, zoals nu vaak bij professionele politici, voorkomen.
Jan Zweert, Gouda
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden