Voor deze week had ik een enorm leuk idee voor een column al zeg ik het zelf, maar toen afgelopen woensdag de verkiezingsuitslag als een meteoriet insloeg dacht ik: misschien moet ik toch iets anders maken.
Want de woede, angst en desillusie is groot, zo merk ik om me heen. Ik heb zelf ook buikpijn. Zeker, er is ook veel vreugde bij de winnaars, die mensen waren eraan toe, denk ik dan. Maar voor de burgers zoals ik die graag hadden gezien dat er in de politiek aandacht zou komen voor cultuur, de dieren in de megastallen, voor Nederlanders met een islamitische achtergrond, en het klimaat – die mensen hebben het zwaar.
En dus dacht ik: misschien moet ik een gids maken hoe zij de rest van de maand doorkomen. „Hoop en liefde”, werd er voornamelijk geantwoord op mijn twiet: „Waar hebben jullie momenteel behoefte aan?”, en hoop en liefde heb ik deze week voor jullie proberen te vinden. Sterker nog: als je goed kijkt, zie je de hoop en de liefde overal.
De talkshows en achtergrondrubrieken worden tijdelijk vervangen door Rail Away en natuurdocumentaires. Even rust mensen. Alleen het Jeugdjournaal mag onverkort door.
En we seinen als we iemand anders ermee op straat zien lopen. Want we moeten naar elkaar blijven seinen. Hartjes, lichtjes, kaarsen, alles.
Door alleen nog maar te klikken op kittens, puppy’s, Brad Pitt, oogverblindende natuur of andere zaken waar je blij van wordt. Deel positieve berichten. In december kan je ‘normale algoritme’ weer aan.
Maak ellenlange wandelingen. Zorg dat de modder minstens tot aan je knieën komt. Zuig je longen vol frisse lucht.
Mijd de zelfscan en ga afrekenen aan de kassa. Maak een praatje met de kassamedewerker en de mensen in je rij (hou het licht!), groet de buschauffeur, vraag mensen: ‘kan ik helpen?’, en knik vriendelijk naar iedereen. Glimlach. Soms mag een knipoog, maar schat dat wel goed in, anders krijgen we dat weer.
En zoek elkaar op. Bel je vrienden en familie. Ga steengrillen, peddelen in een kajak, poffertjes eten, bowlen, lasergamen, kaarten, bloemschikken. Ga op de kade van de Maas staan, laat je natregenen en drink na afloop een warme chocomel uit een thermos.
Geef een rondje in de kroeg als je het kan betalen. Stuur een kaartje naar iemand die het kan gebruiken, hou je deze maand in als je partner weer iets stoms doet, juffen en meesters: sterkte in de klas.
Koop dus die Straatkrant, geef aan de daklozen, geef iets weg aan iemand die het harder nodig heeft dan jij. Ga samen bladeren vegen, of een middagje bingo spelen in een verzorgingstehuis.
Je kan het niet je hele leven enthousiast hebben over ‘het feest van de democratie’ en dan de gevolgen daarvan niet aanvaarden.
En draag ’m.
Dan ben je daarna wel weer even gehard tegen nóg meer malaise.
Realiseer je dat zo rot als jij je nu voelt, de winnaars van deze verkiezingen zich voelden bij de vorige. Ga niet zitten uitzoeken wie op je werk of in je familie PVV heeft gestemd. Het leidt alleen maar tot ruzie.
En ga iets doen waarvan jij vindt dat het bijdraagt aan de samenleving.
Koekjes. Haring. Dan ontstaat er vanzelf een feestje. Leef mee met je collega’s. Bij geboorte, bij ziekte, bij een slechte uitslag uit het ziekenhuis. Vier samen het leven.
Surprises hoeven dit jaar niet. Gedichten kun je met ChatGPT schrijven (alleen dit jaar hoor!).
Dat we straks niet meer de deur uit hoeven omdat er toch geen cultureel aanbod meer is! Dat je je nooit meer hoeft te ergeren aan Sven Kockelmann, Ongehoord Nederland of Jort Kelder – want de publieke omroep is weg! Dat we geen voetbaltoernooien meer in het Midden-Oosten hebben, want daar zijn we niet meer welkom. Dat er geen vlees meer te koop is omdat er geen ‘gelukzoekers’ meer in de slachthuizen werken!
Excuus.
Bagatelliseer niks. Maar. Het leven gaat door. Leef het. Samen. Als de politiek het niet doet, moeten wij het doen.
Source: NRC