We hebben in onze badkamer een klein, rechthoekig kiepraam. Het heeft twee standen: dicht en een klein beetje open, zodat je wel kunt ventileren maar de overburen niet naar binnen kunnen kijken. Ergens tijdens de grote schoonmaak voor de verhuizing klapte het raam opeens helemaal open. Er was iets met het raambeslag, met koperkleurige stangetjes en boutjes die in elkaar moeten vallen en dat niet meer deden.
Wat ik ook probeerde, ik kreeg het niet gemaakt. Uiteindelijk maakte ik een foto van het raam, postte die op Instagram en vroeg of er iemand was die wist hoe ik dit kon maken. Het leverde geen bruikbare reacties op, maar wel een bericht van een anoniem account. ‘Ik zeg het, als jij stopt met je kutcolumn.’
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Een verleidelijk aanbod, maar ook een waar ik wat vraagtekens bij had. Het is niet alsof deze kutcolumn de enige column is die er bestaat en voor zover ik weet wordt niemand gedwongen hem te lezen (mocht dat wel het geval zijn, dan hoor ik dat graag en onder wat voor omstandigheden dat dan gebeurt). Weken kon ik het idee niet van me afschudden dat er iemand bestaat die én heel veel verstand van kiepramen heeft én twee keer per week met weerzin mijn columns leest.
Ik probeerde met het raam open te douchen, maar dat voelde niet juist. Daarna legde ik een wc-rol onder het kiepraam, zodat het venster op de rol kon leunen. Dat werkte even, maar de wc-rol bezweek uiteindelijk onder het gewicht van het venster. Ten einde raad schreef ik de fabrikant van het raam aan. Die antwoordde dat het om de ‘schaararm’ en ‘schaarvoorstuk’ ging. Ik werd gevraagd het een en ander op te meten en daarna zouden ze me ‘een aanbieding’ doen om de onderdelen op te sturen.
Ik mat niets op, omdat ik niet een nieuwe schaararm en een schaarvoorstuk en een aanbieding wilde: ik wilde iemand die naar mijn huis kwam en het raam maakte. En dat kon blijkbaar alleen als ik mijn column zou opgeven. Een groot offer. Maar wel een dat ik aan mijn gezin verplicht was te overwegen.
Terwijl ik daarmee worstelde, deed zich een ander, urgenter probleem voor. Het plafond op zolder, dat net was gestuct, moest worden opengezaagd zodat we de verwarmingsbuizen op het hoogste punt konden ontluchten. Ik was niet thuis toen de klusjesman langskwam, maar mijn vrouw liet me na afloop het gat zien dat hij gemaakt.
‘O ja’, zei ze tussen neus en lippen door, ‘hij heeft trouwens ook het badkamerraam gemaakt.’
Ik vroeg haar of ze serieus was.
‘Ja’, antwoordde ze koeltjes, ‘hij was er echt in één seconde klaar mee.’
Het heilige, felle licht van deze mededeling verpulverde de rots die zo lang op mijn borst had gelegen. Ik kan weer normaal ventileren. En deze kutcolumn blijven schrijven.
Source: Volkskrant