Marieke Bastiaans woont met haar man en vier kinderen in het noorden van Israël, vlak bij de grens met Libanon. Daar zijn de afgelopen tijd regelmatig aanvallen van Hezbollah en tegenaanvallen van Israël. "Je hoort de hele dag het geluid van bommen."
Bastiaans heeft een schuilkelder in de buurt van haar huis, maar het lukt niet om die op tijd te bereiken. Zo dicht ligt haar huis bij de grens. "Je hoort eerst de bom en dan pas het alarm."
Haar veertienjarige zoon kent inmiddels het verschil tussen eigen vuur en vijandelijk vuur. Dan telt hij de tijd tussen het afschietgeluid en de inslag. Als hij tot tien kan tellen voor de knal komt, zegt hij: "Het is veilig mama. Het is ons leger."
Het leven van Bastiaans is sinds de aanval van Hamas op 7 oktober drastisch veranderd. Een paar dagen erna moest ze geëvacueerd worden. Zij woont nu met haar twee jongste kinderen in een hotel in het zuidelijker gelegen Tiberias. Ze wonen met z'n drieën in een kamer. De was doet ze in de badkuip. Drie maal per dag krijgt ze als evacué een gratis maaltijd.
Op straat gaat het normale leven door. "Iedereen winkelt en alles werkt gewoon. Maar als je de berg op rijdt, dan kom je in een oorlogsgebied terecht." Daar kom je legervoertuigen en wegblokkades tegen.
Haar man en één zoon zijn thuis achtergebleven. Haar man kan daar vanwege zijn werk niet weg, maar komt om de twee dagen naar het hotel. Tenzij de wegen zijn afgesloten.
Haar oudste zoon ging ongeveer twee weken na de aanslag het leger in als reservist. "Hij heeft erop moeten aandringen", zegt Bastiaans. "Hij wilde opgeroepen worden."
Als moeder heeft ze het daar moeilijk mee, maar tegelijkertijd is ze ook trots op hem. "Het is moeilijk om als Nederlander te begrijpen, maar ze willen het leger in." Haar stem breekt als ze vertelt dat het niet altijd lukt om contact met hem te hebben. "Vaak hebben ze geen bereik."
Vanwege haar zoon in het leger en de baan van haar man wilde Bastiaans niet met de rest van het gezin naar Nederland.
Rebecca Coops stapte wel met haar zoontje op de laatste repatriëringsvlucht. In plaats van stewardessen liepen er Belgische, Nederlandse en Duitse soldaten in het vliegtuig. Een Duitse soldaat sloeg zijn jas over de schouders van haar zoon toen hij in slaap was gevallen in het vliegtuig. Dat had voor haar een grote symbolische waarde. "Het was heel cool dat een Duitse soldaat dan voor jou en je kind zorgt."
Coops had de eerdere repatriëringsvluchten gemist, omdat die midden in de rouwperiode voor haar zwager vielen. Hij werd op 7 oktober vermoord tijdens de aanval op het festival in het zuiden van Israël. "Hij heeft zijn vriendin wel weten te redden."
Samen met anderen schuilden ze in een vuilcontainer. Ze waren met een stuk of twintig. De zwager van Coops zei tegen zijn vriendin dat ze zo diep mogelijk naar binnen moest kruipen en zich onder de vuilniszakken moest verstoppen. Hij deelde hun locatie met een vriend van hem die in het leger zit, maar Hamas vond hen eerder dan de Israëliërs. Zij beschoten de mensen in de container.
Haar zwager overleed ter plekke aan zijn verwondingen. "Zijn vriendin heeft hem horen doodgaan." Zij raakte ook gewond, maar overleefde de aanval. Net als drie anderen. Doordat haar vriend hun locatie had gedeeld, kon het leger hen vinden. Volgens Coops konden daardoor ook ruim tweehonderd andere mensen worden gered.
Vrienden van haar zwager hebben na zijn dood een non-profitorganisatie gestart om geld in te zamelen voor onder andere kogelwerende vesten, helmen en slaapzakken. "Er zijn zoveel reservisten opgeroepen dat er niet genoeg is voor iedereen."
Er zijn nu ongeveer 360.000 reservisten opgeroepen. De Nederlandse Raouf Leeraar kan ook als reservist opgeroepen worden. "Ik zal geen moment twijfelen als die oproep komt", zegt Leeraar.
Leeraar woont sinds 2018 permanent in Nederland, maar woonde daarvoor vijf jaar in Israël. Daar meldde hij zich op 22-jarige leeftijd aan voor het leger. "Omdat ik graag mijn steentje wilde bijdragen aan de veiligheid van het land waar mijn voorouders die vergast en vermoord werden niet naartoe konden."
Leeraar heeft een Egyptische moeder en een Joodse vader. Hij groeide op in een Fries dorp en tijdens vakanties ging hij vaak op familiebezoek in Egypte. Pas na zijn achttiende begon hij zich te interesseren voor zijn Joodse achtergrond. Zijn vader drukte hem altijd op het hart dat er een veilige plek was om naartoe te gaan, mocht er iets misgaan in Europa. En volgens Leeraar was zijn vader niet de enige. Dat verklaart deels de band tussen Joden in het buitenland en Israël. Daarnaast woont er vaak familie in het land.
Leeraar heeft ook familie en vrienden in Israël. Een paar van hen zitten in het leger. "Ik vind het heel spannend als mijn vrienden Gaza in gaan", zegt Leeraar. Daarom kijkt hij 's ochtends altijd even of ze online zijn geweest op WhatsApp. "Dan komt het opeens heel dichtbij."
Tegelijkertijd herinnert hij zich uit zijn tijd in Israël dat dreiging ook went. "Dreiging en conflict is iets dat bij de Israëlische realiteit hoort."
Coops en Bastiaans bevestigen dat. "Je bent nergens meer veilig in Israël", zegt Bastiaans. Tegelijkertijd denkt ze er niet over om weg te gaan. Zo zegt ze over de bommen in de buurt van haar huis: "Je begint eraan gewend te raken."
Coops is inmiddels terug in Israël. "Op zich durf ik wel terug", zei ze vooraf. In haar appartementencomplex zit een schuilkelder en er zijn twee safe rooms. Ook het kinderdagverblijf heeft een schuilkelder.
"In principe ben ik minder bang voor raketten dan voor loslopende terroristen", zegt Coops. Ze hoopt dat haar huisbaas in haar afwezigheid sloten op de schuilkelder heeft laten zetten. Op die manier bieden ze niet alleen bescherming tegen raketten, maar ook tegen schutters.
*De achternaam van Rebecca is op haar verzoek gefingeerd. Haar achternaam is bekend bij onze redactie.