Moderne verschijnselen; we komen erin om. Maar we hoeven ons er toch niet altijd bij neer te leggen? Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen – nee, móéten – verzetten. Deze week de zelfbenoemde bourgondiër.
Wees realistisch: je bent geen levenslustige Fransman die exquise gastronomie in zijn genen gebrand heeft staan. Je heet gewoon Dirk, woont in een twee-onder-een-kap in Zoetermeer, en je hebt een chronisch eet- en drankprobleem.
Het was op X dat het mij voor het eerst begon op te vallen dat we in Nederland een aanzienlijk legioen zelfbenoemde bourgondiërs onder ons hebben. De precieze aanleiding weet ik niet meer – waarschijnlijk was Sigrid Kaag weer op tv geweest – maar plotseling zag ik op X allemaal mannetjes van middelbare leeftijd opduiken die weer wat gure rechtse drek hadden te spuien.
Klik je op de profieltjes van die chagrijnige heren, dan is het verrassendste vooral de intens burgerlijke omschrijving die ze van zichzelf geven in hun bio. Vaak een variatie op dingen als: ‘Accountant. Vader van 3. Gelukkig getrouwd met @Jantine67_’ En tot slot de noot dat ze ook bourgondiër zijn, soms zelfs ‘in hart en nieren’.
Heel soms kun je op die profielen ook nagaan wat dat bourgondische precies inhoudt. De heertjes houden er een verzameling overbelichte foto’s op na van de culinaire hoogstandjes die ze zelf in elkaar hebben geflanst, of ergens voorgezet kregen. Vaste prik is een foto van een wit wijntje of een donker biertje op een ‘rustieke’ picknicktafel, tegen de achtergrond van een ondergaande zon. Ook struikel je er over foto’s van hompen in bier gestoofd vlees, drijvend in een halve liter bruine jus. Hoogtepuntjes in deze fotocollecties, en het keiharde bewijs dat ze echt niet liegen over hun bourgondische predispositie, zijn de kiekjes van kaasplankjes.
Dit is nou écht genieten van het leven, willen ze met die kaasplankfoto’s zeggen. Voor hen geen suffe kaasblokjes van de Jumbo, maar brokken roquefort, brie, camembert, en nog een assorti ‘stinkkaasjes’ (o, wat zijn ze blij met hun ‘stinkkaasjes’, hoe ranziger de geur, hoe bourgondischer ze zichzelf voelen). Om het picture perfect te krijgen proppen ze er nog een paar trosjes druiven bij, een bescheiden stapeltje toastjes, en een ‘mooi’ rood wijntje.
Doorgaans zijn het niet de kwaaisten die zich op sociale media omstandig uitgeven voor bourgondiërs. Het stikt in dit segment van de goeiige doorsneemannetjes die niemand kwaad doen, behalve hun eigen gezondheid.
Maak vaak genoeg zitten er ook bijzonder valse types tussen. In de meeste van hun posts willen ze overkomen als een lichte flierefluiter, levend naar de filosofische wijsheid je m’en fous (het kan mij allemaal niets schelen). Ze gieten onbekommerd liters drank weg, snaaien in één beweging een plankje borrelhapjes leeg, en posten van tijd tot tijd foto’s van hun zeiltochtjes.
Op andere momenten valt dat masker van blijmoedigheid weg en komt het volgevreten en kleinburgerlijke monster in ze naar boven. Weg is dan de schijn van ontspannen levensgenieter die ze proberen op te houden. Daaronder zit gewoon Dirk, een bleke en zure pennenlikker uit Zoetermeer – een Nederlander gesneden uit Nederlands hout.
En deze Dirk, riekend naar gistende stinkkaas en schraal bier, bemoeit zich tegen alles aan wat politiek links van het midden ligt. ‘Kaagheks!’ briest Dirk zodra Sigrid Kaag van zich laat horen. ‘Omvolking!’ ‘Tribunalen!’ En meer van dat soort ongure haattaal.
Daarna gaat het masker weer op en is Dirk op sociale media weer de leuke gezelligerd met een zuidelijk temperament. Foto van een kaasplankje erbij, mooi wijntje om het weg te spoelen, en klaar is je post. Echt een bourgondiër in hart en nieren, die Dirk.
Source: Volkskrant