Van stressballen tot een symbolische Erasmusbrug: Krista van der Niet fotografeerde vijf surprises die nooit in de vuilnisbak zijn beland. De een is te mooi, de ander simpelweg over het hoofd gezien. Maar achter elke surprise zit een verhaal.
Dorine Hazelzet: ‘Toen mijn zoon Matthijs in 2017 terugkwam van een half jaar studeren in de VS, vond hij snel een nieuwe kamer in Utrecht, midden in het centrum. Hij moest nog meubels hebben, dus hebben we een bankje gekocht. Zijn kamer bevond zich op driehoog, en de trap die daarnaartoe leidde, was ontzettend smal en maakte een vreemde draai. Dat bankje boven krijgen was dus echt millimeterwerk. In het gedicht stond daarom: Sint moest lachen, want hij hoorde van Piet / Hoe jij het pand bijna met een hernia verliet. Toen Matthijs weer ging verhuizen, had hij gelukkig goed nieuws: de nieuwe bewoner van de kamer had het bankje overgenomen, dus dat kon blijven staan.
Ik bewaar niet al mijn surprises, maar deze wel. Ik heb nog één andere gehouden, die ik heb gekregen van mijn dochter. Het is een circusartiest die jongleert met allerlei ballen. Daarmee liet ze zien dat mijn kinderen trots op me waren, omdat ik zoveel dingen tegelijkertijd deed. Mijn voormalige echtgenoot heeft ons verlaten toen onze vier kinderen pubers waren, dus ik was altijd erg druk met mijn gezin en mijn bedrijf. Hij zat ook nog eens vaak in de VS, dus elke keer dat een kind ging verhuizen, was ik de klos. Hij betaalde wel aan alles mee, maar ik was de sjouwer. Dat zie je ook goed terug in de surprise van Matthijs. Het raakte me heel erg om zo waardering van mijn kinderen te krijgen.’
Chris Stuiveling: ‘Ik heb deze papier-maché stressbal bijna dertien jaar geleden gekregen van mijn nicht Roos. Ik stond in mijn familie nogal bekend als een stresskip, want ik was vrij veel bezig met school, meer dan mijn neven en nichten. De bal was gevuld met allerlei kleinere balletjes en één daadwerkelijke stressbal, dat was het cadeau. Persoonlijk vind ik trouwens dat surprises altijd kapot moeten worden gemaakt. Dat is een belangrijk deel van de ervaring. Dat was bij deze bal gelukkig het geval. Eerst moest ik door die smiley heen rammen, en daarna mocht ik grabbelen.
De surprise is niet met me mee verhuisd toen ik op mezelf ging wonen, maar hij staat nog steeds, met een gat erin, op mijn oude slaapkamer. Ik was er zo aan gewend dat ik ’m niet eens meer zag, dat verklaart waarom hij nooit is weggegooid. Het is niet bepaald de mooiste surprise. Maar ik moet zeggen: het is wel een leuke herinnering. En het doet me denken aan de gezelligheid van Sinterklaas. Ik doe nog steeds graag mee met het maken van surprises voor familie. Wanneer knutsel je anders nog, op deze leeftijd?
Met de stress valt het tegenwoordig trouwens mee, hoewel ik nog wel serieus bezig ben met school. Zo sta ik ook nog bekend in de familie, als een pietje-precies. Ik studeer inmiddels wel aan de universiteit van Wageningen, dus misschien heeft die houding me uiteindelijk geholpen. Heel soms komt de echte stress nog even terug. Als ik op de vooravond van Sinterklaas nog snel een surprise moet knutselen, bijvoorbeeld.’
Emmie Linker, moeder van Evi-Marie: ‘Er worden in de klas van mijn dochter Evi-Marie altijd lootjes getrokken, en dan worden er waanzinnige surprises gemaakt, van hoge kwaliteit. Je kunt bijna niet aankomen met een simpel stoombootje. Zelf sloven we ons dus ook behoorlijk uit, maar gelukkig hou ik zelf erg van knutselen. In ons gezin maken we ook elk jaar uitgebreide surprises voor elkaar.
Deze indrukwekkende alpaca heeft Evi-Marie van haar klasgenootje Ace gekregen. Ze is helemaal gek op die dieren. Ooit wil ze op een alpacaboerderij wonen, haar kamer staat vol met alpacaknuffels, ze heeft er een rugzak van, truien, plaatjes, van alles. Ook deze surprise staat nog altijd op haar kamer, het is zijn stal.
Ik kan eigenlijk niet geloven dat hij nog steeds in mijn huis staat. We wonen in een redelijk klein appartement, en een alpaca van ruim een meter hoog neemt veel plek in. Daarom voeren mijn vriend en ik al een tijdje voortdurend strijd met mijn dochter om ’m weg te krijgen, maar dat wil ze echt niet. En hij is zo mooi gemaakt dat je ’m ook eigenlijk niet kunt weggooien.’
Wieke Kooderings Clemens: ‘Deze Erasmusbrug staat nog altijd op een plank in de woonkamer van mijn vrouw Jet en mij. Hij is een tijdje weggeweest, omdat onze katten ’m graag van het randje afgooiden. Onze piano heeft daar wat beschadigingen aan overgehouden. Gelukkig zijn de katten nu ouder en rustiger, dus hij is weer terug.
Jet en ik hebben deze surprise gekregen toen we met mijn schoonfamilie Sinterklaas vierden in een revalidatiecentrum. Ik heb daar een jaar gelegen, vlak bij de Erasmusbrug, omdat ik MS heb gekregen. Mijn hele lichaam was uitgevallen. Toch wilden we heel graag meedoen met Sinterklaas. Uiteindelijk mochten we het vieren op de kinderafdeling van het centrum, dat was leuker voor de neefjes en nichtjes. Ik kon zelf niet veel met mijn handen, maar ik heb samen met Jet een surprise voor mijn zwager gemaakt. Daar waren we zo druk mee bezig, dat de vrouw die tegenover mij lag in het centrum zich zorgen maakte of we ook wel iets moois zouden terugkrijgen.
Dat is zeker goedgekomen. Mijn schoonvader Geertjan maakt altijd mooie houten surprises en heeft deze brug voor ons gemaakt. Hij wilde daar een symbolische brug mee slaan tussen mijn vrouw, die thuis was, en mij, in Rotterdam. In zijn gedicht stond: Sint hoopt dat deze zwaan symbool kan staan / Voor de liefde die je bindt / Hoe ook het lot je is gezind / Sint hoopt (wat dichter bij de grond) / Dat als hij weer eens kijken komt / Hij jullie samen kan zien staan / Bovenop diezelfde zwaan. Inmiddels loop ik weer, het gaat allemaal erg goed.’
Hannah Golterman: ‘Ik heb zijn uiterlijk voor deze buste een beetje dik aangezet, met een wilde haardos, als een soort Viking. Maar Kees is ook wel echt een opvallend figuur. Hij is nu bijna 70, maar bouwt nog altijd festivaltenten voor zijn werk, en blijft maar met zware objecten slepen. Hij werkt op de onherbergzaamste plekken en thuis knutselt hij het liefst in onze vochtige kelder. Van nattigheid of kou lijkt hij geen last te hebben. Zelf ben ik helemaal niet zo, maar het werkt al heel lang tussen ons.
Rond 2010 werd deze ruige, ongepolijste man opeens een paar keer gevraagd voor modellenwerk. Hij zong in een bandje, waardoor hij blijkbaar een beetje in de kijker kwam. Daardoor kreeg hij rollen in films, als zwerver bijvoorbeeld. Later hoorden we zelfs dat er een foto van Kees, een ruig portret gemaakt door fotograaf Rahi Rezvani, op een designbeurs in Milaan hing. Dat was een vreemde gewaarwording. Deze surprise verwijst naar Kees’ plotselinge ‘sterrenstatus’ van destijds.
Surprises zijn een leuke terugblik op het jaar. De viering van Sinterklaas is voor ons eigenlijk belangrijker dan Kerstmis. Tegenwoordig maak ik wel kleinere surprises dan vroeger, want wij bewaren alles, en niet alleen surprises. Het is ernstig, we kunnen niets weggooien. Op den duur raakt elke kamer vol. Vorige week liep Kees nog tegen een horecazaak aan die werd ontruimd, en kocht hij weer van alles op. Dat moeten we maar in de tuin bewaren, denk ik.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden