‘Ik heb doping gebruikt’, zegt wielrenner Jan Ullrich in een nieuwe documentaire-reeks over zijn leven. Vanaf volgende week, als de Duitser zijn 50ste verjaardag viert, wordt de serie uitgezonden. Het is minstens de derde keer dat de man uit Rostock (uit het voormalige Oost-Duitsland), bekend om van staatswege toegediende doping, toegeeft verboden middelen te hebben gebruikt. Maar nu, benadrukt Amazon, dat de docureeks gaat uitzenden, zegt Ullrich het echt letterlijk.
De wielrenner die worstelde met gewicht, drugs, drank en depressies werd in 2018 opgepakt wegens het mishandelen van een prostituee. Hij gaf in 2012 en in 2013 al even onomwonden dopinggebruik toe. En dat dopinggebruik gebeurde gedurende zijn hele profcarrière, die in 1995 begon en in 2006 eindigde, toen hij op het laatste moment niet mocht starten in de Tour de France, omdat Ullrich betrokken was bij het bloeddopingschandaal Operación Puerto rondom arts Eufemiano Fuentes. De wielrenner bleek voor 80 duizend euro ‘diensten’ bij de dopingdokter te hebben afgenomen.
Over de auteur
Robert Giebels schrijft voor de Volkskrant over wielrennen en Formule 1. Hij was correspondent in Azië, schreef over economie en won als politiek verslaggever de journalistieke prijs De Tegel.
In de documentaireserie komen de klanten van Fuentes en andere dopingzondaars aan het woord. Ze praten alsof gerommel met bloedzakken, bloedtransfusies en EPO-gebruik nog steeds de gewoonste zaak van de wereld is in de wielersport. Ullrich, Lance Armstrong, Ivan Basso, Bjarne Riis, Richard Virenque en de geschorste sportarts zelf, allemaal verklaren ze hun dopinggebruik, zoals Ullrich dat ook al jaren doet, uit een verlangen naar gelijke kansen.
Riis, die in 1996 de Tour won, voor ploeggenoot Ullrich, zegt het zo: ‘Deden we koste wat het kost alles om te winnen? Ik denk het niet. We deden wat in die tijd nodig was.’ De huidige wielergeneratie kan moeilijk blij zijn met deze documentaire: de vanzelfsprekendheid waarmee de sprekers doping aan de sport koppelen, doet afbreuk aan elke opmerkelijke wielerprestatie van nu.
Ullrich, die als enige Duitser ooit in 1997 de Tour won, bekende in 2012 schuld aan het gebruik van bloeddoping tegenover sporttribunaal CAS. Hij was nog maar net geschorst, of hij maakte reclame voor Alpecin, een middel tegen haaruitval met als slogan: ‘doping voor het haar’.
Een jaar later gaf Ullrich in een interview met het Duitse tijdschrift Focus zijn dopinggebruik nogmaals toe en verklaarde korte tijd later de beroering daarover niet te begrijpen. ‘Ik heb slechts herhaald wat ik een jaar geleden al heb gezegd en waarvoor ik ook veroordeeld ben’, zei de oud-renner destijds.
De Amazon-documentaire waarin Ullrich wederom schuld bekent, is een reactie op die van het Duitse ARD waaraan Ullrich niet meewerkte. ‘Het wordt tijd míjn verhaal te vertellen; het héle verhaal’, zegt Ullrich nu. Veel verschil lijkt het niet te maken, het hele verhaal is immers ruimschoots bekend.
Hooguit nieuw zijn de hoeveelheden cocaïne en whisky die Ullrich tot vijf jaar geleden bleek te verstouwen. Zijn slechte mentale en fysieke toestand in 2018 heeft volgens hem twee oorzaken. Eerst was er het schuldgevoel over het tot 2012 verzwijgen van zijn dopinggebruik. Daarna raakte hij in de put door het te bekennen.
Nu is alles weer goed met ‘Der Jan’ en zien we hem fietsen met een stevige Armstrong. De Amerikaanse wereldkampioen van 1993 heeft de kleuren van de regenboogtrui aan de mouwtjes. De WK-zege is Armstrongs grootste overwinning, omdat er een streep ging door zijn zeven Touroverwinningen. Ullrich hoeft dat lot niet te vrezen voor zijn Tourzege, want in tegenstelling tot die van Armstrong geldt voor zijn dopingzonde wel een verjaringstermijn.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden