We zijn naïef geweest. Wat in Amerika gebeurde, in Groot-Brittannië, Hongarije, Italië en onlangs nog in Argentinië, dat kon niet in het ‘gematigde’ Nederland: een riante verkiezingszege voor radicaal-rechts. Wij waren immers van inborst verstandiger en nuchterder dan de kiezers in die landen.
En zie: Geert Wilders zegevierde. Hij schreeuwde het uit: „Vijfendertig!” Toen we wakker werden uit deze slechte droom bleken het er zevenendertig geworden. We hebben onze eigen Trump gekregen.
Tijdens de verkiezingscampagne noteerde ik deze terloopse uitlating van Wilders over de vaker gehoorde vergelijking van hem met Trump. „Ik ben geen Trump, maar als je naar Amerika kijkt en vergelijkt Trump met de Democraten, dan is het zeker geen belediging.” Anders gezegd en vermoedelijk bedoeld: alles is beter dan bij de Democraten horen.
Wilders heeft altijd grote bewondering voor Trump gehad. Al op 7 december 2015, een jaar voor diens verkiezingszege op Hillary Clinton, twitterde Wilders: „I hope @realDonaldTrump will be the next US President. Good for America, good for Europe. We need brave leaders.” In hoeverre de politieke ideeën van Trump en Wilders overeenkomen is nader onderzoek waard, maar één conclusie kan al getrokken worden: qua stijl ontlopen ze elkaar niet veel. Beiden zijn bedreven in het pesten en uitschelden van politieke tegenstanders en schuwen de leugen niet om de ander in een kwaad daglicht te stellen.
Wilders deed het nog onlangs toen hij suggereerde dat Frans Timmermans tijdens de Klimaatmars heulde met pro-Palestina betogers. Iets soortgelijks probeerde hij in 2017 door een gefotoshopte foto van D66-leider Alexander Pechtold te midden van een groep fundamentalistische moslims via Twitter te verspreiden. Pechtold, suggereerde Wilders, was voorstander van invoering van de sharia in Nederland. Ook dat gebeurde in verkiezingstijd. De man die het Nederlandse parlement een „nepparlement” noemde, bleek de verspreider van nepnieuws.
„We moeten allemaal over onze schaduw heen springen”, sprak Wilders sussend in de verkiezingsnacht. Dat vergt vooral van hemzelf een wonderbaarlijk atletische sprongkracht die hij nooit eerder heeft kunnen opbrengen. Maar de partijen die hij daarbij op het oog heeft – VVD, BBB, NSC – lijken me er uiteindelijk wél toe bereid, ook omdat hun schaduw altijd al iets schimmigs heeft gehad. De ruggengraat van politici als Yesilgöz en Omtzigt is waarschijnlijk niet hun sterkste lichaamsdeel.
De enige partij waarmee Wilders niets te maken wil hebben, is GroenLinks-PvdA. Dat is de duivel zelf, zeker sinds Timmermans er de baas is geworden. Timmermans wordt voor Wilders de nieuwe Pechtold.
Wat kunnen we van Wilders verwachten als hij premier wordt? Ik moest denken aan een filmpje met de extreem-rechtse mafkees Javier Milei, die in Argentinië de macht mocht grijpen. Hij liep langs een muur waarvan hij de bordjes rukte met de namen van ministeries. Een stuk of zes moesten er verdwijnen, waaronder uiteraard die van Milieu en Cultuur. Prompt kreeg hij een felicitatie van Trump: „Ik ben erg trots op je. Je zult je land veranderen en Argentinië weer echt geweldig maken.”
Heeft Wilders al een felicitatie van Trump ontvangen? Hij heeft er recht op.
Source: NRC