Bij Khalid & Sophie zat woensdagavond Sara Chamoruk. Sara is 18 en mocht woensdag voor de eerste keer stemmen. Haar vroegste politieke herinnering was de ‘minder, minder, minder’-uitspraak van Geert Wilders. Ze was destijds 9, maar het is haar altijd bijgebleven. Ze had sinds die uitspraak alsmaar het gevoel gehad dat ze harder moest werken dan haar klasgenoten, zich meer moest bewijzen.
In de tweede klas had haar docent Nederlands tijdens de les een Facebookbericht laten zien met allemaal fouten erin. Wat is denk je de reden dat deze Facebookgebruiker zo veel fouten maakt, had ze Sara gevraagd. Sara had geopperd dat de persoon in kwestie misschien dyslectisch was. Nee, antwoordde de docent, ze is van Marokkaanse afkomst. Net als Sara, dus.
Over de auteur
Doortje Smithuijsen is filosoof en journalist. Voor de Volkskrant schrijft ze essays en reportages en doet ze eens in de vijf weken dienst als tv-recensent.
Sara herinnerde zich ook Rutte, die in een speech zei dat mensen die gediscrimineerd worden in Nederland een keuze hebben: of je gaat ‘als Calimero in een hoekje zitten’, of je ‘knokt door’, en dan kan je met je Marokkaanse afkomst en al burgemeester van Rotterdam worden. Sara zou het mooi vinden, zei ze, als een volgende premier mensen als zij niet bestempelde als ofwel Calimero’s ofwel mensen die knokken, maar gewoon als mensen gelijk aan alle anderen. ‘Ik hoef geen speciale behandeling, ik wil gezien worden als de rest.’
In alle eerlijkheid was ik ervan uitgegaan dat ik me vandaag op deze plek zou richten op de zoveelste overwinning van de VVD, de ‘Calimero of knokken’-partij. Plakshot maakte afgelopen weekend een geestig filmpje over alle mensen die, ondanks alle crises waar ons land dankzij het liberale beleid in is terechtgekomen, alsnog VVD blijven stemmen.
Roel Maalderink ging de straat op als VVD-flyeraar, met op zijn jas de button: ‘Mensen stemmen toch wel op ons’. Hij stuitte op genoeg karikaturale types: een geblondeerde vrouw die zich nauwelijks verdiepte in de politiek en standaard VVD stemde ‘omdat ze zich er goed bij voelt’, een man van een jaar of 70 die nu al wist dat hij deze, de volgende, en de verkiezingen daarna sowieso VVD ging stemmen.
Maar Maalderink stuitte ook op afvalligen: een pensionado op een e-bike die na jarenlang VVD stemmen nu had besloten dat niet meer doen, wegens een ‘compleet gebrek aan visie’. Pas toen ik Wilders gisteravond zijn handen voor zijn gezicht zag slaan, vroeg ik me af waar die pensionado dan nu eigenlijk naartoe zou rijden, op die e-bike, op zoek naar visie.
‘Is dit mijn Nederland?’, vroeg Wilders zich retorisch af namens zijn kiezer, dinsdagavond in het slotdebat van de NOS. Een tamelijk theatrale vraag – maar ook de vraag die ik mezelf donderdagochtend stelde, net als vermoedelijk vele anderen, misschien wel net als Sara. Ware het niet dat Sara ongetwijfeld de tegenwoordigheid van geest heeft om te begrijpen dat een land nooit ‘van jou’ kan zijn, omdat je het altijd deelt met anderen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden