Zo zien de ogen eruit van iemand die al 48 dagen wacht op nieuws over zijn gegijzelde zoon: rood, alert, angstig, hoopvol. ‘Overdag gaat het redelijk’, zegt Dani Miran. ‘Dan ben ik bezig en praat ik met mensen die me begrijpen en steunen. Maar ’s nachts, in bed, in het donker? Dan malen de vragen door mijn hoofd. Waar is Omri? Leeft hij nog? Is hij gewond? Krijgt hij wel te eten?’
De 78-jarige Miran zal zijn zoon de komende dagen niet in de armen kunnen sluiten, zoals sommige andere familieleden van Israëlische gijzelaars. Na weken koortsachtig onderhandelen is er een deal gesloten tussen Israël en Hamas: vijftig gegijzelde vrouwen en kinderen worden vrijgelaten uit Gaza in ruil voor honderdvijftig vrouwelijke en minderjarige Palestijnse gevangenen, en een gevechtspauze van vier dagen. Voor elke tien extra gijzelaars die Hamas laat gaan, zal de gevechtspauze een dag langer duren. Daarnaast krijgt het Rode Kruis toegang tot de achtergebleven gijzelaars, iets wat tot nu toe nog niet is gebeurd.
Over de auteur
Sacha Kester schrijft voor de Volkskrant over België, Israël en het Midden-Oosten. Eerder was ze correspondent in India, Pakistan en Libanon.
Hij is blij met de deal, zegt Miran. ‘Natuurlijk wil ik mijn zoon terug, maar iedere gijzelaar die naar huis komt, is een leven dat is gered.’ Hij glimlacht en zucht vermoeid. ‘Zeker de baby’s, de kinderen, moeten terug naar hun familie. Iedereen wil dat zij weer veilig zijn.’
Miran staat op het plein voor het Museum voor Moderne Kunst in Tel Aviv, tegenover het hoofdkwartier van de Israëlische strijdkrachten. Hier komen de families van de gijzelaars al wekenlang samen om de wereld te smeken – hun eigen regering voorop – om hun dierbaren niet te vergeten.
Hun wanhoop wordt door veel Israëliërs gedeeld. Overal hangen posters van de gijzelaars: een grote foto – gemaakt tijdens vakanties, een verjaardag, of gewoon thuis – met daarbij hun naam en leeftijd. Bijna iedereen in Tel Aviv draagt een geel bandje om de pols, een teken dat je met de gijzelaars en hun families meeleeft. Aan vele balkons hangen Israëlische vlaggen en spandoeken met de tekst: ‘Breng ze thuis. NU.’
Maar niet iedereen is gelukkig met de deal. De Israëlische tiktokker Dave Spektor bijvoorbeeld staat met zijn mobieltje op zichzelf gericht op het plein te filmen en schreeuwt dat het een schande is. ‘Het is GENOEG!’, roept hij met gebalde vuist, terwijl mensen om hem heen klappen of juist het hoofd schudden. ‘Ze moeten ALLEMAAL naar huis!’
Spektor, een 38-jarige vader van zes kinderen, vertegenwoordigt de stem van ultrarechts, de groep die vindt dat er niet met Hamas moet worden gesproken, en al helemaal niet over een gevechtspauze of vrijlating van Palestijnse gevangenen. Om die reden stemde ook de ultrarechtse regeringspartij Otzma Yehudit deze week tegen de deal. ‘Hamas maakt misbruik van onze zwakke plek’, zegt Spektor. ‘Onze liefde voor onze gezinnen. Maar we hebben veel meer kans om alle gijzelaars terug te krijgen als we laten zien hoe sterk Israël is en we doorvechten.’
De meeste mensen op het plein zijn het daar niet mee eens; bijna iedereen is blij dat er in ieder geval een aantal gijzelaars vrijkomt. ‘Al houden we natuurlijk ons hart vast voor de rest’, zegt de 82-jarige Reuvana Greenblatt, die elke dag naar het plein komt om de families te steunen. Ze praat met mensen en slaat armen om hen heen. Anderen hebben zelfgebakken cake meegenomen om mensen te troosten. ‘Soms geeft dat een beetje energie, als je hier de hele dag staat’, vertelt een vrouw.
Waar híj de energie vandaan haalt, weet Gilad Kornwald niet. Hij heeft een poster om zijn nek gehangen met daarop zeven foto’s: zijn zoon en schoondochter, hun twee dochtertjes van 8 en 3, en de moeder, de tante en het nichtje van zijn schoondochter. ‘Allemaal meegenomen’, zegt hij mat. ‘Een buurman uit de kibboets zag hoe ze werden meegesleurd. We hebben geen idee of ze nog leven, en of ze nog bij elkaar zijn. Maar ik hoop zo dat de meisjes nu in elk geval worden vrijgelaten.’
Het is niet uit te leggen wat hij voelt, zegt hij. ‘Probeer het niet te begrijpen! Dat kun je niet! Elke avond kom ik weer in dat lege huis, elke nacht ben ik alleen maar bang.’ Hij zucht. ‘Ik ben 62, maar in anderhalve maand ben ik twintig jaar ouder geworden.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden