Waar lopen de correspondenten van de Volkskrant tegenaan in hun dagelijkse leven? Vandaag: Thomas Rueb voelt zich in de Verenigde Staten zelden onveilig. Tot hij in een Trump-minnend dorpje in West Virginia belandt dat bekendstaat om inteelt en verslaving.
Traag doordringt het lawaai mijn bewustzijn. In het woud van West Virginia ben ik in gesprek met een woest bebaarde man. Hij op zijn veranda, overdekt, ik buiten, in de regen. We praten over Donald Trump. Nu hoort hij het ook. Getoeter, één lange toon. ‘Hé man, is dat bij jouw auto?’
Ik loop om het huis. Heuvelafwaarts, op de onverharde oprit, staat een oudere man. Hij heeft me klemgereden. ‘Motherfucker!’ krijst hij. ‘Fuck you, motherfucker!’ Het duurt even voor ik snap dat hij, inderdaad, schreeuwt tegen mij. Dat hij gewapend is, zie ik dan nog niet.
Ik reisde hierheen voor een verslag over de destructieve drug fentanyl. Eenmaal in West Virginia blijkt dat Trump wéér wordt vervolgd. De krant wil een verhaal. Mijn idee: een kleine gemeente stemde hier vorige keer voor 96 procent op Trump. Een record. Hoe beleven zíj dit nieuws?
Gemeente Odd blijkt een verzameling trailers en chalets, kilometers uiteen, langs slingerende bergwegen. Mijn plan is om kiezers te spreken. Maar hoe? Geen deurbellen hier, slechts opritten in het groen.
Ik aanschouw veel achtergesteldheid in dit land, maar West Virginia spant de kroon. Mobiel bereik ontbreekt goeddeels. Providers hebben het opgeven; hun telefoonmasten worden doorlopend gestript. Het gevolg is een onthutsend isolement.
Bij opritten met een Trump-bord waag ik het erop. Het eerste gesprek verloopt prettig. Het geweer tegen de deurpost blijkt een luchtbuks. Even later, bij een woonwagen, opent een jongeman met een opvallend groot hoofd. Hij spreekt moeizaam. Nee, geen interview.
Dan bereik ik het huis op de heuvel. Ook hier opent iemand met beperkingen de deur. Hij haalt zijn vader, de man met de baard – en het getoeter begint.
De man die mijn auto heeft klemgereden blijft schreeuwen. Ik snap niet wat hij wil. ‘Ik ben journalist’, zeg ik. ‘Uit Europa.’
Zelden voel ik me in dit land onveilig. Niet tussen de Trump-militanten in Frisco. Niet in Baltimore’s door drugs verwoeste achterbuurten. Niet die keer dat ik in de Texaanse wildernis belandde tussen dronkenlappen met machinegeweren.
Toegegeven, ik beschik over privileges: ik ben man, wit én ik kom hier niet vandaan. Dat laatste benadruk ik op reportage altijd. Zo laat ik argwaan verdampen. Tegenover hen staat geen Democraat of Republikein, ingegraven bij een politieke pool, maar een onbeschreven blad dat wil leren over hun levens. Dat werkt. Meestal.
‘Ik geloof je niet!’ De man schreeuwt, spuugt, zijn ogen lijken uit zijn kassen te knallen. ‘Klootzak!’ Ik reik naar mijn perskaart. Een fout. Zijn hand schiet naar – dat zie ik nu – het wapen aan zijn riem. In een flits duikt hij achter zijn autodeur. ‘Niet bewegen! Niet bewegen!’
Instinctief steek ik mijn handen in de lucht. De man brult. Zijn hand op de autodeur schudt onbeheersbaar. Wat ik voor woede hield, blijkt iets anders: angst. Dat ik hier zelden bang ben voor anderen, wil niet zeggen dat zij dat niet zijn voor mij.
Achterwaarts bereik ik mijn auto. Hij stapt in de zijne. De eerste kilometers volgt hij me.
Met een vriendelijke vrouw die ik eerder sprak doorloop ik de gebeurtenissen. Odd blijkt, naast de hoge Trump-gezindheid, om twee andere zaken berucht: inteelt en verslaving. De boze man, reconstrueert zij, is de bezorgde vader van de jongen met het grote hoofd, verslaafd en verstandelijk beperkt. Daar maken dealers graag misbruik van. Zij snapt de man wel. Buitenstaanders brengen hier zelden iets goeds.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden