Aan de vooravond van de verkiezingen werkt Floor Bremer, parlementair verslaggever voor RTL Nieuws, vrijwel elke wakkere minuut. Ze heeft nog net tijd voor een wandeling. Alleen moet die dan niet uitlopen. ‘Het debat is al een uur bezig. Shit, shit, shit. Ik ga problemen krijgen joh.’
‘Het is echt mooi weer, hè? Moet je kijken, de zon komt gewoon door!’ Met stevige stappers aan haar voeten zet Floor Bremer een wandeling in die zal leiden door de duinen richting het Bloemendaalse strand.
Sinds acht jaar is de 48-jarige Bremer parlementair verslaggever bij RTL Nieuws en politiek duider bij RTL-talkshows als Humberto, Renze en Beau. Daarvoor was ze vijf jaar lang algemeen verslaggever bij RTL Nieuws, nadat ze vier jaar als freelancejournalist in de Verenigde Staten had gewerkt. Ze wordt geroemd om haar neutrale, maar daardoor niet minder kritische toon. Zo werd haar stekelige interview met D66-fractievoorzitter Jan Paternotte vorig jaar genomineerd voor de Sonja Barend Award. Ze verweet hem ‘slap bestuur’, toen bleek dat D66 pas aan het eind van de week met een reactie zou komen op een rapport over grensoverschrijdend gedrag binnen D66 dat al lang bekend was. Waarop Paternotte met een wollig, weinig overtuigend antwoord kwam: ‘Ik vind het heel belangrijk dat we dit heel serieus nemen.’ Bremer: ‘Ja, alsof ík het niet serieus neem.’
Dat ze het gesprek graag wandelend doet is een van de twee verzoeknummers die ze bij het interview heeft. Het andere is dat ze niet wil praten over haar relationele status en haar familie.
‘Waarom zou ik dat allemaal moeten delen met de wereld? Ik ben toch politiek journalist? Ik vind het leuk om over mijn werk en mijn drijfveren te praten, maar voor een deel heb ik toch ook het recht om mijn persoonlijke leven af te schermen? Ik heb niet de behoefte om dat allemaal op tafel te leggen.
‘Heel algemeen kan ik wel vertellen dat ik in een warm, liefdevol gezin ben opgegroeid, in de buurt van Leiden. Mijn ouders gaven mijn zus en mij veel ruimte, al zaten ze denk ik soms in doodsangst vanwege de avonturen die ik ondernam. Op mijn 10de hoorde ik van mijn nicht dat je internationaal op kamp kon, daar had ik op het dorpsschooltje waarop ik zat nog nooit van gehoord. Ik schreef me meteen in voor het selectieweekend. Mijn ouders keken vreemd op, wij gingen nooit verder dan de camping in Frankrijk. Vervolgens werd ik geselecteerd voor Mexico! Ik vind het prijzenswaardig dat mijn ouders me lieten gaan. Ik had nog nooit in een vliegtuig gezeten, en ineens zat ik vijf weken in Mexico, zonder dat ik ook maar een woord Engels of Spaans sprak. Maar doordat ik zo sterk het gevoel had dat mijn ouders altijd onvoorwaardelijk achter me staan, voelde ik me van jongs af aan veilig om het avontuur in de wereld aan te gaan.
‘Even kijken hoor, anders gaan we nu al de mist in. We moeten eerst naar ’t Wed lopen, vanaf daar weet ik het. Sorry hoor, maar ik verdwaal áltijd.’
‘En terug, dus 17 kilometer. Dat kunnen wij, haha.’
‘Ja, dat kan een onveilige omgeving zijn. Ik heb bedreigingen en intimidaties over me heen gekregen. Op een gegeven moment wende het bijna. O, deze valt nog mee, dacht ik, er staat niet eens in waar en wanneer de aanval zal gebeuren. Maar op een gegeven moment waren het er zo veel, dat het me toch de adem benam. Het is een beetje als woestijnzand, de haat kruipt overal tussendoor. Daardoor heb ik besloten: ik trek een grens bij wat mensen van mij mogen weten, omdat het anders ook mijn persoonlijke leven binnensijpelt. Ik heb ook wel even moeten zoeken naar hoe ik met al die haat moest omgaan.’
‘Toen ik een paar keer flink onder vuur had gelegen, ben ik met iemand gaan praten. Die leerde me dat ik een omschakeling in mijn hoofd moet maken. Als je midden in zo’n storm zit, lijkt het alsof iedereen daar weet van heeft. Het is dan goed om te bedenken dat dat enkel jouw eigen perspectief is, veel mensen krijgen het niet eens mee dat die kwestie aan de hand is. Die perspectiefwisseling waardoor je beseft dat de rest van de wereld gewoon doordraait, werkt voor mij heel relativerend. Wat me ook heeft geholpen zijn de rechtszaken die ik hierover heb gevolgd. Zoals de zaak tegen de bedreiger van Sigrid Kaag. Kaag maakte gebruik van het recht om haar slachtofferverklaring voor te lezen en vertelde daarin wat de bedreiging met haar en haar gezin had gedaan. De verdachte zei daarna: ‘Ik was gewoon boos en wilde dat laten weten.’ Bij de rechtszaak van Alexander Pechtold gebeurde hetzelfde. Daar kwam ook iemand binnen die van achter zijn computer zijn frustratie botvierde op een politicus.’
‘Precies, ik denk dat het voor zo’n politicus ook een openbaring kan zijn om dat te zien. Tenzij het een serieuze doodsbedreiging is natuurlijk. De beveiliging van sommige politici is natuurlijk verschrikkelijk.
‘De ergste bedreigingen kreeg ik naar aanleiding van de uitzending van Jinek waarin cabaretier Martijn Koning een roast deed van Thierry Baudet, die vervolgens wegliep. Ik maakte met mijn armen een Wat-gebeurt-hier?-gebaar naar Eva. Van die beweging werd meteen een meme gemaakt, die door de aanhangers van Baudet werd geframed als ware ik op de hand van Martijn Koning, ook omdat Eva en ik in de uitzending die eraan voorafging Baudet kritisch hadden bevraagd. Meteen volgde een bombardement van haat. Ik vond het mijn onafhankelijkheid als journalist aantasten, dus toen heb ik een tweet gestuurd om duidelijk te maken dat ik tot geen enkel kamp behoor.’
‘Ja, toen kwam de kritiek ineens van twee kanten. Misschien had ik die tweet net iets anders moeten formuleren, mijn bedoeling was in ieder geval om me zo onafhankelijk mogelijk op te stellen. Maar op dat moment was het politieke klimaat in Nederland zo gepolariseerd. Iedereen zat in zijn eigen loopgraaf naar de ander te loeren, en bij het minste of geringste kreeg je een bak ellende over je heen. Ik vond het echt een nare politieke tijd. Ik had de hoop dat de polarisatie na corona af zou nemen. Dat leek ook even zo te zijn, want het is dringen in het politieke midden. Maar met de recente oorlog tussen Israël en Hamas zie je dat de uitgesproken opvattingen die hierover in de samenleving leven, nu ook weer tot verhitte debatten in de Kamer leiden. En zelfs in het demissionaire kabinet. Waarbij de komende verkiezingen natuurlijk een rol spelen omdat partijen vooral willen benadrukken waar de verschillen liggen.’
‘Ja, ik wilde opmerken dat de samenleving wel heel lang gevormd is door vooral oudere, witte mannen en dat daar nu verandering in komt. Althans, dat punt probeerde ik te maken, maar zij lieten me mijn verhaal niet afmaken. Waarmee ze mijn punt meteen bewezen.
‘Ik heb veel reacties op die uitzending gekregen. Leuke, maar ook veel minder leuke. Op een gegeven moment zat ik alleen nog maar op de mute-knop te drukken van sociale media en de mail, vanwege alle mannen die me gingen mansplainen. Met veel verkleinwoorden als ‘Floortje’, ‘meisje’, ’vrouwtje’ en ‘deugkutje’ of onaardige kwalificaties als ‘verzuurde vrouw’, en ‘chagrijnig kutwijf’ ‘met je arrogante, zelfgenoegzame bek’, kreeg ik te horen dat ik mijn plek moest kennen. Of er werd gezegd dat ik eens goed genomen moest worden. Verzin eens iets creatiefs, denk ik dan. Ik kreeg ook complete verkrachtingsfantasieën over me heen.’
‘Nee. We hebben voor RTL Nieuws samen de Vierdaagse gelopen. Al op dag twee zaten Frits’ voeten onder de blaren. Bijna kruipend kwam hij de ochtend erna alsnog naar de start. Aan het eind van de dag lagen zijn voeten helemaal open, en liet hij zich behandelen bij de EHBO terwijl ik bier ging drinken. En de volgende ochtend stond hij er gewoon weer. Sindsdien heb ik veel respect voor hem gekregen, en dat heb ik ondanks dit meningsverschil nog steeds. We hebben het er daarna ook nooit meer over gehad.’
‘O nee, ik vind het echt fantastisch. We dachten een rustige periode in te gaan, toen ineens het kabinet klapte, Rutte zijn vertrek aankondigde en er allemaal nieuwe partijen en lijsttrekkers kwamen. Normaal gesproken ging het er bij verkiezingen vooral om hoe mensen zich verhouden ten opzichte van Rutte, nu zijn alle stukken van het schaakbord geveegd en komen er nieuwe op, waarvan we nog niet weten hoe die zich tot elkaar verhouden. Dat maakt mijn werk als parlementair journalist extra interessant.’
‘Uit alle beleidsplannen vanuit de ministeries in Den Haag distilleren we ook het menselijke verhaal. Uiteindelijk kom je overal op de vierkante meter uit. Ik ben in conflictgebieden geweest, maar ook daar zijn mensen vooral bezig met het op hun eigen vierkante meter goed te maken. Je zoekt een eigen plek, eten, veiligheid. Maar ook op die onveilige plekken worden mensen soms verliefd, wordt er gelachen en gehuild en wordt zo goed en zo kwaad als het kan het leven geleefd. In Jemen, waar ik voor RTL Nieuws ben geweest, hadden mensen tussen alle verschrikkelijkheid en alles wat compleet weggebombardeerd was, een provisorisch veldje gemaakt, waarop ze stonden te volleyballen.
‘In aanloop van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, die Obama uiteindelijk won, heb ik twee maanden voor EenVandaag in Canton, Ohio, gewoond. Ik ontmoette er onder andere Tim. Deze man moest zijn huis uit, met drie kinderen en een vrouw. Ondanks de paniek bleef hij in het weekend als vrijwilliger actief bij de scouting waar zijn kinderen bij zaten en waar zij zich alsnog thuis konden voelen. Hij vroeg mij om bij de scouting te komen vertellen. ‘Dit is Floor uit Nederland’, stelde hij me voor, ‘en die heeft heel veel stempels in haar paspoort, want zij reist de hele wereld over. Ik vind het belangrijk dat jullie naar haar luisteren, want er is meer dan alleen Canton, Ohio.’ Dat vond ik zo ontroerend. Ik kan daar nog tranen van in mijn ogen krijgen.’
‘Zeker, ik zou dat graag doen, maar op dit moment wil ik niks anders doen dan wat ik nu doe. Maar als Erik om miraculeuze redenen over een paar jaar zou stoppen, zou ik het geweldig vinden om weer in New York te wonen.’
‘Ik had geen plan, haha. Ik werkte als radioverslaggever bij Radio 1, waarvoor ik de hele wereld over ben geweest. Naar Afrika, naar Afghanistan, naar de Farc in Colombia, dat kon allemaal. Je hoefde alleen maar je radiospullen mee te nemen en jezelf. Ik had daar een vast contract en toen dacht ik ineens: ik ga eens wat anders doen, ik ga naar New York. Ik heb die baan opgezegd, heb een ticket en een laptop gekocht, en ben op het vliegtuig gestapt. There we go. Ik kende er niemand, maar via via kwam ik aan een kamer in een huis in Brooklyn Heights. Het bleek zo’n Cosby Show-achtig huis. Ik kwam aanrijden met een taxi, en riep tegen de chauffeur: I’m going to live in the Cosby Show!’
‘Ja, die klapte ik open. Zo, dacht ik, nu woon ik in New York en ga ik werken. Ik ging freelance verhalen maken voor onder meer HP De Tijd, Radio 1 en EenVandaag. Dat was vrij hectisch. Dan was ik voor mijn ene opdrachtgever een verhaal aan het maken over de zelfhulpboekenindustrie, met zo’n hele stapel boeken om me heen, en moest ik ineens voor EenVandaag naar L.A., omdat Michael Jackson plotseling was overleden. Dus hup, al die boeken in een tas gegooid en naar L.A., waar echt een megaspektakel gaande was met al zijn fans en familie. Daar heb ik samen met een verslaggever en een cameraman fantastische verhalen over gemaakt, en ’s nachts moest ik dan al die zelfhulpboeken lezen.
‘Moeten we hier niet naar rechts? O nee, volgens dat bordje moeten we naar links.’
‘Ik heb nul richtingsgevoel, dus ik vertrouw je onmiddellijk. De eerste dag dat ik in New York woonde dacht ik: ik ga eens even naar Central Park, veel over gehoord. Ik keek thuis op een kaartje en dacht: zo ver kan dat niet zijn, dus ik begon te lopen. Nou, aan het einde van de middag kwam ik eindelijk aan. Ik dacht: ik woon hier nu, dus ik heb die kaart niet meer nodig. Totale zelfoverschatting, daar heb ik veel last van.
‘Maar dat vond ik wel echt leuk aan dat Amerikaanse leven, het was allemaal zo groots. En alle ogen van de wereld zijn gericht op wat zich daar afspeelt. Ik ben ook naar Virginia Tech geweest, waar die verschrikkelijke schietpartij plaatsvond op de universiteit. Ik had een auto die het niet deed, daarmee stond ik de hele tijd langs de kant van de weg. Dan moest ik weer worden aangeslingerd door een andere auto. Het was een fout van het verhuurbedrijf, maar ik had geen tijd hem om te wisselen. Ik heb toen twee nachten doorgewerkt, ik filmde en monteerde alles zelf, waarna ik met mijn niet werkende auto naar een of ander straalpunt moest zien te komen om mijn filmpje naar Nederland te stralen. Vervolgens bleken ze daar het juiste kabeltje niet te hebben, toen kreeg ik wel echt even een wegtrekker. Toen het uiteindelijk allemaal gelukt was, dacht ik: ik weet niet of iemand me hier een schouderklopje voor gaat geven, maar dan doe ik het zelf maar even.’
‘Ja, ik heb er altijd harder voor moeten lopen dan iemand anders die hetzelfde doet. Dat gold ook voor mijn studie journalistiek aan de faculteit Geschiedenis in Groningen. Ze mochten daar mensen niet selecteren aan de poort, maar je wel een negatief advies geven. Zo van: we kunnen je niet tegenhouden, maar ga het vooral niet doen, dat was de boodschap. En die boodschap kreeg ik, naar aanleiding van de voorselectie die had plaatsgevonden. Toch ben ik het gaan doen. Maar het bleef spannend, want bij drie onvoldoendes vloog je ervanaf. En ik stond standaard op twee onvoldoendes, dus het was elke week weer afwachten of die derde zou komen. O my god, als ik daar nog over nadenk. Iedereen in mijn studentenhuis kende de namen van die leraren, iedereen leefde mee.
‘Maar ik weet niet of het slecht is dat het zo moeizaam ging, want daardoor heb ik wel echt hard leren werken. Ik had tijdens die opleiding ook nog een bijbaantje in Hilversum, elke zaterdagavond deed ik een nachtprogramma waarvoor ik de telefoon opnam, en ’s ochtends ging ik dan met de trein terug naar Groningen. Ik vond dat vak gewoon zo leuk. Het eerste artikel dat ik schreef was tijdens mijn stage voor De Gooi- en Eemlander, en ging over een man die met zijn dwergpapegaai kampioen was geworden. Hij was helemaal geëmotioneerd. Ik vond het fantastisch om werelden te ontdekken die ik niet kende, om mensen te ontmoeten die hun hele leven gaven aan hun passie, in dit geval de dwergpapegaai.’
‘Ik wilde het heel graag en dan denk ik dat ik het kan. Ik bleef optimistisch, ook al kreeg ik altijd alles terug met commentaar. Die kritiek schreven ze met groene pen, nou, dat velletje was gewoon helemaal groen bij mij. De zinsopbouw, de woordkeuze, de alineaverdeling, de keuze voor het nieuws. Er kan veel fout gaan in een stukje tekst. Oké, dacht ik dan, er is blijkbaar nog verbetering mogelijk.’
‘In mijn werk ben ik zeker perfectionistisch. Maar tijdens vakanties ben ik dat juist totaal niet, al zou ik willen. Het idee was bijvoorbeeld dat ik leerde surfen, maar de praktijk was dat ik als een soort pakketje op die plank lag en door de golven werd meegenomen. Ik kon er echt helemaal geen biet van. Hetzelfde geldt voor yoga. Ik denk dat ik met recht een van de meest inflexibele personen met een yogadiploma ben. Denk stijf, en ik ben dat. Mijn vakanties lopen juist niet perfect. Vorig jaar maakte ik met een groep Engelsen een wandeltocht over een bergpas van hut naar hut en sloeg het weer ineens om. Het regende en waaide keihard bij een temperatuur van nul graden en mijn regenjas bleek niet waterdicht. Het werd steeds glibberiger, terwijl de gids waarschuwde: pas op dat je daar niet op die rots valt, dan kun je een slagaderlijke bloeding oplopen.
‘Hé, kijk, daar heb je Parnassia aan Zee. Zullen we een kopje koffie doen en dan weer terug?’
Aan de koffie: ‘Die vakanties helpen me om niet door te slaan in mijn werk. Door me op iets totaal anders te storten, kan ik de boel loslaten. Ik heb het gewoon nodig om mezelf af en toe in mijn werkdrift af te remmen. Toen ik bij De Gooi- en Eemlander stage liep, was ik zo gedreven om mooie verhalen te maken, dat ik de trein naar huis miste. Dan ging ik maar onder mijn bureau slapen. ’s Ochtends dacht ik: Straks komt iedereen binnen en dan zeg ik: nou, ik ben er al.
‘Zullen we weer terug gaan? Ik moet vanmiddag nog een heel debat volgen.
‘Even goed kijken waar we heen moeten. Hier, hè?
‘Vandaag komt het slecht uit, maar normaal gesproken vind ik het juist wel goed dat je durft te verdwalen. Je kunt wel altijd de juiste weg nemen, maar dan maak je niks mee. Als ik verdwaal, brengt me dat vaak ook wat. Hetzelfde geldt voor het feit dat dingen bij mij niet altijd vanzelf gaan. Regelmatig word ik afgewezen. Er zijn mensen die zeggen: ik wil die baan, en die krijgen hem dan ook meteen. Vervolgens gaat het allemaal goed en ziet iedereen hoe geweldig ze zijn. Ik moet er meer voor doen. Heel vaak in mijn leven krijg ik te horen: nee, dat kun je niet. Of: nee, we zien het toch niet zo in je. Bij mij komt het cadeau zelden in een cadeauverpakking, waarna ik het alleen nog maar even hoef uit te pakken. Bij RTL dachten ze in het begin ook: wat ís dat stand-uppen van jou voor die camera? Je zag de angst in mijn ogen, alsof ik ieder moment kon worden aangereden door een vrachtauto. Dan stond ik in een soort freeze, terwijl we live gingen.’
‘Dat is echt een discussiepunt geweest. Ik weet nog goed dat ze op een gegeven moment zeiden: moeten we wel door met jou? Vinden we je bijzonder genoeg om je bij RTL te houden? Het was een dubbeltje op zijn kant. Dat is uiteindelijk omgevallen naar: laten we het nog maar een keer proberen. We geven je nog wel een keer zo’n stand-uptraining, in de hoop dat je in vredesnaam iets gemakkelijker voor de camera gaat staan. Daar ben ik ze zeer dankbaar voor, want toen heb ik het toch onder de knie gekregen. Maar het dubbeltje had net zo goed de andere kant op kunnen vallen en dan hadden wij hier nu niet gelopen.
‘Maar goed, dat is dus een beetje the story of my life. Bij de radio heb ik het ook gehad dat ze zeiden: we weten niet of we jou wel een vast contract moeten geven. Lastig, lastig. Hetzelfde gebeurde in eerste instantie bij de stukken die ik in New York voor HP De Tijd schreef. Dit is een topstuk, dacht ik, niks meer aan doen. Kreeg ik als reactie terug: sorry, maar dit is echt beneden de maat. Dan was ik bijvoorbeeld compleet verdwaald in de ruis van een verhaal – want ik ben dol op zijwegen – maar was ik de grote lijn uit het oog verloren. En dan ging ik maar weer hulp zoeken bij iemand die er veel verstand van had, en paste het aan. Dat overkomt me dan een paar keer, maar daarna heb ik het te pakken. Nee, ik geloof niet dat ik ooit een werkplek heb gehad waar mensen meteen zeiden: we love you.’
‘Bij mij vliegt er in het begin vaak niks. Het is meer dat iedereen elkaar aankijkt en zegt: hmm, moeten we wel met haar doorgaan? Nou, oké dan. Die worsteling had ik al op de middelbare school, ik heb voor zo’n beetje alles bijles gehad. Dus in aanleg mag het dan misschien niet meteen duidelijk zijn dat ik iets kan, maar ik kan het uiteindelijk wel.’
Ze kijkt op haar horloge. ‘Ik ga problemen krijgen joh.’
‘Het is al een uur bezig. Shit, shit, shit. Vind je het goed als ik heel even een collega bel?’
‘O, dat heb ik al eens gedaan. Toen ging ik wandelen met een collega en kwam te laat voor een fotoshoot bij RTL. Het laatste stuk hebben we toen gerend, waardoor alleen een dikke laag make-up voorkwam dat ik met een gigantisch rood hoofd op die foto stond.
‘Hé, hallo, met Floor. Mijn afspraak loopt echt mega uit. Ik sta nog steeds in de duinen. Wat? Gaan we toch geen verslag maken van het debat? Och jeetje, wat een opluchting. Wat fijn dit!’
‘De eindredacteur wilde het toch niet. Dit is een onverwachts cadeautje op deze dag! Had ik het tijdtechnisch toch wéér te positief ingeschat. Zo zie ik mijn verdwalen trouwens ook, als een iets te positieve visie op de afstand die ik moet afleggen. Zo zou ik mijn hele leven wel kunnen samenvatten, haha.
‘En die positieve kijk leidt tot zelfoverschatting. Ik heb de marathon van New York gerend en had als fantasie dat ik in een eindsprint naar de finish zou rennen, terwijl iedereen juichte. In werkelijkheid kwam ik als een soort stervende zwaan aan.
‘O kijk, we gaan goed! Nog maar 1,4 kilometer.’
‘Ja, ik zou het heel goed vinden voor ons land als we, ongeacht welke partij, een vrouwelijke premier krijgen. Ik vind het goed om een rolmodel te hebben dat laat zien dat ook een vrouw die functie kan doen. Uiteindelijk ben ik gekomen waar ik wil zijn, maar je ziet bijvoorbeeld aan talkshowtafels dat vrouwen nog altijd vooral op hun uiterlijk worden beoordeeld. Hoeveel reacties ik ook niet krijg over dat ik meer moet lachen. Ik denk dat er nog een wereld te winnen valt.
‘Toen ik op reportage in Jemen was, probeerde ik bewust vrouwen voor de camera te krijgen, want je ziet vooral mannen in beeld. Ik was in een ziekenhuis met allemaal ondervoede kindjes en zag een vrouwelijke powerhouse, die daar arts was. Dat ik dan juist haar interview is mijn manier om te laten zien dat er ook vrouwen zijn die keihard meehelpen. In een vluchtelingenkamp zag ik een vrouw die haar hele familie eten probeerde te geven, met het weinige wat ze had. Dan denk ik: even de kracht van die vrouw laten zien.
‘Daarvan krijg ik zelf ook energie. Je kunt mij vertellen wat je van mijn uiterlijk vindt, dat ik meer moet lachen en geen pruilmondje moet trekken, maar ik blijf terugkomen op tv, of je dat nou leuk vindt of niet. Daar ben ik strijdvaardig in. Ik denk dat het erg belangrijk is dat je een vrouw kunt zijn en niet de hele tijd in een soort glamorous rol hoeft te zitten. Ik besteed niet bijzonder veel aandacht aan de make-upafdeling van het tv maken. Zolang ik niet glim en er een beetje toonbaar uitzie, vind ik het prima. Mijn uiterlijk is voor mij de sluitpost op de balans. En ik vind het prima als andere vrouwen daar anders over denken, maar ik denk dat het voor jonge meiden fijn is om te zien dat er allerlei verschijningsvormen zijn. Je hoopt, net zoals in die Barbie-film, dat we er gewoon allemaal mogen zijn. Ook de Weird Barbie, die door iedereen werd verknipt.’
16 april 1975 Geboren in Delft.
1994-2000 Geschiedenis, journalistiek en de postdoc radio- en tv-journalistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen.
1998 Studie Peace and conflict research in Uppsala, Zweden.
2000 Verslaggever KRO-radio.
2003 Verslaggever Avro Radio 1.
2006-2010 Freelance correspondent New York, o.a. EenVandaag, Radio 1 en HP De Tijd.
2010 Verslaggever RTL Nieuws.
2015 Politiek verslaggever RTL Nieuws.
Visagie: Ingrid van Hemert, styling: Olivier Jehee .
Blauw colbert & pantalon: Acne Studios, top: MaxMara, sneakers: Salomon
Oudroze colbert en pantalon: Mos Mosh, top: MaxMara
Geel colbert en pantalon: Modström, blouse: Drykorn, sneakers: Bimba y Lola
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden