"Ik dacht dat hij uit de lichtmast was komen vallen." Zo omschreef Willem van Hanegem de legendarische 3-0 van Geels voor Ajax tegen Feyenoord in 1975. De aanvaller ging de lucht in na een voorzet van Gerrie Mühren, bleef op grote hoogte hangen en kopte keihard raak. Het kenmerkte Geels, die bijna harder kon koppen dan schieten en van goals met het hoofd zijn handelsmerk maakte.
Ajax won de wedstrijd in het Olympisch Stadion uiteindelijk met 6-0. Geels scoorde vijf keer in die Klassieker en werd de tweede speler die dat presteerde na Hans Venneker in 1964. Het was een van de hoogtepunten uit de indrukwekkende loopbaan van 'Geelsie'.
Geels, op 28 juli 1948 geboren in Haarlem, was niet groot (1.81 meter), sterk of technisch, maar zijn kracht was dat hij altijd op de juiste plaats stond. Hij was een meester in het in slaap sussen van zijn tegenstander. Zo praatte hij regelmatig met zijn opponent over het weer of een mooie actie van een medespeler, om vervolgens toe te slaan. Dat werkte bijna altijd, totdat coaches hun spelers gingen verbieden om met hem te praten.
In zijn achttien jaren als profvoetballer scoorde Geels liefst 318 keer in 473 competitiewedstrijden. In de Eredivisie was de spits in totaal 265 keer trefzeker, waarmee hij achter Willy van der Kuijlen nog altijd tweede staat op de topscorerslijst aller tijden. Volgens sommige statistieken maakte hij in zijn hele carrière maar liefst 605 doelpunten in 741 officiële duels.
Geels is nog altijd in het bezit van het recordaantal topscorerstitels in de Eredivisie. Van 1975 tot en met 1978 kroonde hij zich vier seizoenen op rij tot topscorer van de Eredivisie. Maar de bakkerszoon was vooral trots op zijn prestatie in 1980/1981, toen hij voor het bescheiden Sparta de meeste competitietreffers in één seizoen maakte.
In Europa kwam Geels met dertig goals voor Ajax in 1975 net tekort voor de Gouden Schoen, die naar de Roemeen Dudu Georgescu (33 goals) ging. Wel werd hij gedeeld winnaar van de Zilveren Schoen. Ook won hij tweemaal de Bronzen Schoen als spits van Ajax: in 1977 (34 treffers) en 1978 (30 treffers).
Geels speelde in zijn carrière voor negen clubs en is naast Ronald Koeman de enige speler die voor zowel Ajax, Feyenoord als PSV uitkwam. De goaltjesdief begon zijn carrière in 1965 bij Telstar en maakte een jaar later voor 165.000 gulden de overstap naar Feyenoord.
De transfer van de toen achttienjarige Geels leidde tot de nodige commotie in de gemeenteraad van Velsen: "Zo'n schandalig hoge transfersom voor zo'n jonge knul." Ondanks dat hoge bedrag moest hij zelf als huisschilder met hoogtevrees bijklussen om het hoofd boven water te houden bij Feyenoord.
Het was niet de enige transfer van Geels die voor ophef zorgde. In 1970 moest hij thuis vanaf de bank toezien hoe Feyenoord als eerste Nederlandse club de Europacup I won. Hij werd thuisgelaten voor de finale tegen Celtic omdat hij de Rotterdamse club na het seizoen voor Go Ahead Eagles wilde verruilen. Het zou een actie zijn geweest van bestuurders Gerard Kerkum en Guus Brox. "Een zwarte bladzijde in mijn carrière", zei Geels hier later over.
In zijn vier seizoenen bij Ajax (1974-1978) leek Geels last te hebben van de stress en spanning van het voetbal. Zo bleek hij, na een driedaags onderzoek in een ziekenhuis in Brussel, extrasystolen te hebben: een verschijnsel waarbij het hart een hartslag overslaat, waarna een krachtige hartslag volgt. "Maar het gekke was: hoe slechter ik me voelde, hoe beter ik draaide", vertelde hij later.
Niet alleen in Nederland speelde Geels voor de traditionele topclubs, maar ook in België. Na zijn periode bij Go Ahead was hij twee seizoenen actief voor Club Brugge en na zijn periode bij Ajax koos hij in 1978 voor Anderlecht. Ook in de Belgische competitie scoorde de aanvaller aan de lopende band. In zijn enige seizoen voor Anderlecht werd hij met 25 goals tweede op de topscorerslijst.
Geels had in zijn carrière ook voor Zuid-Europese clubs kunnen uitkomen, maar wimpelde in 1978 zelfs een aanbieding van FC Barcelona zonder enige moeite af. De bescheiden doelpuntenmachine bleef liever dicht bij huis. Het seizoen bij Anderlecht bleek zijn laatste in het buitenland. Daarna speelde hij nog voor Sparta, PSV en NAC, waar hij in 1983 zijn carrière afsloot.
Ook speelde Geels twintig interlands voor het Nederlands elftal, waarin hij elf keer scoorde. In 1974 werd hij na een test als dispensatiespeler bij Jong Oranje door bondscoach Rinus Michels bij de selectie voor het WK gehaald. Het toernooi werd voor de spits een lijdensweg, die hij later beschreef als "de ergste weken in mijn leven". Dat kwam niet zozeer doordat hij niet aan spelen toekwam, maar vooral door de dagelijkse pesterijen van het Ajax-duo Wim Suurbier en Ruud Krol.
De nette en beleefde Geels werd vier weken lang drie keer per dag vernederd door Suurbier en Krol, die ook bekend stonden als 'Snabbel en Babbel', en de even cynische Rinus Israël. Zo liet Suurbier ooit zijn geslachtsdeel in de soep hangen, al is nooit bevestigd dat dit bord daadwerkelijk onder de neus van de aanvaller is gezet. Ook probeerden ze hem regelmatig op de kast te jagen met uitspraken als: "Zeg Geelsie, wat zei jij net over meneer Michels voordat hij binnenkwam?"
Wat normaal gesproken een hoogtepunt had moeten zijn, werd voor Geels een nachtmerrie. Een week na het WK moest hij bij zijn nieuwe club Ajax weer collegiaal omgaan met Suurbier en Krol. Vier jaar later was dit alles de reden dat hij een uitnodiging van bondscoach Ernst Happel voor het WK van 1978 afsloeg. Eens maar nooit weer, dacht hij.
Na zijn carrière was Geels helemaal klaar met de voetballerij en die "vreselijke figuren", zoals hij ze zelf noemde. Als eigenaar van een schildersbedrijf in Velserbroek was hij wel gelukkig, al dook hij naarmate de jaren vorderden toch weer geregeld als toeschouwer op in een voetbalstadion. Toen in 2007 zijn biografie uitkwam waren tal veel van zijn vroegere ploeggenoten aanwezig, onder wie Louis van Gaal, die het eerste exemplaar in ontvangst nam. Altijd raak, is de veelzeggende titel van het boek.
Source: Nu.nl sport