Het zou zomaar kunnen dat, wanneer u dit leest, er ergens in Nederland een man of vrouw onder de dekens ligt die straks onze nieuwe premier is. Hij (laten we er voor het gemak van uitgaan dat het een man is, want Pieter Omtzigt heeft zoveel respect voor grondrechten dat er wat minder plek over is voor de rechten van de vrouw) slaapt nog diep, met een opgetrokken knie tegen zijn buik, zoals altijd. Hij blijft nog zeker een paar uur liggen.
Straks, wanneer hij premier is, zullen zijn nachten aanmerkelijk woeliger zijn. Dan zal hij midden in de nacht wakker schrikken, terwijl hij ‘staakt-het-vuren’ prevelt, of ‘hypotheekrenteaftrek’. Maar nu hij nog geen pijnlijke beslissingen hoeft te nemen, is zijn slaap zorgeloos. Er bestaat immers geen betere slaappil dan een goed geweten.
De kans bestaat natuurlijk dat Dilan Yesilgöz de verkiezingen wint, of dat Omtzigt donderdagavond tijdens het SBS6-debat toch heeft aangekondigd zelf de baas te worden. Maar tot die tijd vermaak ik mij kostelijk met het idee dat onze toekomstige premier rond half 12 montertjes uit bed stapt en met warrig haar naar beneden loopt, zonder dat iemand nog weet wie hij is.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Wat voor man is hij? Een timide persoon of juist iemand die de Kamer vult met tumult? Bezit hij veel welsprekendheid, maar weinig hersens? Of juist andersom? Misschien ligt het in zijn aard om elk onderwerp Omzichtig te benaderen, net als zijn baas. Maar misschien ook wel niet. Niemand die het nog weet.
Net zoals niemand nog weet met wat voor dictie hij het volk toespreekt wanneer de vogelgriep over twee jaar overslaat op de eerste inwoners van Barneveld en hij vanuit het Torentje belooft dat deze lockdown echt korter zal duren dan de vorige. Ook weet niemand of die onbekende Hollander die nu nog in bed ligt, straks wel serieus genomen wordt door de hoge piefen in Brussel of tijdens de G20-top in Brazilië.
Hoe sterk is zijn Nederlandse accent trouwens als hij eind volgend jaar Donald Trump feliciteert met zijn verkiezingswinst?
Nog zo’n vraag: heeft hij zich de afgelopen weken vaak afgevraagd hoe vreemd het is dat we wel met z’n allen speculeren over wie hij is, maar ondertussen zwijgen over het klimaat? Terwijl – en dit moet zelfs hij begrijpen – dat toch echt de allesbepalende factor wordt tijdens zijn aanstaand premierschap. Van de stikstofcrisis tot die op de woningmarkt en zelfs het migratievraagstuk, alles is terug te voeren op dat ene probleem. Je kunt klimaatvluchtelingen nu eenmaal lastig opvangen in hun eigen regio.
Als onze toekomstig leider daar straks bij het ontwaken aan denkt, zucht hij ongetwijfeld diep. Ter afleiding pakt hij dan de krant, maar hij zal daarin alleen foto’s zien van aanstaande collega’s die allemaal vermoeid ogen en, na wekenlang trekken aan hun lijst, enkel nog op wilskracht vooruit lijken te komen.
Opnieuw zucht hij diep. ‘Zullen we straks anders een wijntje drinken in de stad?’, vraagt hij zijn vrouw. Binnenkort moet hij dag en nacht het oer-Hollandse evangelie van normaal doen prediken, maar nu mag hij zijn hersenen nog heel even laten huppelen.
Zijn vrouw, die slim is en daarom weet dat mensen met macht doorgaans enorm tekortschieten als het om de liefde gaat, glimlacht. ‘Dat is goed, schat. Laten we het er nog even van nemen.’
Source: Volkskrant