Ik woon al een aantal jaar in het buitenland. Hoewel ik ooit niet kon wachten om Nederland te verlaten, merk ik dat ik steeds vaker blij verrast ben om ‘landgenoten’ tegen te komen in ‘mijn’ stukje buitenland. Zie ik een Nederlands kenteken, hoor ik iemand Nederlands praten, dan glimlach, knipoog, of zwaai ik altijd even, als een klein teken van herkenning. Zo ook naar de man met de AH-tas, die zich daarop zichtbaar afvraagt wat mijn knipoog naar zijn plastic tas betekent, terwijl ik me net te laat realiseer dat ik in Nederland op visite ben.
Lezers zijn de auteurs van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl
Source: NRC