Ik rende naar boven, naar de kast waar ik alle kinderboeken bewaar ‘voor mijn kleinkinderen’ (verder geen druk) en zocht op de laagste plank, waar we de prentenboeken hebben staan.
Sinterklaas van Charlotte Dematons stond er nog. De zesde druk uit 2011, toen nog met zwarte pieten. Ze heeft nu een nieuwe versie uitgebracht, met pieten in allerlei kleuren, ‘van heel lichtroze naar heel donkerbruin’, beschreef ze het in de NRC. Het boek is overal uitverkocht.
Mijn lichtroze hoofd kleurde rood van opwinding dat ik het boek gevonden had. Niet omdat ik inmiddels weet dat je voor de oude druk meer dan 100 euro kunt krijgen. Maar gewoon, omdat ik zo lang niet aan dit boek had gedacht en het nog bleek te hebben.
Ik ben een echte gelover in Sinterklaas, dat wil zeggen dat ik nadat ik niet meer geloofde, toch bleef geloven. (Mijn vader, verkleed als Sint, kwam toen ik 5 jaar was aanrijden op een fiets waarin ik nog welwillend een paard probeerde te zien, maar daarna dronk hij vanwege zijn plakbaard koffie met een rietje. Ik wist genoeg.)
Ik ben zo ongelofelijk fanatiek in het vieren en verheerlijken van Sinterklaas dat het soms misschien een beetje te veel voor mijn kinderen geweest moet zijn. Eindeloze correspondentie voerde ik namens de Pieten met hen, stopte schema’s in hun schoenen wanneer ze die schoen weer mochten zetten. Ik was vanaf september bezig met cadeau’s kopen en verstopte die zo goed dat ik begin december niet meer wist waar alles lag. Ik kom nog steeds soms een plastic Johntoy Bella make-updoos tegen onderin een kast.
Ergens voor 5 december organiseerde ik altijd een extra viering bij ons in huis, waar elke 5- tot 10-jarige die we kenden mocht komen en een arsenaal aan vrienden en familieleden als Sint en entourage moesten verschijnen. Veel filmpjes heb ik, van doorgedraaide, klappende mensen in onze kleine huiskamer.
En ik bekeek Sinterklaas van Charlotte Dematons eindeloos vaak met mijn kinderen, en dan vooral mijn lievelingsplaat: het pakhuis van Sinterklaas.
Daar was de studeerkamer van Sinterklaas met zijn retro-iMac, daar de kamer waar de was gedaan werd, de tabberd lag op de strijkplank, daar waren pieten de tafel aan het dekken voor een mannetje of dertig, helemaal boven was een krankzinnig gezellige kamer met stapelbedden voor alle pieten. Daar de badkamer, daar de stal, daar zat in de woonkamer een oudere piet rustig de krant te lezen op een Spectrum-bank van Martin Visser.
Mijn ideale huis, mijn ideale leven, mijn ideale baan: lichtroze piet zijn.
Ik zit nu weer naar die plaat te kijken, en besef dat het Sintgeloof het enige geloof is wat ik ooit heb aangehangen. En hoeveel geruststelling en troost dat me bracht.
Source: Volkskrant