Ik zat, zoals te doen gebruikelijk, te schrijven, terwijl ik soms even naar de regen buiten keek. Binnen was het lekker warm, op straat zag ik ouders met paraplu’s en regenjassen hun kind afleveren bij school.
Zo nu en dan hoorde ik iets dat klonk als ‘plit’, maar je hoort zo vaak geluiden, die kun je niet allemaal je volle aandacht geven.
Plit, plit, plit.
Hè, wat zat ik hier toch behaaglijk in mijn eentje. Ik was blij dat ik geen twee hondjes was, dan zou ik buiten moeten spelen. Het plit-plit-plit zou ik thuis in Nederland ongetwijfeld hebben geïnterpreteerd als lekkage.
Langzaam, heel langzaam, drong het besef door dat plit-plit-plit ook hier iets moest betekenen. En daarna: dat lekkage een internationaal fenomeen is. Ik keek omhoog en zag precies wat ik had kunnen verwachten: een gelige vlek, daarin een druppel die zich losmaakte, viel, en neerkwam met een duidelijk ‘plit’.
Source: Volkskrant