Hoewel prequelfilms meestal een onzalig idee zijn, valt er vooral op het gebied van schurken soms best iets te halen. Een wordingsgeschiedenis van een held is meestal vooral saai, maar het kan, mits goed uitgevoerd, boeiend zijn om te zien hoe een schurk ooit van de morele glijbaan afdonderde.
Als er dus al een prequel moest komen van de Hunger Games-films (vier delen tussen 2012 en 2015, met Jennifer Lawrence als voornaamste uithangbord), dan maar een over Coriolanus Snow (in die films gespeeld door Donald Sutherland), de tirannieke president in de post-apocalyptische dictatuur Panem. Snow is in die dictatuur de hoofdverantwoordelijke voor de gevreesde ‘Hongerspelen’: een jaarlijks evenement waarbij jongeren uit twaalf districten live op tv een gevecht voeren op leven en dood.
Prequelfilm The Ballad of Songbirds and Snakes speelt zich 64 jaar af vóór de gebeurtenissen in de eerste film. De sardonische tiran die we kennen, bestaat nog niet: Coriolanus Snow (Tom Blyth) is hier vooral een bedachtzame student van gegoede afkomst, al verkeert de Snow-dynastie na opstanden in Panem in zwaar weer. Snow mikt daarom op een prestigieuze studiebeurs om zijn familie uit het slop te trekken, maar moet daarvoor wél eerst de Hongerspelen winnen. Niet als deelnemer (daarvoor is zijn sociale status te belangrijk), maar als mentor van deelnemer Lucy Gray (Rachel Zegler uit West Side Story), een jonge zangeres uit het twaalfde (en armste) district. Alsof dat nog niet genoeg problemen veroorzaakt, wordt Snow voortdurend tegengewerkt door de architect van de Spelen (een heerlijk groteske bijrol van Viola Davis) , die, na teruglopende kijkcijfers, mikt op nóg meer spektakel. En spektakel komt in deze wereld toch vooral neer op zoveel mogelijk leed.
Ondanks dat bekende spektakel overtuigt deze verrassend rijke prequel – de beste Hunger Games-film tot nu toe – vooral op de ingetogen momenten. Want natúúrlijk ontstaan er romantische gevoelens tussen zingende rebel Lucy Gray en gedoemde aristocraat Snow, al weet de kijker dondersgoed dat hun relatie nooit goed kan aflopen.
En toch blijft het grimmige liefdesdrama boeien, vooral in het geweldige laatste uur, waarin de Hongerspelen nauwelijks nog een rol spelen en Snow zijn menselijkheid langzaam inruilt voor haat. Blyth is precies ambivalent genoeg om dat interessant te houden, maar de film behoort vooral toe aan Zegler, die met haar energieke spel en zang bijna eigenhandig nieuw leven geeft aan de ingedutte franchise. Met zo’n bruisende jonge filmster in het midden wordt zelfs een prequel als vanzelf de moeite waard.
Avonturenfilm
★★★★☆
Regie Francis Lawrence
Met Rachel Zegler, Tom Blyth, Viola Davis, Peter Dinklage, Hunter Schafer
158 min., in 126 zalen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden